Ik kijk uit het raampje naar buiten. Het is niet ver rijden terug naar Raimon. Ik zit alleen. Fay wilde naast me komen zitten, maar ik heb haar naar Axel toegestuurd. Er komt iemand naast me zitten. Het is Byron.
'Hé, Cassi - Cassi is het toch?' vraagt hij. Ik glimlach. 'Ja, ik ben Cassi.' Lach ik zacht.
'Het is toch niet erg dat ik hier ga zitten?' vraagt hij. Ik schud mijn hoofd.
'Cassi, mag ik je iets vragen? Waarom vertrouwt Raimon je niet? Ze wantrouwen je nog erger dan ze mij wantrouwden en ik... nou ja, je kent het verhaal van de frontier finale.'
Ik speel nerveus met mij ketting. 'Nou eh... ach, zodra je het weet vertrouw je mij ook niet meer, maar je kan het beter van mij horen dan van iemand anders.' Zeg ik met tegenzin. 'Heb je de wedstrijd van Raimon tegen Genesis gezien?' Byron knikt. 'Toen die ene jongen - Shawn, was het toch? - dat ongeluk kreeg?'
Ik knik langzaam. 'Die alien die de bal schoot waardoor hij gewond raakte, dat was ik.'
Ik vertel Byron het verhaal kort en bondig, maar ik verzwijg een paar dingen, zoals mijn relatie met Claude.
'Tja, nu weet je alles zo'n beetje, dus nu kan je me net als de rest gaan wantrouwen en haten.' Zeg ik bitter. Zonder hem aan te kijken. Byron legt zijn hand op mijn been en ik kijk op. 'Weet je, Cassi, ik geloof dat mensen kunnen veranderen. Ik ben zelf ook veranderd. Ik vertrouw je.'
Dan staat de bus stil. We zijn terug bij Raimon.
'Jongens, ik heb een verrassing!' roept Mark ineens. 'Mijn moeder heeft een barbecue klaar gemaakt en jullie zijn allemaal welkom!'
Ik klim half over Byron heen en tik Fay aan, die aan de andere kant van het gangpad zit.
'Kunnen we eerst even naar huis gaan? Misschien is mam ook al terug!' vraag ik. Fay knikt, 'ja hoor,' glimlacht ze. 'Maar ik denk niet dat ze al terug is.'
'Dat scheelt alleen maar uitleggen,' grinnik ik. Mijn band met mijn moeder is niet heel sterk, ik mis mijn vader dan ook nog steeds. 'Fay, denk je dat zij en papa de wedstrijd hebben gezien? Die van... je weet wel, met Genesis.' Byron glimlacht even en stapt dan uit de bus. Fay en ik stappen ook uit. 'Nog niet, maar ik denk dat ze het wel te zien krijgen, eerlijk gezegd...' antwoordt ze.
'Daar was ik al bang voor,' zucht ik. 'Misschien wil mam me dan niet meer in huis hebben een stuurt ze me terug naar Italië, naar pap en Paolo!' voeg ik er met een scheve grijns aan toe. Dan richt ik me tot Mark. 'Mark! Fay en ik gaan eerst even naar huis, oké? We komen iets later!'
'Prima!' schreeuwt Mark terug.
'Jullie kunnen ook gewoon weg blijven, niemand mist een stel aliens.' Zeurt Sue.
'Nou, in dat geval ga ik liever met aliens om dan met iemand die dat soort rot opmerkingen maakt!' zegt Hurley, voordat ik ook maar iets kan zeggen. Verbaasd kijk ik hem aan. 'Uh... bedankt, Hurley.' Mompel ik verrast. Dan trekt Fay me mee.

Ik laat me thuis op de bank vallen. 'Wat is het heerlijk om weer thuis te zijn!' lach ik.
'Zeker weten!' Fay ploft naast me neer.
Na een tijdje stil gezeten te hebben pakt Fay de huistelefoon. 'Mam heeft geprobeerd te bellen, vanochtend vroeg nog! We moeten naar even terugbellen en vertellen dat we met Raimon meegaan...' zegt ze. Ze toetst het nummer in en we wachten totdat er opgenomen wordt.
'Hallo?' klinkt er na een paar keer overgaan de slaperige stem van moeder.
'Oh ja, het is daar natuurlijk midden in de nacht...' mompel ik grijzend.
'Hoi Fay, hoi Cassi, hoe is het met mijn meisjes?' vraagt ze iets minder slaperig.
Fay vertelt dat alles goed gaat en dat we met Raimon meedoen. 'Wat?! Jullie vechten tegen die aliens?! Maar dat is heel erg gevaarlijk! Weten jullie wel hoe gevaarlijk ze zijn?' vraagt ze bezorgd.
'Ja, ik ben er zelf eentje,' zeg ik zo zacht dat ze het onmogelijk kan horen. Fay grinnikt zacht. 'We zijn echt wel voorzichtig, mam! En er zijn genoeg jongens die ons beschermen, hoor! Hoewel Fay er aan één bepaalde genoeg heeft,' ik werk het gesprek op een ander onderwerp, wat me een boze blik van mijn zus oplevert.
'Fay? Wat bedoelt je zusje daarmee? Moet je me iets vertellen?' lacht onze moeder.
'Nee!' zegt Fay te snel. 'Cassi die...'
Ik stoot haar grijzend aan. 'Wat?' vraag ik zachtjes. 'Wil je haar vertellen dat ik een relatie had met een alien?'
Fay valt stil. 'Ze heeft een vriendje!' zeg ik samenzweerderig in de telefoon.
'Oh! Wat leuk, Fay! Hoe heet hij? Wanneer kan ik hem ontmoeten? Hoe ziet hij eruit?'
'Mam!' kreunt Fay. 'We moeten nu weer gaan trainen met Raimon. Aliens verslaan gaat niet zomaar, hè! Tot later!'
'Tot later, meiden. Doe voorzichtig! Ik hou van jullie!'
'Wij ook van jou!' zeggen we tegelijkertijd, waarna Fay de telefoon uit drukt.
'Cassi!' roept ze dan verontwaardigd. 'Waarom moest je over Axel beginnen?!'
Ik haal onschuldig mijn schouders op. 'Hé zus, misschien moeten we maar eens richting die barbecue!' wissel ik snel van onderwerp.
'Hier ga ik nog wel eens wraak voor nemen, Cassiane Bianchi,' moppert Fay nog. 'Maar nu eerst naar de barbecue!'

Als ik na de barbecue in mijn oude bed lig voelt alles zo gewoon. Bijna alsof ik alles kan vergeten wat er veranderd is. Alsof ik nooit op de Alius Academie ben geweest. Maar ik kan dat niet meer veranderen, alles wat daar gebeurt is maakt nu deel uit van de persoon die ik ben. Mijn gedachten schieten naar Claude. Hij zei dat we nog wel zouden praten... Bedoelt hij dan dat hij het uit wil praten? Wanneer dan? Hij kan me niet zomaar ophalen, of zoiets. Dat zou nog meer argwaan trekken bij Raimon, en ze vertrouwen me al niet! Ik word helemaal gek van mijn eigen warrige gedachten die steeds heen en weer springen tussen Claude en Nathan. 'Fay... ben je nog wakker?' vraag ik voordat ik weet waarom.
'Hm?' humt ze terug.
'Wat als Bryce toen gelijk had over Claude? Misschien heb ik gewoon misbruik van zijn gevoelens gemaakt om te kunnen ontsnappen?' terwijl ik het zeg weet ik dat het niet waar is, ik vond hem echt leuk.
'Je praat onzin, Cassi,' antwoordt Fay dan ook.
'Misschien niet...' sputter ik nog tegen.
'Je kan gewoon niet slapen, hè?' vraagt Fay. Ik zucht en knik dan, totdat ik na bedenk dat ze dat natuurlijk niet kan zien in het donker.
'Ja.'
'Kom maar bij mij in bed liggen,' zucht Fay terwijl ze op schuift. Op mijn blote voeten loop ik naar de andere kant van de kamer en kruip in bij Fay in bed.
'Net als vroeger,' grinnik ik zacht. 'Alleen hadden we toen lichtgevende sterren aan de muur.'
Ik weet dat Fay glimlacht. 'Ga nu maar slapen, Cass! Morgen moet je weer hard trainen!'

Reacties (1)

  • MrsNeymessi

    Lichtgevende sterretjes zijn goalsxD

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen