Ik voel hoe de blikken zich langzaam op mij een Fay vestigen.
'M-maar... jij was toch in Italië, Fay?' vraagt Mark.
Fay en ik kijken elkaar aan en beginnen tegelijkertijd te lachen.
'Volgens mij was Cassi's uitleg nogal wazig, nietwaar?' als er instemmend geknikt wordt grijns ik even schaapachtig naar mijn zus. 'We vertellen het wel, duidelijk dit keer. En samen.' Voegt ze er grinnikend als ze mij hard mijn hoofd ziet schudden.
'Het is een lang verhaal,' bromt Axel. Hij gaat op de grond zitten en iedereen volgt zijn voorbeeld.
'Was jij er dan ook, Axel?' vraagt Bobby verbaasd. Axel knikt alleen.
Fay begint rustig te vertellen, helemaal bij het begin. Ik wend mijn hoofd af van de kinderen die me aankijken. 'Na de finale van het FF-toernooi waren er twee kinderen die Cassi wilden spreken. Ik stuurde haar na de wedstrijd naar ze toe, maar toen...'
Fay valt stil en ik weet dat ze verwacht dat ik verder vertel. Ik hou mijn ogen op het gras gericht terwijl ik begin te praten. 'Het waren Xavier en een teamgenoot. Ze wilden mij bij Alius Academie. Ik weigerde, maar toen kreeg ik iets in mijn gezicht gedrukt waardoor ik bewusteloos raakte. Toen ik wakker werd, was ik in de Alius Academie.'
'Maar waarom bleef je daar dan?' vraagt Jack zacht.
'Ik... ik moest wel,' mompel ik. Ik bijt zacht op mijn lip.
Fay kijkt me fronsend aan, maar gaat niet tegen me in. 'Cassi belde me op, en daardoor kwam ik erachter waar ze was. En toen zijn Axel en ik haar komen halen...'
Terwijl Fay vertelt over haar inbraak op Alius en de eerste dagen dwalen mijn gedachten af.
Ik zie Bryce's ogen weer voor me, woedend. Misschien heeft hij wel gelijk, ik heb Claude amper een kans gegeven... Maar ik kon gewoon niet langer op Alius blijven! Tenminste, dat dacht ik... Maar nu, na het gedrag van Raimon, betrap ik mezelf erop dat ik Alius zelfs mis. Jordan, met zijn spreekwoorden. Isabelle, met haar irritante koppelpogingen.
Fay kucht kort en onderbreekt mijn gedachten. 'Huh?' vraag ik verrast. 'Jij moet verder vertellen, nadat Axel, Julia en ik ontsnapt zijn.' Helpt Fay. Ze rolt kort met haar ogen en leunt tegen Axel aan.
'Oh, eh... toen zij ontsnapt waren bleef ik alleen achter. Ik kreeg een escorte, 24 uur per dag. Niet dat iedereen het zolang vol hield.' Dat laatste grijns ik zo zacht dat niet iedereen het kan horen. 'En toen...' mijn gedachten gaan terug naar de wedstrijd, terwijl mijn mond blijft praten. 'Toen kwam de wedstrijd tegen Raimon, tegen jullie.'
'Cassi, ik vraag het je nog één keertje, waarom speelde je die wedstrijd? Je had toch kunnen weigeren? Of... was er soms een reden dat je meespeelde?'
Het is Jude, uiteraard. Ik probeer zijn ogen te zien, maar zijn bril verhindert het. Toch lijkt hij minder afstandelijk dan de vorige keer.
'Ik... nee.' Ik durf Fay niet aan te kijken. 'Nee, het was mijn eigen keuze. Ik... wilde spelen.'
Het blijft even stil, dan pakt Fay mijn arm en trekt me naar zich toe. Ze kijkt in mijn ogen een glimlacht dan. 'Ik geloof je niet,' zegt ze overtuigd.
'Wees eerlijk, Cassi,' zegt Jude zacht. 'Wat hebben ze gedaan?'
'Niets!' ik sta op. 'Ik... het was niet... Argh!' wanhopig gooi ik mijn handen in de lucht. Even overweeg ik om ze te vertellen over de dreigementen, de echte reden waarom ik ervoor gekozen heb om te spelen, maar ik wil het niet. Het was mijn eigen keuze, mijn verantwoordelijkheid. Als ik nu vertel waarom ik die keuze heb gemaakt, voor de veiligheid van mijn familie, dan gebruik ik dat als excuus voor mijn actie... mijn fout. Dat kan ik niet, ik ga me niet verschuilen achter zoiets. Geen excuses meer, het is mijn fout. Fay wil opstaan, maar Axel houdt haar tegen een staat zelf op. Hij legt zijn hand op mijn schouder. 'Cassi, ook als je het niet verteld, dan weten wij beter. Zo ben jij niet.'
'Dat kan jij niet weten,' grom ik. Ik schud zijn hand van mijn schouder en voel de blikken van Raimon op me branden. Dan glimlacht Jude ook. 'Ik ben het met Axel eens,'
'Cassi, wat hebben ze gedaan om te zorgen dat je meespeelde? Hebben ze je pijn gedaan?' vraagt Fay bezorgd. Ze is ook opgestaan en pakt mijn hand vast. 'Je kan het mij - ons allemaal vertellen!'
'Er valt niets te vertellen, ik heb met ze meegespeeld - en volgens mij weten we allemaal nog hoe dat ging.' Ik werp een blik op Shawn.
Het blijft te lang stil terwijl ik stug weiger om iemand aan te kijken. Ik knijp zacht in Fay haar hand en ik weet dat ze glimlacht. 'En toch geloof ik je niet.' Glimlacht ze vastbesloten.
'Gaan jullie anders maar verder,' suggereert Jude. Fay knikt en trekt me omlaag als ze weer gaat zitten. Axel zit naast haar.
Langzaam vertel ik verder, tot aan mijn ontsnapping. 'En toen ben ik naar Fay gegaan...'
Fay vertelt verder. Ze vertelt wat er is gebeurd nadat zij, Axel en Julia ontsnapt zijn.
'En toen kwam Cassi binnenvallen,' sluit ze haar verhaal lachend af.
'Nou,' Mark grijnst en rekt zich uit. 'Ik ben blij dat jullie terug zijn! En laten we nu gaan voetballen!'

'Morgenochtend gaan we terug naar Raimon.' Zegt Fay. Ik hum instemmend. We zitten op het strand terwijl de sterren boven onze hoofden fonkelen. Fay kijkt naar het water terwijl ik languit in het zand lig en naar de sterren kijk.
'Morgen gaan we weer naar huis,' mompelt ze in zichzelf.
'Lang geleden.' Zucht ik.
'Cassi...' ik weet al wat Fay wil gaan zeggen.
'Ja, echt waar, Fay. Meespelen met Genesis was mijn eigen keuze, en dus mijn verantwoordelijkheid.'
Het blijft even stil en mijn gedachten dwalen alweer af.
'Waar denk je aan?' vraagt Fay terwijl ze ook gaat liggen.
'Paolo, Nathan en... Claude,' antwoord ik zacht.
'Niet aan Claude denken. Hij is je echt niet waard, zusje!' zegt Fay meteen.
Ik hum vertwijfeld, maar het klinkt minder overtuigend dan ik had gehoopt.
'Ik wil Paolo's stem graag horen, maar ik durf hem niet te bellen...' verander ik snel van onderwerp voordat Fay erop doorgaat.
'Je durft... wat? Cassi, dat is... hij begrijpt het heus wel! We bellen hem morgen wel samen!'
Ik knik en sta op. 'Je zal wel gelijk hebben, of zoiets. Ik ga slapen, welterusten, zus.'
Ik loop naar de Inazuma bus en kruip helemaal achterin alleen op een bank. Ik sla een deken om me heen en val in een onrustige slaap. Met dromen vol van het gezicht van Nathan, vol pijn toen hij zich realiseerde dat ik bij Alius hoorde, en van alle anderen die ik onnodig pijn heb gedaan. Ik heb nog niet vaak zo slecht geslapen.

Reacties (5)

  • MrsNeymessi

    Ik ship Nathan en Cassi nu:Y)

    3 jaar geleden
  • Kyonakoenen

    Cassi!!!!! Ik ship Cassi en Claude/Torch shipname: Claussi/Tossi

    3 jaar geleden
  • DeNaamIsGideon

    daar is hij dan, deze keer echtxD
    heel leuk.
    lol, Typisch Mark: 'Ik ben blij dat jullie terug zijn! En laten we nu gaan voetballen!'

    3 jaar geleden
  • Opperbibbsie

    OOOH, Cassi... arme jij! Niet depri worden, he? ;D

    3 jaar geleden
  • Amberfoster

    ohh spannend;)

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen