Foto bij Offers we make

The Weepies - World Spins Madly On

Met mijn armen over elkaar geslagen leunde ik tegen het aanrecht. Ik keek tegen Harry’s rug aan. Vanuit de woonkamer klonk er geluiden van de televisie, en vanuit deze keuken klonk er niets. Het was stil terwijl hij afwezig op een papiertje de dingen schreef die we zo moesten gaan halen.
Ik bestudeerde zijn postuur, hoe zijn rug licht gebogen was en ik bijna mijn mond open wilde doen om hem te vertellen anders te gaan zitten, maar het maar niet deed, want hij keek al op en opzij nadenkend het raam uit naar buiten. Ik zei nog steeds niet toen hij weer op het papiertje neerkeek en er nog iets bijschreef.
Ik zei wel wat toen ik zag hoe het lange haar over zijn rug en over zijn schouders viel en ik me toen pas realiseerde hoe lang het wel niet was.
‘Misschien moet je binnenkort je haar eens gaan doneren.’
Harry keek op en draaide zich naar me om, om vervolgens ook zijn armen over elkaar te slaan en me spottend aan te kijken.
‘Hoezo? Vind je het niet leuk?’
‘Ja hoor, het is nu goed vast te pakken,’ ik negeerde Harry’s geamuseerde blik voor de volle honderd procent, ‘maar het wordt nu wel heel lang. En ik zie je ook graag fris en fruitig. En het is dan voor het goede doel.’
‘Hm,’ hij liep naar me toe en glimlachte naar me terwijl hij met een hand mijn eigen haar achter mijn rug vandaan haalde en over mijn schouder legde. Hij hield de plukken tussen zijn vingers en keek er geconcentreerd naar.
‘Als ik het ga doen moet jij het ook doen.’
‘Écht niet,’ zei ik meteen en ik trok mijn haar uit zijn hand, ‘dit blijft er allemaal aan zitten.’
‘Maar je wilt het mijne eraf? Dat is eerlijk,’ Harry draaide zich weer om en pakte vier glazen uit een kastje. Ik gniffelde, kwam dichterbij en sloeg een arm om zijn middel heen terwijl hij de glazen neerzette. Ik gebruikte de andere hand om met mijn vingers door zijn lange haar te gaan en er zacht aan te trekken. Het zorgde ervoor dat zijn gezicht mijn kant opkwam. Hij staarde me aan.
‘Zoals ik al zei,’ begon ik lipbijtend, ‘hoef je het niet te doen. Maar je hebt al zo lang die lengte en ik vroeg me misschien af of je het niet al zat was? Het staat je echt heel goed, hoor,’ zijn ogen twinkelden, ‘maar ik was gewoon benieuwd of je misschien iets anders wilde.’
Harry haalde zijn schouders op. Ik liet hem fronsend los.
‘Geen idee?’
‘Geen idee,’ beaamde hij terwijl hij elk glas vulde met water uit de kraan, ‘ik liet het groeien om te kijken hoe het was en inderdaad om op een gegeven moment te doneren.’
‘Uhu?’
‘Dus misschien is het binnenkort wel tijd, ja,’ vervolgde Harry geamuseerd terwijl hij me zacht in mijn zij porde. Ik gniffelde.
‘Maar als je de echte reden wilt weten...’ Hij viel stil en leek te wachten tot ik hem zou dwingen verder te gaan. Ik trok mijn wenkbrauwen op. ‘Ja?’
De mondhoeken krulden op in een zwakke, speelse grijns terwijl hij een arm om me heen sloeg en me tegen zich aantrok. Zijn lippen botsten licht tegen mijn voorhoofd en zijn adem blies in mijn gezicht.
‘Omdat ik er intens van geniet,’ hij sloeg zijn andere arm ook om me heen en hield me stevig vast, ‘als we bezig zijn in bed en je het geen seconde los kan laten.’
‘O, jezus,’ aangezien ik niet weg kon komen liet ik mijn voorhoofd kreunend tegen zijn borst aan vallen om mijn gezicht te kunnen verbergen. Ik voelde de trillingen van zijn zachte lach door zijn borst en werd voor mijn gevoel nog roder.
‘Serieus, Harry?’ vroeg ik aan zijn shirt, en ik stompte hem zacht in zijn buik. ‘Serieus?’
‘Jaha,’ gniffelde hij en hij wiegde me een paar keer wild heen en weer. ‘Zo simpel is het.’
Ik hoorde het met een glimlach aan. Schudde mijn hoofd terwijl ik nog steeds in zijn greep stond.
‘Idioot.’

‘Ik ga boodschappen doen.’
‘Alleen?’
‘Ja?’
‘Waarom?’
Ik bleef in de deuropening staan. Harry, die op de bank zat met aan elke kant een kind uitgestrekt tegen hem aangeleund, had zijn hoofd met een frons naar me toegedraaid.
‘De kinderen zijn doodop. Een van ons moet hier blijven, én jij trekt meer aandacht.’
Ik staarde hem aan. Hij staarde terug.
‘Dit is één keer. Het wordt geen gewoonte.’
‘Wat? Dat ik boodschappen doe?’
‘Nee, dat jij dingen gaat doen omdat ik toevallig wat bekender ben.’
Ik rolde met mijn ogen. ‘Tot zo, Harry.’
‘Tot zo, baby.’

Ik trof de situatie in het appartement totaal anders aan dan ik het achtergelaten had. Tristan en Charlie waren nergens te vinden – ik ging er vanuit dat Harry ze voor een dutje op bed had gelegd – en hetzelfde gold voor Harry.
‘Harry?’ Ik deed de deur achter me dicht en liep met de tassen naar de keuken. Daar zette ik ze op het aanrecht neer terwijl ik zoekend om me heen keek.
‘Harry? Waar ben je?’
Alles wat ik hoorde was muziek zacht op de achtergrond, maar waar het vandaan kwam kon ik niet meteen achterhalen. Ik liep de keuken uit, de woonkamer door naar het balkon die we ook tot onze beschikking hadden en groot genoeg was voor ons vieren. Ik deed de deur zacht open.
Harry zat met zijn rug naar me toe, een laptop tegenover hem op een tafeltje en een boxje ernaast. De muziek die ik net al hoorde kwam daar vandaan.
Ik wilde iets zeggen maar toen begon Harry zacht te zingen. Hij neuriede eerst, wiegde zacht met de melodie mee, en begon toen te murmelen. Ik herkende het liedje niet.
Ik hield mijn adem in toen hij echt zijn keel open zette. Een hese, honingzoete stem klonk op het balkon en verder over de rand. Het was helder en beheerst.
Hij had geen shirt aangetrokken en zijn haar in een knotje zitten, dus kon ik de spieren in zijn rug bij elke uithaal zien inspannen. Zijn handen deden mee in de lucht en hij schoof verder op het puntje van zijn stoel.
Mijn ogen waren nat en mijn neus begon te lopen, maar ik was bang dat ik hem zou laten schrikken als ik ook maar een beetje zou snuiven. In plaats daarvan stapte ik terug de woonkamer in en wilde de deur zacht dicht doen om daarna naar de keuken te gaan en mijn neus te snuiten. En ook om even bij hem weg te zijn en tot bedaren te komen.
Maar het slot haperde en de deur ging met een zachte klap dicht. Ik vloekte tegen mezelf en had geen tijd om me gauw om te draaien en uit de voeten te maken, omdat de deur meteen weer openging en Harry voor mijn neus stond. De glimlach die hij eerst op zijn gezicht had verdween toen hij de mijne zag.
‘Wat is er aan de hand? Is er iets gebeurd met boodschappen doen?’ Hij stapte naar binnen, richting mij, en deed zonder weg te kijken de deur achter zijn rug dicht. De muziek speelde nog steeds door, net zoals zijn frons, die nog steeds bleef staan.
Ik glimlachte zwakjes en pakte zijn hand met mijn beiden beet. Hij strekte zijn vingers en liet me de mijne erdoor heen vlechten.
What’s going on?’ Hij legde zijn andere arm om mijn schouder en bukte licht om me aan te kunnen kijken. Ik slikte.
‘Sorry, ik wilde je niet storen. Je was zo fijn bezig.’
Hij glimlachte en kneep zacht in mijn schouder. ‘Je stoorde me helemaal niet. Wat is er echt aan de hand?’
Ik bracht zijn hand naar mijn gezicht en drukte er een kus op. Hield het tegen mijn wang gedrukt terwijl ik wegkeek en zei zacht: ‘Ik zag je spelen en het herinnerde me eraan hoe erg jij er van houdt en hoe groot het is als onderdeel in je leven. En nu, met alles dat er gaande is, doe je dat bijna niet meer. En dat is zo jammer. Want het is je passie en je bent er mee gestopt. Terwijl je er nog steeds zoveel van houdt.’ Ik verborg mijn gezicht achter zijn en mijn handen toen ik de eerste traan voelde. Ja, dat leek misschien overdreven, maar hem daar zo ontspannen op het balkon zien zitten, half in de zon en half in kleren, een prachtige stem zingend, liet me weer zien hoe erg het bij hem hoorde, en het feit dat hij het naast zich had gelegd om zich beter op de toekomst te kunnen richten deed me schuldig voelen. Want de toekomst, dat waren ik en de kinderen voor hem.
Harry zei niets, bleef zelfs even in dezelfde houding staan, voordat hij even zuchtte en me in een dichte omhelzing trok.
Zo bleven we even staan. Mijn handen op zijn rug en mijn wang tegen zijn borst gedrukt. Behalve de warmte voelde ik ook het kloppen van zijn hart tegen mijn oor. Het was regelmatig, maar sneller dan normaal.
‘Kom,’ zei hij op een gegeven moment toen hij me losliet, en hij deed de balkondeur weer open. Hij ging weer op dezelfde stoel zitten, en ik liet me op die daarnaast zakken. Even richtte hij zich op de laptop, klikte een paar dingen weg en zette de muziek wat zachter. Toen pas draaide hij voor het eerst na mijn woorden mijn kant op en keek me recht aan. Hij leek kwetsbaarder dan normaal, aangezien hij in zijn handen wreef en zijn blik meerdere malen naar de grond schoot.
‘En je stem is zo mooi dat ik ook daarvan moet huilen,’ vervolgde ik zacht, schouderophalend. Harry glimlachte en keek vervolgens naar me op. Hij reikte naar mijn handen en pakte ze met zijn beiden beet.
‘Wat wil je doen, Harry? Ongeacht hoe het met mij of de kinderen gaat – wat wil jíj?’ Ik kneep zacht in zijn handen en stootte mijn knie zacht tegen de zijne. Hij reageerde nauwelijks maar staarde weer met een frons naar de grond.
‘Ik wil van alles,’ zei hij toen plotseling, en hij keek weer op, ‘een heleboel en een boel bij elkaar, maar het liefst wil ik een toekomst met jou en de kinderen. En, nee, laat me uitpraten,’ ik wilde protesteren, ‘en daar offer ik dingen voor op. Daar kies ik voor. Ík. Niet jij of de kinderen of mam of de jongens. Ík.’
Dit keer was het mijn beurt om zonder iets te zeggen naar de grond te staren. De brok in mijn keel weerhield me ervan. Er werd zacht aan mijn handen getrokken.
‘Ik wil ook zo’n toekomst, Harry, maar ook meer dan dat. Ik wil boeken schrijven, met mensen werken en ook met mensen werken die dat nodig hebben. En dat lukt mij. Waarom jou dan niet? Zo ben je helemaal niet. Het liefst spring je elke dag om negen uur uit bed en ga je de hele dag dingen doen,’ Harry keek met een verbeten trek om zijn mond weg in een poging zijn rode ogen te verbergen, ‘je houdt van zingen en je houdt van reizen. Je houdt van mensen ontmoeten, vrienden maken en vrienden wekelijks zien. Je bent een mensenpersoon, Harry. Waag het niet dat ook “zomaar” op te offeren.’ Ik slikte mijn tranen terug toen Harry zijn hoofd liet hangen. Ik ging op het puntje van mijn stoel zitten zodat ik dichtbij genoeg zat om mijn armen om hem heen te slaan en zijn hoofd op mijn schouder te hebben liggen. Een trillerige zucht verliet zijn lippen en hij legde beide handen op mijn benen. Ik drukte een kus in zijn haar en wreef over zijn rug.
‘Laten we dit gewoon maar even inzinken. Praten we er later weer over. Oké?’ Ik liet hem weer los om hem aan te kunnen kijken. Met zijn ellebogen op zijn knieën geleund keek hij naar me op en glimlachte zwakjes. Toen knikte hij. Ik glimlachte terug, kneep hem zacht in zijn been.
‘Ik ga de boodschappen opruimen.’
Ik wilde opstaan maar werd tegengehouden door zijn hand die mijn nek om schoot en mijn hoofd naar zijn gezicht toe trok. Ik ademde door mijn neus uit toen hij zijn mond op de mijne drukte en het even zo hield. Klein beetje afstand, toen nog een kus. Afstand. Kus. Voorhoofd tegen de mijne. Een ik hou van jou en toen nog een kus.
Met een brok in mijn keel sloot ik de balkondeur weer achter me.

Reacties (5)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen