Uiteindelijk leek de rit wel eindeloos te duren. Ze waren minstens vijf keer gestopt om te tanken en de benen even te strekken. Finn was elke keer dan snel naar het toilet gerend met een lijkbleek gezichtje en een bezorgde moeder die achter hem aan liep. Rose vond het natuurlijk erg dat haar kleine broertje hier zo’n las van had, maar op het moment was ze te gefrustreerd over de vakantie om haar medelijden te tonen. Gedurende bijna heel de autorit had Rose uiteindelijk maar wat muziek geluisterd. Op die manier had ze niet moeten spreken met haar ouders en had ze ook geen vragen over mogelijke activiteiten moeten beantwoorden. Haar boek had ze ondertussen ook bijna helemaal uitgelezen.

“We zijn er bijna!” kirde de moeder van Rose erg blij. Nog iets blijer en ze zou beginnen zingen. Rose hoorde amper wat haar moeder zei. Enerzijds stond haar muziek namelijk redelijk luid en anderzijds was ze erg gefocust op haar boek. Het was net spannend en ze wilde nu echt door kunnen lezen. Finn was eindelijk in slaap gevallen in de auto en had dus geen last meer van wagenziekte. Gelukkig maar, want Rose kon niet nog een stop verdragen.

De auto reed plots veel trager, maar Rose merkte daar eerst niet echt veel van. Nog steeds ging al haar aandacht naar het lezen. Toen er een auto achter hen luid begon te toeteren, keek Rose wel op. Ze zette haar muziek snel af. “Wat is er aan de hand?” vroeg Rose terwijl ze haar boek dichtklapte waarna ze even rondkeek. Ze stonden duidelijk stil. De auto’s rondom hun auto bewogen helemaal niet. Rose herkende de buurt wel, ze waren dicht bij het hotel. Dat was natuurlijk het voordeel van altijd op dezelfde plaats op vakantie gaan: Rose kende het er al. “Geen idee, het licht staat op groen, maar de auto’s rijden niet door”, antwoordde de vader van Rose een beetje gefrustreerd.

Rose zuchtte even luid. Ook dat nog. Ze waren op amper vijf minuten van hun hotel en nu stonden ze nog in de file. Naast haar, was Finn ondertussen ook wakker geworden van het getoeter. “Zijn we er al?” vroeg hij met zijn schattig stemmetje terwijl hij even door zijn oogjes wreef. Op dit soort momenten hield Rose echt van haar kleine broertje, hij kon toch zo schattig zijn. “We zijn er bijna, nog eventjes rijden”, antwoordde Rose rustig voordat haar moeder iets kon zeggen.
Toen kwamen de auto’s eindelijk weer in beweging. Net toen de eerste auto’s voorbij het verkeerslicht waren, werd het jammer genoeg alweer rood. Er werd door meerdere mensen luid gezucht in de auto. Alleen Finn zuchtte niet mee, hij wist ook niet echt wat er aan de hand was.

Het duurde een tijdje, maar uiteindelijk geraakten ze toch aan hun eindbestemming: het gigantische hotel. De auto werd geparkeerd op het eerste het beste plekje en eerst besloot het gezin zich aan te gaan melden. Hun koffers konden ze later wel komen halen. Met haar boek in haar hand stapte ook Rose uit de auto om naar de ingang te wandelen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen