Foto bij 051.

Weer een nieuw hoofdstukje wat het begin vormt van een nieuw hoofdstuk. ^^

Oleander had me vreemd aangekeken, maar zonder er op dit moment meer over te vragen had hij geknikt, me zijn arm aangeboden en me het schattige barretje uitgeleid.
Otto, de man die eerder ook al bij ons aan tafel had gestaan wilde ons wel een kar meegeven, hij kwam toch nooit meer buiten het stadje en zou het dus ook niet meer nodig hebben.
Oleander wilde hem er nog voor betalen, maar dat weigerde hij. Hij merkte op dat hij kon zien dat ik al genoeg leed heb meegemaakt en gaf me daarom de kar met het bijbehorende paard cadeau.
Oleander had zich op de bok opgehouden en tikte zachtjes met de teugels op het achterwerk van het paard om het constant in beweging te houden.
We hadden zo discreet mogelijk gehandeld, hopend dat ik Killian niet tegen het lijf zou lopen binnen het stadje. Hij was wel vaker opgedoken op momenten, maar hij zou nooit zo veel afstand nemen van zijn schip wanneer Blackbeard in dezelfde stad aangemeerd lag. Dat wist ik van hem en dus was dit het perfecte moment om mijzelf zo van hem te verwijderen.
Dan was er nog mijn moeder en die vreemde man. Zij zouden me ook niet zo makkelijk laten gaan.
Ze zouden me vinden, maar wat ze met mij wilden had ik geen idee van.
Kon ik mijn moeder wel vertrouwen? Ergens wist ik dat antwoord ook al wel.
De helft van mijn leven had ik geleefd in een leugen. Nu was ze opeens opgedoken en bleek ze te werken met ongure types zoals Blackbeard en die Rumpelstiltskin.
Nee, ik kan mijn moeder niet vertrouwen.
"Willow?" Oleander trok mijn aandacht doordat hij zich omgedraaid had op de bok.
"Ja?"
"Mag ik nu eindelijk weten wat er aan de hand is?"
Ik slikte. De tijd dat we nu onderweg waren hadden we grotendeels in stilte doorgebracht. Sinds het vertrek heb ik hem inderdaad niets verteld over wat er precies gaande is, alleen dat ik wilde dat hij me naar huis bracht om daar Bailey op te halen en vanaf daar zagen we wel weer wat we gingen doen. Rondrijden vond ik best een best plan, ver het land intrekken en grote wateren omzeilend.
Maar dan zou ik eerst aan Oleander moeten vertellen wat er speelt. "Moeder... Moeder zei dat mijn vader vermoord was door piraten en...En..." Ik moest moeite doen om de emoties niet weer op te rakelen. "Killian...Het was Killian."
Even was het stil voorop, maar al snel slaakte hij een zucht en ik hoorde hem zacht vloeken. "De klootzak, wacht maar, als ik hem ooit weer bij je in de buurt zie dan kan hij het krijgen ook."
Zijn bescherming deed me goed, maar het stak ook.
Killian, mijn Killian.
De stilte was weer onze voornaamste metgezel en ik verloor alle besef van tijd, maar de zon begon langzaam neer te dalen en het leek ons een goed moment om te zoeken naar een plek om te overnachten. Desnoods sliepen we in de wagen. Daar was die wel groot genoeg voor.
Het leek wel opeens bij toverslag dat we licht zagen branden in de verte. Het uithangbord bij de deur liet ons gelukkig ook weten dat we een herberg hadden bereikt.
De vrouw achter de bar keek ons even argwanend aan voordat ze onze twee goudstukken aannam, wat het echt een goedkope overnachting maakte. "Zal ik uw namen mogen noteren?"
Mijn ogen schoten even naar Oleander nadat hij de zijne door had gegeven. Welke naam zou ik gebruiken? Mijn eigen naam? Met de achternaam van mijn oom en neef, de achternaam van mijn moeder, die ik in de tijd bij Killian gebruikt heb of geheel een andere naam. Als Killian al achter me aan kwam zou hij de achternaam herkennen, maar wilde ik ook dat mijn moeder me vond?
"Miss?"
"...Maize, Maize Fanwick." Ik koos voor de middenweg. Een andere voornaam, maar de naam die ik samen met Killian bedacht had.
Ze krabbelde mijn naam op en overhandige ons de sleutel.
"Mochten jullie iets nodig hebben, dan horen we het graag."
We, ik had tot nu toe echt alleen nog maar haar gezien.
Haar woorden toch afwimpelend liepen we naar boven, waar de sleutel die we gekregen hadden paste op de derde deur in de gang en ik bleef direct stilstaan, starend naar wat de kamer inhield.
Er was maar één bed.
Al had ik al die tijd nu bij Killian ook samen in een bed geslapen, toch was dit anders. Dat was Killian en dit...Dit is Oleander.
Ik schudde miniem mijn hoofd. Als ik het bij Killian aandurfde zou ik het bij Oleander al helemaal moeten kunnen. Hij is de broer van mijn beste vriendin en hij heeft me tot nu toe nooit iets anders gedaan dan mij gesteund en beschermd.
"Willow? Als je het niets vind wil ik ook best op de grond slapen." Hij had mijn stilhouden goed kunnen interpreteren terwijl hij langs me heen liep en één van de kussens al van het bed af haalde.
"N...Nee! Dat is niet nodig." De woorden kwamen mompelend eruit, maar hij hoorde ze blijkbaar alsnog alsof ik het echt hardop had gezegd. "Weet je het zeker?"
"Ja."
Oleander knikte en legde het kussen weer terug. "Hoe... Hoe gaan we het doen qua... slaapkleding?"
Oh natuurlijk, wat dom. We hadden totaal geen spullen bij ons naast de dingen die we op zak hebben. Wat dus ook geen kleding inhield.
Wat me weer enorm bewust maakte van hoe weinig ik eigenlijk aanhad.
De rok met daarboven een korset dat Killian vanochtend met zoveel zorg aan had getrokken.
Killian. Elke gedachte die door mijn hoofd heen ging kwam altijd weer op hem uit.
Had ik er goed aan gedaan om me van hem te verwijderen?
Hij heeft mijn vader vermoord. Maar hij heeft mijn leven meerdere malen gered en me zijn onvoorwaardelijke liefde geschonken. Telde dat niet mee?
Met een zucht haalde ik mijn handen door mijn blonde lokken heen. Misschien had ik me niet zo dramatisch van hem moeten verwijderen, maar als ik iets nu wel nodig had dan was het tijd om eens goed na te denken over dit alles.
"Eehhmm.." Mijn hoofd wilde absoluut niet meewerken, zelfs niet om antwoord te geven op de dilemma opbrengende vraag van Oleander.
"We kunnen gewoon met onze kleren aan gaan slapen." Opperde hij al snel. "Dan kopen we morgen in het eerste dorp dat we tegenkomen niet kledij."
Ik knikte, niet precies wetend wat anders te reageren.
Ik wilde net mijn benen onder de deken schuiven toen er zacht drie keer op de deur werd geklopt. "Miss Fanwick? Er is iemand voor u beneden."
Mijn hart sloeg een slag over. Ze hadden me eerder gevonden dan gedacht.
Maar wie is het? Killian, Mijn moeder met haar nieuwe vreemde vriend, Blackbeard of een totaal nieuwe partij waarvan ik niets afwist?
"Ik...Ik kom eraan." Mijn ogen gleden richting Oleander ter confirmatie en hij knikte. Hij zal achter me aan naar beneden komen.
Met hernieuwde kracht liep ik de trap af, maar zodra ik mijn voeten van de laatste trede af had gezet en zag wie er op me stond te wachten wilde ik me direct weer omdraaien om naar boven te rennen om de deur te barricaderen.
"Dacht je echt dat je moeder alleen was gekomen? Het is tenslotte een familie reünie."
Nee, dit kon niet waar zijn.
Mijn oom en neef stonden nonchalant tegen de bar aangeleund, alsof er helemaal niets aan de hand is. Maar de grijns op het gezicht van mijn oom spreekt echter boekdelen.

Reacties (4)

  • DragonsFlight

    Maak een nieuw hoofdstuk snel. *hele schattige puppy oggen en smeekt op haar knieën*

    3 jaar geleden
  • Mate

    Whohhh!

    3 jaar geleden
  • magiclove

    spannend!
    snel verder

    3 jaar geleden
  • 3strawberry3

    Spannend!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen