Ik ren naar het Raimon team toe. Verderop staat Epsilon te overleggen.
'Coach, ik ben er,' zeg ik, vrij overbodig want heel Raimon staart me aan.
'Helaas wel,' moppert Sue, maar als ik haar een dreigende blik toe werp verstopt ze zich achter Erik.
'Coach, ik weet niet of het slim is om Cassi te laten spelen,' zegt Erik voorzichtig. 'Ze was toch echt één van hen, misschien staat ze toch nog aan hun kant en maakt ze expres fouten?'
'Als er één team is waartegen ik dat niet zal doen is dat Epsilon!' val ik uit. Ik kijk opzij naar Dave, die je nog niet gezien heeft. 'Ik ga niet van Dvalin verliezen.'
De coach knikt. 'Oké, Cassi, jij staat middenveld.'

Als we allemaal in de posities gaan staan ziet Dave mij pas.
'C-cele? Maar... jij zit toch bij... Genesis?'
Ik glimlach spottend naar hem. 'Tja... het was tijd voor wat afwisseling.'
Dave vertelt zijn teamgenoten iets en wist op mij. Zodra het fluitsignaal klinkt begrijp ik wat hij zei. Drie spelers stellen zich vlak langs me op, waardoor ik geen kant op kan. Als een menselijke gevangenis. Ze bemoeien zich helemaal niet meer met de rest van het spel, maar focussen zich alleen op mij. Gefrustreerd probeer ik langs ze te komen, maar als ik maar een beetje vrij kom krijg ik een harde schouderduw.
Een superschot vliegt op Mark af, en ik kan niets doen om hem te stoppen.
'Vuist der gerechtigheid!' een grote gele vuist verschijnt en raakt de bal. Na een moment van twijfel schiet de bal weg.
'Het is je gelukt, Mark!' roept een jongetje blij.
Mark lacht en gooit de bal naar voren. Sue schiet met één of ander belachelijk schot, wat Dave dan ook gemakkelijk tegenhoudt. 'Kom op, meer!' roept hij. Hij gooit de bal naar Shawn toe. Ik kan die jongen nog steeds niet normaal aankijken, door mij lag hij in het ziekenhuis...
Shawn rent ineens naar voren. Ik probeer ook naar voren te rennen, maar één van mijn persoonlijke verdedigers haakt zijn voet voor de mijne waardoor ik op de grond beland. Shawn is ondertussen in zijn eentje het veld overgerend en staat voor het doel. Zijn Eeuwige Sneeuwstorm vliegt op Dave af, maar hij weet hem met moeite tegen te houden met een nieuwe techniek: boorbeuker.
Hij blijft de bal teruggooien naar Shawn, en Shawn blijft eeuwige sneeuwstormen op hem afschieten. Het schot wordt alleen steeds zwakker, totdat Dave hem zonder speciale techniek uit de lucht weet te plukken. 'Wat een teleurstelling,' schampert hij. 'Nu heb ik je niet meer nodig.'
Ik weet niet wat er precies gebeurt, maar er lijkt iets in Shawn te knappen. Hij valt achterover op de grond en blijft beduusd zitten. Mark rent meteen naar hem toe. Als hij Shawn overeind helpt zie ik de doodse blik in zijn ogen. 'Dvalin heeft die jongen kapot gemaakt,' grinnikt een speler van Epsilon gemeen.
Mark en Jude helpen Shawn van het veld en het spel gaat weet verder.
'Nou, is er nog iemand anders die iets kan?' vraagt Dave spottend. Hij gooit de bal naar Jude, maar zijn schot wordt gestopt door wormgat. Dave gooit de bal naar Erik. Hij speelt gewoon met ze, met ons! Ik voel dat ik boos word een ik vlieg naar voren. Eindelijk weet ik uit de verdediging te komen. ,
'Erik! Hier!'
De jongen blijft twijfelend stil staan, hij werpt een vragende blik op Jude, die me doordringend aankijkt. Dan knikt hij en Erik speelt de bal. Opgelucht neem ik hem aan en ontwijk ik een sliding. Ik ren op volle kracht naar voren en ontwijk de spelers van Epsilon. Het lijkt niet meer op voetbal, ze weten dat ik kan scoren dus het enige wat ze willen is dat ik het doel niet bereik. Iemand trekt aan mijn haar, maar de scheids ziet het niet. Zell rent vol tegen me aan en bijna verlies ik mijn evenwicht. 'Als dit het niveau van Genesis-spelers is dan kan ik ook wel in Genesis,' grijns hij gemeen. Ik grijns gemeen terug en springt vooruit. Hij kan me onmogelijk bijhouden. Ik voel de blikken van Raimon op me branden, vol ongeloof, en ik weet dat ze me nu als het alienmeisje zien. En ik zal ze bewijzen dat deze alien aan hun kant staat. Een grote verdediger maakt een sliding en ik draai de bal weg. Te laat heb ik door dat het hem niet om de bal gaat. Hij wil mij tegenhouden!
Ik pass de bal op het laatste moment naar Jude en dan schopt de verdediger me onderuit. De scheidsrechter fluit vanwege deze duidelijke overtreding. Ik krabbel met moeite overeind en kijk even naar mijn been. Mijn sok is kapot en in mijn scheenbeschermer staan afdrukken van noppen, maar mijn been is nog redelijk heel.
'Alles goed?' vraagt Jude. Hij lijkt zijn twijfel opzij te hebben gezet. 'Jawel, het... gaat,' antwoord ik. Met mijn voet is alles goed, maar mijn spieren branden zoals in de oefen wedstrijd tegen Epsilon als Genesis.
Langzaam dringt het tot me door hoe dat kan. Ik speel op volle kracht, zonder begrenzer! Als ik op volle kracht door speel, dan sloop ik mijn lichaam, maar anders kan ik nooit voorbij zo'n horde verdedigers komen. Vertwijfeld kijk ik opzij, maar ik kijk recht in de grijnzende gezichten van drie mannen van Alius die langs de kant staan. Ze kijken me dreigend aan en kijken dan naar een jongen in het publiek. Het is Axel!
Hij staat op een loopt weg, en de mannen van Alius volgen hem! 'Wat is hier aan de hand?' mompel ik zacht in mezelf. Ik schud mijn hoofd, ik moet me nu focussen op de wedstrijd. We moeten winnen!
Jude neemt de vrije trap en ik ren naar voren. Maar er staat weer een persoonlijke escorte van verdedigers om me heen. Jude schiet de bal toch naar mij, maar ik kan er onmogelijk bij. Eén verdediger heeft mijn shirt vast gepakt.
'Laat me los!' snauw ik boos.
De coach ziet het. 'Scheids! Wissel! Cassiane, jij gaat eruit.'
Met tegenzin slenter ik van het veld af, terwijl een jongetje er juist energiek op rent.
'Waarom moest ik eruit?' zeur ik als ik op de bank ga zitten.
'Dat weet je best, je had geen kans met al die verdedigers.' Verklaart ze streng.
'Ik was er best langs gekomen!' sputter ik tegen. De coach antwoordt niet maar werpt me enkel een blik toe die redelijk duidelijk maakt dat ze er niets van gelooft. Ik maak een kinderachtig geluidje.
Ik kijk in stilte naar de wedstrijd, naar de verdediging waar een bepaald persoon mist. Nathan. Is het echt mijn schuld dat hij weg is? Ik moet hem zometeen naar proberen te bellen! Als hij me überhaupt nog wel wil spreken...
Ik moet me ergens anders op concentreren, hier word ik alleen maar verdrietig van! Ik denk aan die mannen van Alius.
'Kan ik... mag ik gaan kijken naar... die mannen van Alius, waar ze heen gingen?'
'Mannen van Alius?!' zegt de coach verschrikt. Ze twijfelt even, maar knikt dan. 'Wees voorzichtig.'
Ik sta op en ren weg, in dezelfde richting als Axel en die mannen van Alius.

Ik struin door het bos en volg de Alius mannen. Ik had ze al vlug gevonden en loop nu stil achter ze aan. Verderop staat Axel, met zijn rug naar ons toe. Die Aliusmannen lopen grijzend naar hem toe. 'Nu hebben we je, meneer Blaze,' zegt eentje gemeen.
'Axel! Kijk uit!' roep ik zonder na te denken.
Die drie mannen van Alius draaien zich verschrikt om, maar grijnzen dan. 'Ah, Cassiane Bianchi! We wilden jou hierna pas ophalen, maar twee tegelijk is nog beter!'
Eén man maakt aanstalten om naar me toe te lopen, maar Axel draait zich ineens om en... Het is Axel niet! Het is... eh... wie is het eigenlijk? Zou dit die detective zijn waar Fay het over had. Axel-die-Axel-niet-is grijpt de man bij zijn arm. 'Doe dat later maar! We hebben jullie door, jullie zijn gearresteerd!' uit de bosjes springen mensen met pistolen. Ik deins verschrikt achteruit. Axel (de echte, volgens mij) duikt naast me op, samen met Thor en Fay.
'Huh? Maar wat? En wie is... waarom lijk die man... wat is Axel-die-Axel-niet-is aan het doen? ' stoot ik verbaasd uit.
'Rustig, Cass,' grinnikt Fay. 'Dit was een plan van de detective!'
'Oh,' ik lach schaapachtig en haal mijn hand door mijn haar. 'Heb ik...?'
'Nee, je hebt het plan niet verpest, alleen een beetje in de war geschopt. Denk toch eens na voordat je wat doet!'
'Ik denk na!' protesteer ik.
'Wees stil, Cassi,' zucht Fay. Ik wil wat terug zeggen, maar die mannen beginnen te praten. 'Wat gaat er nu gebeuren met je arme zusje, meneer Blaze?' zegt eentje gemeen.
'Nou, jullie lopen wel een beetje achter!' snuif ik. 'Julia is veilig.' ik draai me om naar Fay. 'Toch?' vraag ik zacht. Fay zucht diep en knikt.
'Dan moeten wij maar eens gaan. Denk maar niet dat je, dat jullie, van ons af zijn. Alius Academie zal jullie altijd in de gaten blijven houden!'
Ze verdwijnen in een paars licht.
'Eikels,' mopper ik.
De detective kijkt me een paar tellen aan een ik kijk fel terug.
Dan zucht hij. 'En ik dacht dat Fayline roekeloos was...'
'Hé!' zeg ik verontwaardigd. Fay en Axel grinniken zacht. 'Ik zei het toch,' hoor ik Fay zacht zeggen.
'Nou Axel, ga nu. Volgens mij is er niets meer dat je tegenhoudt!' het is Thor. Hij kijkt richting het voetbalveld. 'Ga maar, maatje!'
Axel knikt, 'kom,' zegt hij tegen ons. Hij pakt Fay's hand en glimlacht even naar mij. Dan rennen we naar het voetbalveld.
Ik ga netjes naast Celia op de reservebank zitten. 'Waar ben je geweest?' vraagt ze achterdochtig. Ik rol met mijn ogen. 'Ik ben even naar Alius geweest om stiekem allerlei informatie door te geven, nou goed?' vraag ik sarcastisch.
De coach kijkt me even aan. 'Is het gelukt?' vraagt ze alleen. Ik knik kort. 'Kijk zelf maar!' zeg ik met een tevreden grijns. Een jongen met capuchon stapt het veld op. Hij doet zijn capuchon af en heel Raimon staart hem verbijsterd aan. 'Axel!' schreeuwt Mark blij.
'Sorry dat ik te laat ben,' zegt Axel alleen. En dat is genoeg. De vlammenspits is terug.

Reacties (4)

  • MrsNeymessi

    Nu wordt het interessant (:

    3 jaar geleden
  • Kyonakoenen

    AXEL EN HURLEY EN NATUURLIJK FAY EN CASSI AMAZING!!!!!!!

    3 jaar geleden
  • KidouYuuto

    snel snel snel verderrrrr

    3 jaar geleden
  • DeNaamIsGideon

    leuk!
    maar ik wil verder lezen, dus snel verder please?????

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen