Heb jij een leuk idee voor de volgende hoofdstukken? Laat het achter in een reactie.

Even staan we daar, stil en bewegenloos. Dan maak ik mezelf verschrikt los. Een onbehaaglijk gevoel kruipt me binnen. Ik voel me bekeken. 'Carissimi, wat is er?' vraagt hij terwijl hij mijn bovenste vastpakt, klaar om beschermend voor me te springen als dat nodig is. 'We zijn niet alleen.' is het enige wat ik zeg. Mijn ogen schieten angstig heen en weer. 'Wie is hier?' vraag ik met een zo stoer mogelijke stem, maar er gebeurd niets en dat dwingt me om door te gaan,' als ik geen antwoord krijg vallen we aan.' Nu gebeurt er wel iets. Een heel lelijk wolvenwelpje komt de bosjes uit strompelen. Hij heeft geen natuurlijke kleur, maar allerlei verschillende kleuren vlekken. Het doet me denken aan en lapjeskat. Omdat de kleur zo onnatuurlijk is weet ik gelijk dat het een faunaat is. Het beestje ziet eruit alsof het in de war is. 'Verander naar je mensgedaante.' beveel ik. Na een tijdje klungelen veranderd het welp je in een mens. 'Carissimi, help me.' jengeld het kindje. Ik schrik en ren op hem af en roep:' Benjamin White?!' Jake kijkt me aan met een nog verbaasdere blik. 'Ik ben zijn kinderoppas.' leg ik kort uit. 'Benjamin, hoe is dit gebeurd?' vraag ik terwijl ik het zeven jaar oude jochie in mijn armen neem. Hij begint te huilen. 'Ik fietste naar huis van school en ik nam een kortere weg door het bos. Toen opeens viel ik van mijn fiets,' snikte hij,' en toen was ik een wolf. Ik begon te rennen en toen zag ik jou en die enge vent.' Ondanks de sneuheid van het verhaal moet ik lachen door het einde. 'Wij zijn ook faunaten,' aan zijn blik zie ik dat hij het niet vegrijpt,' mensen die in wolven kunnen veranderen.' Benjamin knikt met een trillend lipje. 'Kom mee, jongen. We doen het zo. We worden alledrie wolf en dan rennen we naar de roedel toe. Daar zijn heel veel faunaten en dan peppen we je daar wel op. Oké, maatje?' stel ik voor. Hij knikt en als ik omkijk zie ik dat Jake zich al veranderd heeft. 'Oké, Ben, ga maar eerst. Ik verander na jou wel.' moedig ik hem aan. Na twee of drie minuten lukt het hem eindelijk. Dan volg ik. Kom. zeg ik in wolvenspraak en ik neem het voortouw. Daar gaan we dan, rennend en hollend naar de plek toe waar ik eigenlijk allesbehalve wil zijn.

Als we zijn aangekomen wacht Vagro me op. Ik verander in mens. 'Hoe dúrf je, Carissimi?!' begint hij zijn preek. 'Oké, Natte Tosti, sorry dat ik je onderbreek, maar dit is wel iets belangrijker dan jou stomme preek.' Hij snuift en ik wenk Benjamin tevoorschijn. Hij strompeld als wolfje de open plek op. Vagro kijkt van hem naar mij, zijn ogen zijn groot van woede. 'Carissimi, meekomen!' roept hij kwaad, als ik twijfel spoort hij nog wat extra aan,' Nú!'

Reacties (1)

  • Duendes

    Wat? Waarom wordt hij nou nog bozer? Arme Ben... ):

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen