Foto bij An Opportunity - 1 // 1

Ik zuchtte toen ik besefte dat ik nog niet dood was. Dat ik nog leefde. Langzaam en met het nodige gekreun kwam ik recht. Ik keek op de klok en zag dat het al één uur 's middags was. Ik sleepte mezelf uit bed en ging naar de badkamer. Na een verfrissende douche kwam ik weer een beetje bij zinnen. Zij hadden niet gewild dat ik zou wegzakken in mijn ellende. Daarvoor waren ze niet gestorven. Snel droogde ik me af en deed wat kleren aan. Een grijze skinny jeans, een zwart-wit hemdje en een een zwarte vest. Ik deed mijn roestbruine haar in een simpele paardenstaart en deed wat mascara op. Ik zou eerst nog wat boodschappen gaan doen. Ik had me nu al aangekleed voor de gelegenheid, omdat je met Dumbledore nooit iets zeker wist. Als ik terugkwam stond hij waarschijnlijk al in mijn huis. Waarom hij mij wou spreken was me een compleet raadsel. Ik reed met de fiets naar de winkel, kocht wat eten en ging terug. En inderdaad, toen ik binnenkwam zat Dumbledore kalmpjes in de zetel.

"Je huis was vroeger fraaier," zei hij vriendelijk. Ik snoof en zette de boodschappen in de keuken. "Een kopje thee?" vroeg ik gespeeld beleefd. "Dat zou uiterst welkom zijn, verdwijnselen blijft onaangenaam, zelfs na al die jaren," zei hij. Ik zette snel een kopje muntthee - de enige thee die ik dronk - en gaf het aan hem. Hij pakte het aan en maakte een gebaar naar de zetel, om te zeggen dat ik moest gaan zitten. Ik trok mijn wenkbrauwen op, het was immers mijn huis. Koppig bleef ik staan. "Nog even eigenwijs merk ik. Maar Annabelle, ga alsjeblieft zitten, het is ontzettend belangrijk," zei hij ernstig. Uiteindelijk, na een boze blik, ging ik zitten. "Je weet ongetwi-" "Neen hoe zou ik?" onderbrak ik zijn zin. "Je weet dat Harry potter aan zijn vijfde jaar op Zweinstein begint? Vorig jaar vocht hij met een wedergeboren Voldemort. Hij is terug, Annabelle. Spijtig genoeg weigert Cornelis het te geloven. Hij ziet het gevaar niet en schildert Harry en mij als mentaal gestoorden af. Ik wil de Orde terug bijeenroepen. Jij bleek zeer waardevol als spion. Zou je dit opnieuw willen laten blijken?" vroeg hij. Ik trok bleek weg. "U-u weet dat ik dat niet kan. Niet...niet na wat er allemaal gebeurd is," mompelde ik onvast. "Ik weet dat hun dood je enorm moet hebben aangegrepen, maar er is al meer dan 14 jaar voorbij. Heb je het nog steeds geen plek kunnen geven?" vroeg hij. Ik antwoordde niet. "Misschien...voor hen...ik wil het proberen. Wat houdt het exact in?" vroeg ik. Dumbledore glimlachte tevreden.

"Ik dacht wel dat ik je kon overhalen. Allereerst wil ik dat je op Zweinstein komt lesgeven. Je kan kiezen tussen care of magical creatures of incantations" zei hij. "Incantations" zei ik haast onmiddellijk. Hij knikte. "Ik denk dat we rond zijn. Je begint uiteraard op 1 september. Nog vragen?" Ik schudde mijn hoofd. Hij stond recht, liep naar de deur, groette me en verdwijnselde. Overrompeld ging ik zitten. Wat had ik gedaan? Het is voor een goed doel, dacht ik in mezelf. Maar stiekem, heel diep vanbinnen, verlangde ik naar het verleden.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen