Heb jij een leuk idee voor de volgende hoofdstukken? Laat het gerust achter in een reactie, dan zal ik het - behalve als ik er niets mee kan - verwerken in het verhaal.

De roedel komt naar buiten rennen, gealarmeerd en ook een beetje geschokt. Jake komt even naast mij staan en zegt:' Als je was blijven staan had ik het je uitgelegd.' Ik sla geen acht op zijn woorden en hij loopt weg. Vagro komt op mij af gehold en vraagt een een toontje te venijnig:' Wat doe je in godsnaam, je bent het alfavrouwtje niet.' Die opmerking doet mij trillen van woede. 'Op het moment is er geen alfavrouwtje,' mijn stem is traag en dodelijk,' het alfavrouwtje is namelijk dood omdat jij dat vredesverdrag niet intact kon houden. En als er een alfavrouwtje zou zijn zou ik het zijn, ik ben namelijk de enige vrouw hier. De andere heb jij laten sterven. Bovendien gaat jou die ook aan, egoïst.' Hij is even van zijn voetstuk getrokken door mijn woorden en hij gaapt me maar wat aan. Ik loop nonchalant langs hem heen, naar de roedel toe. Allemaal keken ze me verwachtingsvol aan. Ik zocht naar Jake, in de wetenschap dat als hij er zou zijn ik minder zenuwachtig zou zijn. Misschien... misschien maak ik wel een grote fout door dit met de groep te delen. 'Jongens, ik heb iets te vertellen wat ons allemaal aangaat. Dat denk ik, tenminste.' Vagro gaat achter de roedel aan en kijkt mij met een ijzige blik aan. Ik haal het medaillon tevoorschijn en hou het in de lucht zodat iedereen het goed kan zien. Er stijgt gemompel op in de groep. Ook hoor ik hier en daar wat verbaasde kreten. Ik kijk naar Vagro. Hij mompelt wat in zichzelf. Zijn lippen wormen de woorden "lieve hemel". 'Mijn vraag aan jullie is,' iedereen kijkt mij weer aan,' wast dit te betekenen heeft. Wat het is en wat het zo belangrijk maakt.' Mike stapt naar voren. 'Het is het amulet dat de allereerste faunaat - Falderina - gemaakt had en sinds dien aan hun nageslacht doorgeeft.' Ik wacht totdat hij meer zegt, maar dat is niet het geval. Dan pas dringen zijn woorden tot mij door. Van generatie op generatie wordt het doorgegeven, dat betekend dat... Gamora de erfgenaam was. Zij heeft geen nageslacht, de familielijn stopt. Ik kijk op, mijn blik in die van Vagro gehaakt. 'Dus Gamora... zij was de erfgenaam?' vraag ik een tikje zenuwachtig. Vagro kijkt naar de grond. 'Nee.' zegt hij alleen. Geërgerd loop ik op hem af. 'Wie dan?!' snauw ik, mijn geduld is opgeraakt. 'Jouw moeder... ik heb haar doodgemaakt omdat ik dacht dat ze een verrader was. Toentertijd was er namelijk een faunaat in de roedel die ons verraden had tegenover de Bagroda-draken. Ze was de verkeerde. Voordat ze stierf - ze was al wel gewond, we konden niets meer doen - kwam Gamora aan. Ze gaf haar het amulet en zei dat ze het aan jou moest geven wanneer... het jou tijd was.' Mijn adem begint te schokken. Jake komt naar me toe en legt een hand op mijn schouder, voor het geval dat ik flauwval. Om eerlijk te zijn voelt het ook alsof ik dat ga doen. Vagro kijkt mij aan zonder mededogen voor mijn duizeligheid. 'Carissimi, jíj bent de erfgenaam.'

Reacties (1)

  • Duendes

    Dat was onverwacht... Maar waar is ze nou precies de erfgenaam van dan?

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen