Foto bij 79 • Het juiste

Oorspronkelijk zat dit hoofdstuk er niet tussen, maar ik vond het wel wat toepasselijker na dat hel akkefietje met Pansy, Dus voor alle Draco Lovers; veel plezier!! (en de rest natuurlijk ook;))



Draco Malfoy p.o.v.

Draco keek toe hoe Eleanor van hem wegliep, terug de schoolgronden op en hij zuchtte. Hij twijfelde of hij hier wel goed aan had gedaan, maar Pansy was buiten redenen geweest en had Eleanor niet moeten vervloeken. Hij draaide zich om en keek naar haar. Nu hield ze tenminste wel haar mond. Hij grinnikte bij de gedachte. Ze was buiten haar zinnen geweest vanmiddag toen hij Eleanor zomaar liet gaan. Ze noemde hem een "watje" en nog wel een paar dingen die hij niet wilde benoemen. Maar eerlijk gezegd had hij uitgekeken naar deze dag, zeker naar vanavond en had hij geen zin om dat voor een ander of voor zichzelf te verzieken, deze keer niet. Hij had geen reden om Eleanor te Jinxen, hij was immers degene die het gesprek uitlokte. Maar toen hij dit probeerde uit te leggen aan Pansy, keek ze hem ongelovig aan. 'Wat? Je hebt nooit enig twijfel getoond om iemand te beheksen als diegene een grote mond had. Waarom nu dan wel?' Ze had Eleanor een vuile blik geschonken en had met haar armen over elkaar Draco weer aangestaard. 'Wat heeft dat wicht met je gedaan, he? Waarom spaar je haar?'
Hij negeerde haar, wat anders kon hij doen. Haar uitleggen dat de grondgraver lang niet zo vreselijk was als zij beweerde? Haar vertellen dat Eleanor het zeker nu niet verdiende om te lijden, niet nu wat er met haar gaande is. Voor hij het wist zou de hele school weten dat ze zou worden gemarteld. Daar hielp hij niemand mee en bovendien leek ze de laatste tijd toch wel wat beter in haar vel te zitten. Hij ergerde zich wel continue aan haar vrolijkheid, maar hij was er ook wat jaloers op. Hij had dat plezier al een tijdje niet gevoeld en hoopte zeer dat vandaag daar wat verandering in zou komen. Draco had zijn handen in zijn zakken gepropt en was Pansy zo voorbij gelopen. Natuurlijk liet zij het er niet bij liggen en stalkte ze hem de hele dag met dit soort irritante vragen. Hij kon haar horen fluisteren met Blaise en met Mellicent en Tracey en hij kon alleen maar hopen dat ze er niet over zouden beginnen. Draco geloofde dat Pansy gewoon stikjaloers was. Dat was ze immers altijd al geweest op Eleanor. Hij gaf haar geen ongelijk, want naast haar leek ze net op een Pug hondje. Maar zeker nu Eleanor naast hem zat tijdens Defence Against the Dark Arts viel Pansy hem steeds vaker lastig met vragen over haar. Ze had hem laatst zelfs geconfronteerd met de waarheid dat hij een oogje had op haar. Natuurlijk ontkende hij dit, maar ze zat er niet ver naast. Eleanor was erg aantrekkelijk. Maar welke jongen in school zou dat nou ontkennen? Hij wist zeker dat zelfs Blaise hetzelfde dacht. Hij begreep maar niet waarom Pansy er zo'n punt van moest maken. Alsof hij de enige was, nou ja, misschien wel de enige die ooit met haar had gedatet. Ze was nog niet over hem heen, dat was hem wel duidelijk, maar dat ze zich zo aan begon te stellen omdat hij Eleanor niet wilde vervloeken, dat sloeg nergens op.
Draco zuchtte, het half uur liep tot een einde en hij moest iets gaan bedenken voor Pansy. Hij kon haar immers niet zo achterlaten. Hij had echter geen zin in haar beschuldigingen of het feit dat hij haar een uitleg verschuldigd was. Draco maakte baan naar dezelfde bomen waar hij zich eerder achter verscholen had en trok zijn staf. Hij richtte deze op de bevroren Pansy en sprak de tegenspreuk uit. Hij zag hoe ze weer bij zinnen kwam en gedesoriënteerd om zich heen keek. Vervolgens vloekte ze een keer luid en stampte het bos uit. Draco wist dat hij wel wat kon verachten als hij straks terug kwam in de kelder. Er klonk een luide toeter die bevestigde dat het half uur om was en hij zag leerlingen het terrein verlaten vanaf de bosrand. Draco bleef staan, wetend dat Pansy hem ergens stond op te wachten. Althans, dat verwachtte hij. Hij wist dat zij hem er van zou beschuldigen dat hij Eleanor had verdedigd, al had ze geen bewijs. Maar dat was Pansy nu eenmaal, ze trok gauw conclusies. Na toch zeker wel tien minuten begaf Draco zich weer naar de school, maar in plaats van de rest te vergezellen in de grote hal, liep hij direct terug naar de kerkers. Hij plofte op de bank en staarde vooruit in het grote raam, waarachter de dieptes van het meer te zien waren. Vissen zwommen af en aan en hij hoorde hoe de golven tegen de muren aan kletsten. De stilte was fijn, heerlijk zelfs. Het was lang geleden dat hij hier had gezeten zonder dat iemand rond hem heen zoemde met vragen, opmerkingen of gewoon zijn aanwezigheid. Draco sloot zijn ogen en bleef zo zitten. In zijn hoofd speelde het tafereel in het bos zich nogmaals af en bij de herinnering aan Eleanors bange gezicht toen Pansy haar staf trok, wist hij dat hij het juiste gedaan. Een zware wolk van teleurstelling viel over zijn hoofd toen hij die zin in zijn hoofd herhaalde; 'het juiste gedaan'. Hij had niet gedacht dat hij dat ooit nog kon doen. De laatste tijd had hij alleen maar foute keuzes gemaakt, sommige dingen had hij geen spijt van, maar andere dingen wel. Veel keuze had hij niet en zijn vader zou trots op hem zijn. Trots, eindelijk zou hij tegen zijn zoon kunnen zeggen dat hij trots op hem is. Het leek nog steeds te mooi om waar te zijn. Hij zou zijn ouders redden uit de klauwen van de duistere heer en hij zou Dumbledore koud maken. Een nieuwe heerschappij zou ontstaan. Eén van volbloed tovenaars en heksen. Eén zonder vuile modderbloedjes. Eén waar de duistere heer aan de macht was en niets hem meer in de weg kon staan. Draco zal rijkelijk beloond worden en zijn ouders zouden hun thuis weer terug krijgen. Draco kon niet ontkennen dat hij de heer niet vreesde. Hij was doodsbang voor die griezel, maar zijn vader aanbad de man. Misschien ook uit angst, maar hoe dan ook rekenden ze allebei om hem.
'Daar ben je,' klonk een snauwende stem achter hem en Draco opende zijn ogen, terwijl hij geërgerd zuchtte en omkeek. De rust en stilte was weer verdwenen.
'Wat flik je me nou, Draco!' Pansy ging wijdbeens voor hem staan en keek hem woedend aan. Haar donkere, ongevormde wenkbrauwen hingen diep voor haar bruine ogen en haar neusvleugels bewogen op en neer door haar zware ademhaling. Draco keek haar nietsbetekenend aan. 'Waar heb je het over?'
Pansy snoof woedend. 'Je weet heel goed waar ik het over heb! Houd je niet van de domme, eikel! Ik had dat wicht en jij beschermde haar!' Haar stem sloeg over van woede en Draco had haast het idee dat er stoom van haar hoofd opsteeg. Het was een grappig en tegelijkertijd angstaanjagend gezicht.
'Waarom denk je dat ik het was?' vroeg hij zo neutraal mogelijk.
'Omdat jij vlak bij mij liep op het veld,' antwoordde ze bits. 'Jij was de enige daar in de buurt. Nou, vertel op.'
Draco keek haar strak aan, zijn wenkbrauwen trokken steeds dichter over zijn ogen heen. Ontkennen had nou geen zin meer, ze had ook wel aan hem gezien dat ze het bij het goeie eind had. Desondanks bleef Draco voet bij stuk houden, wat Pansy van plan was geweest, was gewoon fout. Zij had geen benul van wat die Hufflepuff allemaal moest meemaken en hoewel Draco er nog niet achter was waarom, hij was vastberaden dat uit te zoeken. Wanneer een van zijn beste vriendinnen haar zou pijn doen, kon hij het vergeten. Dan zou zij vast niet eens meer met hem spreken, bang dat de volgende keer haar dood zou betekenen. En dat terwijl de dood bij haar altijd om het hoekje loerde. Pansy had het recht niet dat te verergeren en hij bedacht zich alleen maar hoe erg hij er mee zou zitten als iemand zijn lijden zou verergeren.
'Wat jij van plan was, Pansy, dat was onredelijk,' zei hij streng en toch op een milde toon. Hij bewoog zich niet en bleef haar aankijken zoals een vader zijn dochter aan zou kijken als hij haar een standje gaf.
'Wat bazel je nou! Dat jij nou te laf was om het te doen, betekend niet dat ik het niet kan. Die trut lokte het uit!'
'Niet waar. Je bent gewoon jaloers op haar en het feit dat ik haar niet meer behandel als oud vuil. Maar voor de duidelijkheid, wij zijn uit elkaar. Het is over tussen ons.'
'Wat heeft dat er nu weer mee te maken?' sneerde ze.
'Alles. Je bent jaloers en je reageert het af op haar. Ik beheks haar wel wanneer ik zin heb, maar vandaag is het Pasen. Je moet je niet met mij bemoeien, Pansy, dat heb ik je al honderd keer gezegd.'
Ze balde haar handen tot vuisten, zo hard dat haar knokkels langzaam wit werden. 'Wat heeft ze met jou gedaan? Vroeger zou je er niet eens over na denken voordat je je staf zou trekken en nu zeg je dat ik dat niet mag doen omdat ik jaloers ben? Dat vuile half-bloedje speelt met je, en je hebt het niet eens door.'
'Ik laat niet met mij spelen!' Draco schoot overeind van de bank en keek Pansy boos aan. 'Ik heb je al honderd keer gezegd dat ik het minst geïnteresseerd ben in die grondgraver en dat ik me nooit zou verlagen tot een half-bloedjes niveau! En nu opgedonderd! Ik heb geen zin in dat gezeik van jou en je gaat maar met een van die andere sletten lopen roddelen, want dit gaat jou te boven!' Draco draaide zich met een ruk om en beende de kamer uit. Hoe durfde ze te beweren dat hij met zich liet spelen! Hij had de touwtjes in handen, niet zij! Pansy moest zich er niet mee bemoeien. Wat er hier op school gebeurde, daar wist ze niks van. Draco stormde door de gangen en liep regelrecht naar de Room of Requirement, de enige kamer waar hij nog zijn rust kon vinden deze dagen. De enige kamer waar hij alleen was en niemand hem kon vertellen wat hij moest doen, niet Panys, niet zijn ouders, niet Snape, helemaal niemand. Hij kon er niet tegen dat hij nu in zo'n pesthumeur zat en dat terwijl de avond steeds dichter bij kwam. Hij had er naar uitgekeken en Pansy had zijn goeie humeur direct verpest. Zijn bezem stond al klaar naast zijn bed en hij had zijn pyjama al op zijn kussen gelegd. Alleen het idee dat hij Eleanor weer in haar schattige pyjama zou zien, fleurde hem nog een beetje op. Hij kon zich haar vorig jaar nog herinneren, op haar blote voeten in een gestreepte, blauwe, katoenen broek, waar ze een wit hemd overheen droeg, dat strak om haar middel zat en waaronder een randje van haar buik te zien was. Dat was misschien nog het meeste huid dat hij van haar te zien kreeg. Helaas was het geen avondjurk, maar het was zo eenvoudig dat het juist sexy was. Draco grinnikte, wat was hij wanhopig dat hij over een vrouw fantaseerde in haar geruiten pyjama. En toch kon hij niet wachten om haar vanavond te zien.

Reacties (6)

  • Histoire

    Zijn personage/stemming is zo goed neergezet. (:

    4 jaar geleden
  • Mouli

    DRACO HEEFT IETS DOOR !!!(yeah)

    4 jaar geleden
  • magiclove

    oeh!!
    snel verder

    4 jaar geleden
  • EvilDaughter

    Oehh, hij heeft een oogje Eleanor, wat lieff
    Waarom begluurt hij haar? Ik hoop dat hij betrapt word door Eleanor, als er geen andere meisjes in de buurt zijn.
    :P

    4 jaar geleden
  • Altaria

    hahaha te lief

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen