Foto bij 104 • Waternimf

Since y'all started freaking out so much, I thought I'd make sure you know how this ends! Wie is er vandaag @ Castlefest? ^^



Jayden Bates P.O.V.

'Schiet dan, halve zool!' Jayden zwaaide wild met zijn armen en probeerde Davids aandacht te trekken. Eindelijk gaf David een harde trap tegen de bal en deze vloog met een rotvaart Jaydens kant op. Ondanks de hitte rende hij erop af en stopte de bal met zijn borst. De bal plofte in het zachte gras en hij gaf er een harde trap tegen. De bal schoot zo voorbij Davon recht het goal binnen en Jayden juichte. 'Steek die maar in je zak, losers!' riep hij en gaf zijn maten een high-five. 'Hé, voor een mugglespel is dit zo slecht nog niet,' prijsde hij Arnold toen toe terwijl hij de bal soepel met zijn voet omhoog tikte en opving in zijn handen. 'Ik heb er misschien zelfs aanleg voor!'
Arnols knikte lachend. 'Ik zei het toch. Ik heb dit altijd met de buurjongens gespeeld en dacht waarom zouden tovenaars het nou niet leuk vinden?'
'Het is maar goed dat je die bal hebt meegenomen dan.' Davon veegde zijn bezweette voorhoofd af met zijn arm, terwijl hij hijgend voorover hing en met zijn handen op zijn knieën steunde. 'En toch ben ik nu wel echt toe aan een pauze.' Hij draaide zich om en liep naar de zijkant van het veld, waar een aantal shirts en flessen met water lagen. Jayden plofte daar op het gras neer en nam gulzig een paar slokken uit zijn fles water. Hij leunde voorover met zijn armen steunend op zijn knieën en keek over het veld uit. Het gras was groener dan hij zich kon herinneren van vorige zomer. Een windje streek langs zijn huid en hij ademde een keer diep in. Jayden had er de balen in dat de Quidditch training vandaag niet door was gegaan en toch kon hij het zich niet voorstellend dat hij met dit weer meer kleren aan zou moeten dan hij nu droeg en dat was enkel maar een broek en schoenen. Jayden baalde toch wel het meeste omdat hij Eleanor daardoor weer een hele week niet zou spreken. Hij maakte zich zorgen om haar en het liefst sprak hij haar in ieder geval elke week tijdens de training, gewoon om er zeker van te zijn dat ze niet achteruit ging. Er was veel veranderd aan haar de laatste paar weken, nu zo erg dat ook hij het goed merkte. En dat kwam niet alleen omdat anderen hem steeds lastig vielen over haar. Ergens begreep hij daarom ook wel dat ze zo veel ruzie had. Hij had hetzelfde gedaan als er constant aan zijn hoofd gezeurd werd nadat hij nadrukkelijk had gezegd dat hij met rust wil worden gelaten. Maar Harry bleek haar duidelijk niet te horen. Jayden zelf hield zich er wel buiten want hij zat zeker niet te wachten op een ruzie met Eleanor, maar hij hield haar wel in de gate. Natuurlijk was het hem niet ontglipt dat er iets niet goed ging, maar hij vertrouwde erop dat als het echt helemaal mis zou gaan, dat ze wel naar hem toe zou komen. Zo ging dat namelijk wel vaker als ze even met niemand wilde praten.
Jayden liet zijn gedachten afdwalen naar het laatste gesprek dat hij had met Harry. Malfoy. Waarom zou ze nou met Malfoy omgaan?Jayden verachte die rat. Hij was altijd uit op ruzie, hij was grof en had absoluut niet het beste voor met Eleanor. Het ergste was nog wel dat ze dat ook wist. En nog ging ze met hem om. Jayden kon het niet ontkennen dat hij zich niet een beetje afvroeg of haar gedrag daarmee te maken had. Ze zonderde zich af, ze was niets anders dan chagrijnig en hij herkende haar haast niet meer. De enige keren dat ze elkaar nog spraken was tijdens de training en zelfs dan kon hij niet veel uit haar krijgen tegenwoordig. Hoe graag hij haar ook de oren van haar kop wilde vragen, hij zou het niet doen. Daarmee zou hij alleen zichzelf helpen en zou ze daarna nooit meer met hem praten, net als bij de Gryffindors. Misschien beeldde Harry het zich ook alleen maar in. Misschien moesten Draco en zij samen een project doen en werkte ze daarom tegen haar zin met hem.
'Hé, dove!'
Jayden schrok op en keek om. Davon was van zijn plek gesprongen en zwaaide met zijn hand voor Jaydens ogen. 'Ga je mee?' drong hij aan.
Hij knikte en stond ook op. Nog een paar uurtjes speelde ze het Mugglespel Voetbal, voordat de groep uitgeput op het gras inzakte. Jayden haalde een hand door zijn doorweekte haar en ging languit op het gras liggen. Zijn borstkas daalde hevig op en neer van alle inspanning en zijn keel was droog. Hij tuurde naar de lucht, waar de wolken langzaam voorbij dreven. Heerlijk die lente. Nog even en ze hadden vakantie. Hij keek al uit naar zijn vakantie in Spanje. Hij snoof een keer diep in, maar in plaats van de heerlijke lentelucht, rook hij een doordringende zweetgeur en hij grinnikten Misschien moest hij zo maar even gaan douchen.

Jayden liep met zijn handen in zijn zakken over het gras. Zijn shirt hing over zijn schouder en hij keek om zich heen, waarna hij een paar Gryffindors groette met een simpel handgebaar en een knipoog. Een groepje Ravenclawers liepen giechelend langs hem heen en Jayden draaide zich even om, terwijl hij de dames met zijn ogen volgde. Hij grijnsde in zichzelf en liep toen met een klein huppeltje weer verder. Hij kon niet genoeg krijgen van de lente. Het heerlijke weer, de bloemen die begonnen te groeien en de vrouwen die dunnere kleding gingen dragen, dat was misschien nog wel het beste aan de lente.
Een ijselijk gegil trok hem ruw uit zijn gedachten. Jayden schrok en keek met een ruk om. Een jong meisje wees met angstige ogen richting het meer, waarna ze haar handen geschrokken tegen haar gezicht sloeg. Jayden volgde koortsachtig haar vinger. Vanuit het meer stak een enorme tentakel de lucht in, glanzend in het zonlicht. Dit was de eerste keer dat Jayden een glimp had opgevangen van de Giant Squid die in het meer leefde. Hij keek er met grote ogen naar en zag dat alle leerlingen bij het meer gehaast hun schoenen pakten en wegrenden. Een einde verderop herkende hij Susan, Jenna, Justin en Ernie die haastig en op blote voeten baan maakte maar Hagrids huisje. Het was het moment dat hij zijn ogen nog een keer over de enorme tentakel liet glijden dat hij zag dat de tentakel iets vast had. Jayden kneep zijn ogen samen om beter te kunnen zien, maar toen hij het beeld scherp voor ogen kreeg, schoot zijn hart in zijn keel. 'Eleanor,' fluisterde hij bijna onverstaanbaar en hij begon te rennen. 'Eleanor!' riep hij koortsachtig en struikelde een keer door een konijnenhol in het gras. Gauw herpakte hij zich en begon weer te rennen. Hij trok zijn staf en maakte zich klaar de enorme inktvis aan te vallen toen hij zag dat de tentakel dichter naar de kant bewoog. Een plotselinge hitte overviel hem toen hij doorkreeg dat de enorme inktvis haar uit het water haalde.
'Eleanor!' riep hij nog een keer uit volle borst en hij voelde een brandende pijn door zijn keel trekken. Hij kwam bij de rand van het water aan net toen de enorme tentakel Eleanors slappe lichaam op de kant had gelegd en terug het water in glibberde. En daar lag ze, doorweekt, buitenbewustzijn en halfnaakt. Hijgend knielde naast haar neer en hief met zijn hand haar hoofd. Haar gezicht zag bleek en haar ogen waren gesloten. Om haar hals droeg ze een gitzwarte ketting, waar een rookgroene steen onder hing. Jayden had haar de ketting nooit zien dragen en hoewel hij zich een seconde afvroeg waarom ze die om had terwijl ze ging zwemmen, trok hij zichzelf gauw weg uit die gedachte. Zijn vriendin en teammaatje was bewusteloos, en misschien zelfs niet meer in leven.
'Ella?' probeerde hij wanhopig, maar hij kreeg geen gehoor. Koortsachtig bleef hij haar naam herhalen en schudde haar door elkaar, maar ze kwam niet bij zinnen. Een angstige hitte steeg hem door het lichaam toen hij haar bleke gezicht zag. Wat kon hij doen?
Zonder nog na te denken, drukte hij zijn mond tegen de hare en gaf mond-op-mond beademing. Hij kende geen eerste hulp, maar hij moest toch iets proberen. Hij kon haar niet kwijtraken. Toen hij zag dat het niet werkte, raakte hij in paniek. Zijn ademhaling was nu zo heftig gestegen dat hij dacht dat hij straks ging hyperventileren. Hij keek gejaagd om zich heen naar wat toeschouwers. 'Sta daar niet zo! Doe iets!' schreeuwde hij.
De jonge leerlingen schrokken van zijn felle stemgeluid en maakte zich gauw uit de voeten. Zolang ze maar hulp zouden halen, dacht hij. Jayden keek om naar Eleanor, die nog roerloos in het gras lag. Haar gezicht was zo bleek als een porseleinen bord en haar lippen leken zijn rode kleur te verliezen. De zwarte kleur van haar gekante intimi maakte dat haar huid nog bleker leek. 'Zo kan ik je niet laten liggen,' zuchtte hij en trok haar gauw zijn shirt over het hoofd. Het moment dat hij zijn shirt wat verder over haar heupen trok, viel er een schaduw over hem heen. Jayden keek op, hopend op hulp, maar toen hij zag dat het Draco was, verduisterde zijn gemoed. 'Blijf van haar vandaan,' sprak hij hem fel toe en ging over Eleanors roerloze lichaam staan.
Draco leek echter geen acht te slaan op hem en keek alleen maar om naar het lichaam dat naast onder voeten lag. Het moment dat hij zag dat Draco zijn ijzige ogen over haar lichaam liet glijden, ging Jayden voor hem staan. 'Heb je me gehoord, Malfoy? Wegwezen!'
'Er is niks dat jij kan doen, Bates, geef haar aan mij.'
Jayden balden zijn vuisten. Het was een onnatuurlijk gevoel dat zich door hem verspreidde. Hij voelde zich opeens woedend op de jongen, bang dat hij iets zou doen nu ze zo weerloos was. 'Dat had je gedacht. Wat kan jij doen dat de leraren niet kunnen?'
'Haar beschermen.'
Jayden lachte spottend. Waar blijft die hulp nou? 'Haar beschermen? Ze moet voor jou beschermd worden. Sinds ze met jou omgaat is ze zichzelf niet. Wat heb je met haar gedaan, hé? Je moet uit haar buurt blijven. Jij bent haar aandacht niet waardig.'
Draco balde zijn vuisten en Jayden wist dat hij moest opletten. 'Goed,' zei Draco dreigend. 'dat neem ik haar wel van je af.' Hij trok zijn staf en riep: 'Locomotor Mortis!'
Bij de volgende stap die Jayden probeerde te zetten, viel hij pardoes op de grond. Zijn benen zaten aan elkaar geplakt en hij kreeg ze niet meer los. Noodgedwongen moest hij toekijken hoe de Slytherin Eleanor van de grond tilde en met haar verdween. Woedend ontsnapten een schreeuw zijn keel. 'Het is jouw schuld, Malfoy! Je hebt haar vervloekt!' Hij keek toe hoe Draco achter het kasteel verdween en probeerde bij zijn staf te komen. Toen de hulp eindelijk bij het meer aankwam, was hij al verdwenen en leek niets te zien van het gevecht dat er had plaats gevonden.

Reacties (10)

  • EvilDaughter

    Dravo draco draco
    Bij de volgende hoofdstukjes geen reactie, maar bij het laatste wel

    4 jaar geleden
  • Altaria

    Shit. Als Draco niet optijd zou zijn zouden de docenten ook de ketting hebben gezien, dan konden ze haar helpen...

    4 jaar geleden
  • magiclove

    oeh!!!
    snel verder!

    4 jaar geleden
  • Chantilly

    Dit is zo spannend..! Ik wil meer!:Y)

    4 jaar geleden
  • Gaze

    whaa

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen