Foto bij Hoofdstuk Veertig - Esma

The littlest Q&A c:



Darius, heb je nou niet door dat je fout zit? Dit geld ook voor Dimitri en zo.
Zo zwart-wit als goed en fout is de situatie nou eenmaal niet. Raszuiverheid en ethnische zuivering zijn geen nieuwe onderwerpen in de wereld. Als Bosnië-Herzegovina denkt dat ze onafhankelijk kunnen zijn, zal Servië ze moeten laten zien dat dat er nooit van gaat komen. Daarbij hoort machtsuitstraling en onderdrukking. Zo simpel is het.

Ana, hoe kun je het volhouden zonder gek te worden?
Doe ik dat? Als dat al zo is sta ik op het punt om te breken. En ik ben bang. Omdat ik weet dat die erge dingen die er gebeurd zijn, alleen nog maar erger zullen worden... Maar zolang ze Daria niets aandoen moet ik me sterk houden.

Darius hoe kun je nog een gewone relatie houden. Heeft die meid niet door wat er aan de hand is?
Wat er bestaat tussen mij en Adele gaat niemand aan. Zij is Bosniër maar woont in Servië; vertel me nog een keer dat ik een racist ben. Als wij elkaar zo lang niet zien is ze niet meer geïnteresseerd in wat ik doe of laat, enkel dat ik terugkom naar waar ik thuis hoor. Al het andere is bijzaak.

Normaliter had ik waarschijnlijk nauwelijks iets van het nachtelijke uitzicht kunnen zien, maar de lichtjes van het VN-kamp lichtten de enclave enigszins op. Ergens in de verte kon ik zelf een paar minuscule lichtbronnen van de het Servische leger onderscheiden, die de vallei hadden omsingeld.
      'Ik neem aan dat je deze wel kunt gebruiken?' Ik schrok een beetje, maar werd vooral uit mijn gedachten gesleurd door de plotselinge stem van Will achter mij. Toen ik me omdraaide, merkte ik de sigaret die hij naar mij uitreikte.
      'Ik weet het niet. Kan ik het gebruiken?' vroeg ik zachtjes. De rest sliep allemaal, en alweer was ik, en nu dus ook Will, de enige die wakker was, omdat ik niet kon slapen. Omdat ik te veel aan Ana moet denken. Will benaderde me en gaf me de sigaret, waarna hij hem tussen mijn lippen voor me aanstak, en er daarna voor zichzelf ook één opstak.
      'Hoe is het met je schouder?' vroeg ik om conversatie te maken. Ik voelde me niet ongemakkelijk bij hem, totaal niet, maar ik voelde me toch... gespannen.
      'Goed,' antwoordde hij. 'Het wonderkind Rhys heeft ervoor gezorgd dat er geen kogelsporen meer te vinden zijn, en het litteken zal blijven, maar groeit vanzelf weer dicht.'
      'Goed.' antwoordde ik, dit keer nog zachter. Even was het stil, terwijl Will leek na te denken. 'Ik weet dat het misschien raar klinkt, maar... Ik heb je wel gemist.' Ik slikte even, maar durfde hem wel aan te kijken.
      'Echt?' vroeg ik, want ik kon het ook eigenlijk niet geloven. Waarom zou hij mij hebben gemist? Zo veel had ik niet aan de groep toegevoegd.
      'Je was opeens weg.' antwoordde hij, en toen moest ik toch even grijnzen. 'Jij was helemaal out met je schouder.' Hij lachte harder dan ik.
      'Stil, Esma. Je weet niet hoe veel pijn ik heb moeten doorstaan.' Nadat hij was uitgelachen was het opnieuw stil, op het geluid van de vele krekels in de enclave na.
      'Maar je hebt wel onze levens gered. En ik weet hoe moeilijk dat voor je was... Om al die mensen om te brengen...' Hij begon al zachter te spreken. Ik haalde mijn neus op.
      'En jij hebt mijn leven gered. En mijn waardigheid. Dus dan staan we nu quitte.' 'Quitte is een stom woord, zo denk ik er niet graag over.'
      'Hoe denk je er dan graag over?' 'Dat je mijn leven hebt gered, omdat je mijn leven redde. Niet omdat ik jouw leven redde.'
      'Ik denk dat die zin een beetje te ingewikkeld is voor mij om te begrijpen zo laat op de avond.' Will grinnikte. 'Watje,' antwoordde hij. 'Het is pas drie uur 's nachts.' Ik glimlachte even, maar daarna voelde ik plots zijn hand op de mijne, die tegen de reling van het balkon waar we op stonden leunde.
      'Ik ben blij dat je terug bent.' Hij nam een trekje van zijn sigaret -de mijne had ik eigenlijk nog helemaal niet aangeraakt-, maar dit keer was ik degene die zijn blik vasthield, zodat hij me bleef aankijken terwijl hij de rook weer naar buiten blies. Zelfs hier in het donker zag hij er knap uit.
      Het gebeurde snel, maar tegelijkertijd ook langzaam, toen hij naar me toeleunde en een kus op mijn lippen plantte. Ik wist ook niet hoe ik anders moest reageren, dan hem terug te kussen. Zijn hand landde even op mijn schouder, terwijl zijn hand met sigaret op de reling van het balkon rustte, maar bleef daar niet lang. Na een kus van schappelijke tijd stapte hij weer van me weg.
      Eerst keek hij me niet aan, maar keek hij naar het duistere uitzicht van de bergen, maar daarna merkte ik hoe zijn mond zich tot een steeds bredere grijns begon te vormen, wat mij oprecht deed lachen.
      Lang de tijd had ik niet om bij te komen, want ik werd onderbroken door de stem van Andrej, binnen achter ons.
      'Esma?' Aan zijn stem hoorde ik al gelijk dat er iets niet goed zat, en ik draaide me langzaam naar hem om. 'Ja?'
      'Waar is Ana?' Hij zag eruit alsof hij net was wakker geworden uit een droom die een regelrechte hel was geweest, en bij het horen van Ana's naam zonk mijn hart weer naar mijn maag.
      'Andrej, Ana is...' Ik begon alweer bijna te huilen. 'Ana is meegenomen. Door de Servische milities.' Mijn adem stokte in mijn keel toen ik me bedacht waarom Andrej hier alleen was.
      'Papa en Daria?' Hij zag er al slecht uit, maar barstte nu echt volledig in huilen uit, wat mij ertoe zette om naar hem toe te lopen zodat hij in mijn armen kon vallen.
      'Andrej je moet me vertellen wat er is gebeurd.' sprak ik enigszins streng. 'Ze kwamen uit het niets. Zonder waarschuwing. De Serviërs.' zei hij, terwijl hij me al weer losliet omdat hij rustiger werd.
      'Ik ben ontsnapt. Papa en Daria niet. Alle mannen zijn vermoord. Daria is meegenomen met de rest.' Ik sloeg mijn hand voor mijn mond en sloot mijn ogen. Mijn vader was dood.
      Mijn vader was dood. Een paar tranen gleden over mijn wangen, maar ik negeerde ze conpleet.
      'Als ze allemaal uit de buurt van Sarajevo kwamen, zullen ze misschien naar dezelfde plek zijn gebracht. Als Daria bij Ana is dan is Daria in ieder geval veilig, dat weet ik zeker.'
      'Esma.' Will kwam van het balkon af naar binnen gelopen. 'We hebben alle papieren en dossiers in die legerbasis waar je ons hebt achtergelaten doorzocht. We weten waar de vrouwen van Sarajevo naartoe zijn gebracht.'

Hi lezertjes(nerd)Ik schrijf (een deel van) dit stukje nu waar ik op het vliegveld zit. Ik vlieg straks naar Split (Kroatië) en ga dan op roadtrip door Bosnië-Herzegovina! Ik ga daar naar Mostar, Sarajevo, en daarna weer naar Dubrovnik (Kroatië). Ik heb er vet veel zin in, en ik hoop dat ik ook lekker veel inspiratie opdoe om verder te schrijven. Don't worry though, ik heb nog genoeg inspiratie, maar alles duurt een beetje langer (ik weet wel wat ik wil opschrijven, maar niet hoe ik het wil opschrijven, hehe.)
Ik hoop dat jullie het een leuk stukje vonden, 'til next time!

Reacties (4)

  • katl1

    Snel verder please!!!!!!!!!!!!

    3 jaar geleden
  • xxJennyxx

    Veel plezier

    3 jaar geleden
  • Heronwhale

    Darius asehole! En will, je bent echt een schatje(H)wees lief voor esma.

    En jij!!!!!! Veel plezier op vakantie!!! Zorg maar voor lekker veel inspiratie!(typing)

    3 jaar geleden
  • LearnToPlay

    Veel plezier!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen