Foto bij 106 • Het hol van de leeuw

I just found this gif very funny :')



Een zonnestraal van de vroege morgen wekte Eleanor uit haar slaap. Ze opende haar ogen en keek beduusd om zich een toen het niet haar hemelbed was dat ze boven zich zag. Het stoffige plafon leek in verreweg niet op dat van de knusse kelder. Ze ging overeind zitten en keek om zich heen; overal stonden stapels stoffige troep en ze hoefde niet lang na te denken of ze wist gelijk waar ze was; The room of hidden things. Maar hoe was ze daar gekomen? Had ze de hele middag en avond geslapen?
Plots voelde ze hoe de koude lucht haar naakte huid likte en ze keek geschrokken omlaag. Zo gauw ze kon trok ze de dekens hoger op om haar voorgevel te bedekken en als bij toverslag schoten de herinneringen terug in haar hoofd. Ze herinnerde zich het meer en Draco en ruzie en een zoen. Een zoen.
Behoedzaam keek Eleanor om en schoot uit het bed toen ze daar Draco zag liggen. Ze vouwde gehaast de dekens om haar lichaam en staarde naar de slapende Slytherin, die half onder de resterende deken uitstak. Haar hart hamerde tegen haar borstkas. Hoe had dit kunnen gebeuren? Eleanor was in tweestrijd; plotseling voelde haar hoofd en lichaam kalmer dan ze in weken hadden gedaan. Haar geweten wist dat dit een ondenkbare situatie was, maar toch leek ze geen spijt te hebben van wat er was gebeurd. Ze voelde zich goed en vrij van frustraties. Het voelde raar, maar niet onnatuurlijk. Een diepe zucht verliet haar lichaam en ze voelde hoe het ritme van haar hart vertraagde. Op dat moment hoorde ze Draco zachtjes kreunen en hij draaide zich om.
Een beetje verbaasd keek hij naast zich en keek toen op naar haar met een diepe frons op zijn voorhoofd. 'Wat doe je?' Zijn stem was schor en diep.
Eleanor keek hem aan, niet helemaal wetend wat ze moest zeggen. Uiteindelijk liep ze wat dichter naar hem toe en klom weer op het bed. Nu pas drong het even tot haar door dat er hier een bed stond. De room of Hidden Things had dus toch veel gemeen met de Room of requirement. Sinds gisteravond stond er namelijk geen bed. Eleanor keek Draco aan. 'Was dit een vergissing?' vroeg ze hem.
Draco grinnikte. 'Gisteren leek dat anders niet het geval.' Hij rekte zich uit en liet een van diep komende kreun horen.
Zijn opmerking deed haar blozen en ze sloeg haar ogen neer. Ze wist dat ze hoe dan ook vrijwillig had meegedaan aan deze daad, toch voelde ze zich ineens verlegen tegenover de jongen. Anders dan gisteren, toen leek niks haar meer iets te schelen. Ze vroeg zich sterk af of de ketting hier een rol in had gespeeld. En toch kon ze de enige waarheid niet ontkennen; zij had hier zelf haar rol in gespeeld en niet de ketting. Ze schrok op toen Draco plotseling een pluk haar achter haar oor veegde en keek hem aan. Zijn haar zat wild en door de war en zijn ogen stonden nog slaperig. In zijn nek was een duidelijke donkere afdruk te zien en Eleanor bloosde nog meer, wetend dat dat haar doen was. 'Dus wat doen we nu?' vroeg ze onzeker en trok de dekens nog wat verder omhoog.
Draco grijnsde naar haar en geeuwde. 'Ik denk dat het wel voor herhaling vatbaar is, maar dat is jouw keuze. Niet dat je daar spijt van zou krijgen.' Hij schonk haar een ondeugende blik en zijn ogen fonkelden. Toen draaide hij zich om en klom uit het bed.
Ze keek hem na terwijl hij zich aankleedde. Eigenlijk had hij gelijk. Ze had zich in weken niet zo goed gevoeld, alsof ze al haar frustraties op hem had uitgeleefd, hoe ziek het ook klonk. Wat kon haar het schelen? Niemand zou er iets van weten. Nog belangrijker, ze hadden er niks over te zeggen. Ze keek toe hoe zijn vingers langzaam alle knoopjes aan zijn overhemd vastknoopte, waardoor zijn subtiel gespierde torso achter de witte stof verdween en ze beet op haar lip. Nee, hier zou ze geen spijt van krijgen. Als dit haar rust bracht in lichaam en geest, waarom niet?
'Goed,' sprak ze vastberaden en stond op van het bed.
Draco keek op en wachtte geduldig tot ze verder zou spreken, terwijl hij zorgvuldig zijn stropdas vastknoopte.
Eleanor glimlachte. 'Dit is,' begon ze terwijl ze op hem af liep en zijn stropdas vastgreep. 'Zeker voor herhaling vatbaar.' Ze gaf de stropdas een kort rukje en keek toen tussen haar lange wimpers door in zijn ogen. Een gevoel van extase bekroop haar lichaam en ze voelde elke spier tintelen. Ze rechte haar rug, legde haar schouders naar achteren en hief haar hoofd. Het was iets aan die jongen dat een boost gaf. Ze voelde zich zo zelfverzekerd bij hem in de buurt. Haar angsten, onzekerheden en twijfelingen verdwenen als sneeuw voor de zon en ze voelde zich plots meer vrouw dan ze ooit was geweest. Het was een gevoel dat ze nooit meer kwijt wilde raken. Eleanor trok aan zijn stropdas en sleepte de jongen mee terug naar het gammele bed.
'Moeten je niet naar je les?' vroeg hij terwijl hij met grote ogen naar haar staarde. Zijn handen reikten al naar de stof waarachtig haar lichaam zich verschool en duwde het zachtjes over haar schouders, maar voordat ze lager zakte, raakte haar benen het bed en tuimelde ze achterover.
Eleanor grijnsde. 'Naar de les? Maar dit is toch veel leuker?' Ze drukte haar mond op de zijne en beet op zijn lip. School kon stikken. Het was tijd om meer aan haarzelf te denken. Als niemand dat deed, dan zou ze er zelf wel voor zorgen dat ze zich beter zou voelen en het leek erop dat alleen Draco haar hierbij kon helpen.

Ze knoopte vluchtig haar bloesje dicht en knoopte haar stropdas vast. Ze schoot in haar schoenen en sloeg de band van haar tas om haar schouder. Ze keek met een grijns achterom naar Draco, die zijn schoenen vastknoopte op de rand van het bed. 'Ik zie je wel weer,' zei ze en maakte zich uit de voeten. Met een brede glimlach liep ze door de hal richting haar tweede les, aangezien ze de eerste al had gemist. Ze stapte de klas binnen van Professor Flitwick en zag dat Susan al plaats had genomen naast Jenna. Ze haalde haar schouders onverschillig op en nam plaats achteraan in de klas. Tijdens de les ondernam ze niet veel actie en bleef enkel uitkijken naar de avond, wanneer ze weer terug kon keren naar de Room of Requirement. Niet omdat ze uitkeek naar nog een nachtelijk avontuurtje, maar omdat ze Draco wilde helpen met zijn opdracht. Toen bedacht ze zich dat het misschien zelfs mogelijk was dat een van de leraren haar kon helpen. Ze volgde Professor Flitwick met haar ogen, terwijl hij langs de tafeltjes liep. Ze was ervan op de hoogte dat de Professor in zijn vroegere jaren een baan had in de ministerie. Niet veel mensen wisten dit, maar ze had het van Myrtle vernomen voordat ze ruzie met haar kreeg. De professor had een tijdje gewerkt op de afdeling magisch transport. Het was een kort baantje van een jaar totdat hij oud genoeg was om op de school te komen werken, maar Eleanor hoopte dat hij iets wist over de Vanishing Cabinet. Ze kon het op z'n minst proberen.
Na de les liep ze direct op de professor af, haar klasgenootjes negerend. 'Professor,' sprak ze zelfvoldaan.
De kleine man schrok op en keek haar toen glimlachend aan. 'Mevrouw Whelan, wat kan ik voor u betekenen?'
Ze knipperde met haar ogen en glimlachte op haar liefst naar de kleine man. 'Ik vroeg me wat af. U had vroeger een baantje bij het ministerie, toch?'
De professor keek haar beduusd aan. 'Dat klopt, maar ik weet niet hoe u..-'
'Misschien kunt u me dan helpen,' kapte ze hem gauw af. 'Ik wilde een verslag maken voor wat extra punten over verschillende tovertransportmiddelen. Met het Floo-netwerk ben ik al bekend en ook de Portkey en Apparation ook al. En over de bezem hoef ik niet eens meer na te denken, maar ik heb begrepen dat er nog een manier is voor transport. Ik heb begrepen dat er zoiets bestaat als een transportkast.'
'Een Vanishing Cabinet,' vulde de kleine man haar aan. 'Maar dat is een erg oude manier van transport. Dat wordt zelden nog gebruikt.'
'Maar daar wordt oude magie voor gebruikt, toch?'
De professor knikte instemmend. 'Zeker, zeker. Erg oude magie. Ik zou van mijn leven niet weten welke spreuken daar allemaal op zijn losgelaten. Waarschijnlijk weten zelfs de oudste tovenaars daar niks over.'
'Maar mocht zo'n kast kapot gaan,' ging ze voorzichtig verder, 'dan zou het dus niet meer te repareren zijn?'
De professor plukte aan zijn baard en fronste diep. 'Dat zou ik niet weten, kind. Daarvoor zou je in eeuwenoude boeken moeten zoeken, maar ik neem aan dat dat niet erg interessant is voor het verslag. Ik heb er zelf eigenlijk nooit over nagedacht, maar als er hedendaags een kast zou breken, zou het inderdaad lastig zijn om het weer te herstellen. Niet onmogelijk, maar wel lastig.' Hij staarde even in stilte naar de grond, toen keek hij haar weer glimlachend aan. 'Als je wilt dan schrijf ik wel een briefje voor je. Dan mag je voor je verslag wel even in de Beperkte Sectie kijken.' De man liep naar zijn bureau, krabbelde wat op een stuk perkament en gaf het aan haar. 'Ik hoop dat je er wat vind en mocht dat zo zijn, dan hoor ik er graag wat meer over!' Hij glimlachte breed en Eleanor knikte. 'Dat zal ik doen, professor.' Ze pakte het stukje perkament aan en liep het lokaal uit. Ze propte het stuk perkament mokkend in haar zak. Eigenlijk had ze gehoopt wat meer uit hem te kunnen peuteren, maar nu had ze in ieder geval een goed excuus om in de Beperkte Sectie te kijken.
De rest van de dag bleef Eleanor wel bij de lessen en toen ze tijdens de Potionsles Draco weer zag, haalde ze het papiertje uit haar zak, nam naast hem plaats en schoof haar hand met het papiertje in zijn achterzak. Ze kneep een keer zachtjes en trok toen haar hand weer terug, terwijl ze hem een knipoog schonk.
Draco haalde het papiertje uit zijn zak en bekeek het. 'Wat is dit?' vroeg hij toen en Eleanor keek hem aan. 'Jouw kans op antwoorden.'
Hij knikte een keer verwonderd en propte toen het papiertje weer terug. 'Hoe kom je eraan?'
'Ik heb aan Flitwick over de kast gevraagd en geen zorgen,' zei ze gauw toen hij zich met een ruk omdraaide, 'hij weet van niks. Hij denkt dat het voor een of ander verslag is. Hij gaf in ieder geval aan dat je opzoek moet naar erg oude boeken en dan misschien iets vind, maar zeker is hij er niet van. We hebben mazzel dat hij mijn naam er niet onder heeft gezet, nu heb je voor de rest van het jaar toegang tot de Beperkte Sectie.'
Hij grinnikte. 'Misschien dat je toch meer bruikbaar bent dan ik dacht. '
Eleanor gaf hem een harde beuk op zijn arm. 'Kop dicht. Anders sta je de rest van het jaar weer droog. Je zal me met respect behandelen anders kun je mijn hulp vergeten, hoor je me?' Die uitspraak leek hem toch wat te doen, want de uitdrukking op zijn gezicht verzachtte en toen hij weer sprak, klonk het haast alleen als een fluistering. 'Dat was onbeleefd van me. Ik hoop alleen dat ik mijn dankbaarheid nog kan uiten door jou ook te helpen met je ketting.' Hij wreef mokkend over zijn pijnlijke arm en weigerde haar aan te kijken.
Ze keek hem aan. Ergens had ze niet verwacht dat ze zo'n antwoord zou terugkrijgen. Ze was gevleid dat hij zo vriendelijk deed, ook al was dat ver buiten zijn boekje en kon ze er zeker van zijn dat ze dat maar amper zou merken. 'Dank je,' antwoordde ze toen kortaf.
'Toch kun je het niet ontkennen dat jij mij niet ook gebruikt voor je eigen egoïstische verlangens,' zei hij toen vlug en draaide zich gauw om toen ze hem woest aankeek. Ze wist dat hij gelijk had en dat ze hem ook gebruikte om haar frustraties op af te reageren, maar ze haatte het om het egoïstisch te noemen. Ze wilde het ontkennen, maar dat leek onmogelijk. Haarzelf voorliegen was niet iets dat hij toe liet.

Reacties (8)

  • EvilDaughter

    Ze zijn zoo leuk samen

    4 jaar geleden
  • Gunderson

    'Kop dicht. Anders sta je de rest van het jaar weer droog. Je zal me met respect behandelen anders kun je mijn hulp vergeten, hoor je me?'

    Yass girl power! Toen ik besefte wat ze gedaan hadden had ik echt een "Eindelijk! Yes!" gevoel. Awesome stukje!

    4 jaar geleden
  • Altaria

    I ship it, i love them

    4 jaar geleden
  • chanyeoI

    Aw, I ship it (:
    +kudo

    4 jaar geleden
  • Histoire

    Dit was echt een heel leuk stukje!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen