De volgende ochtend zie ik dat Cassi zeker driekwart van het bed in beslag heeft genomen. Nu voelt het echt weer als vroeger -behalve dan dat ze normaal meer ruimte van het bed inneemt. De tijd -en de ervaring- heeft me geleerd dat maar één ding echt werkt in een situatie als deze. Ik geef haar een flinke duw waardoor ze uit het bed valt. Ze kreunt en komt overeind. “Was dat echt nodig?”

“Ja. Je nam meer dan de helft van het bed in beslag!”

“Dus?”

Ik zucht. “Schiet nou maar op, we zouden gaan trainen.”

“Jaja, ik kom eraan.”

Eenmaal op Raimon gaan we meteen aan de slag met trainen. Terwijl Axel, Jude, Bobby, Erik en Byron helpen Mark een goede verdediger te worden, helpen Sue, Tori, Hurley en vreemd genoeg ook Cassi helpen Darren met het ontwikkelen van een nieuwe move, genaamd Oneindige Handen. En ik? Ik mag hier weer eens de manager spelen. Het wil alleen niet echt lukken. Manager zijn is gewoon niet mijn ding. Bij de rest gaat het al niet veel beter: Mark vangt de bal telkens met zijn handen en het lukt Darren nog niet eens om een normaal schot van Tori te schoppen, terwijl zij niet eens zo hard kan schieten. Ze is ten slotte verdediger, en geen aanvaller.

"Is alles goed, Darren?" Vraagt Tori.

Darren krabbelt overeind. "Ja, maar ik moet nog wat schaven aan de techniek. Nog een keer graag."

"Goede poging, Darren." Zegt Hurley. "Ik ga nu nog harder op je schieten! Hé, Shawn! Weet je zeker dat je niet ook een paar ballen op hem wil knallen?"

"Nee, dank je." Roept Shawn terug. "Laat mij maar kijken."

"Wat jij wil, knul. Laat maar weten als je er aan toe bent." Zegt Hurley vrolijk.

"Oké, Hurley, schiet maar zo hard als je kan!" Roept Darren enthousiast. Ik denk dat hij daar spijt van gaat krijgen. En al helemaal als het zo Cassi’s beurt is om te schieten.

Hurley’s Tsunami Hengst smijt Darren in het net, zoals ik al verwachtte. Dat deed vast pijn… Maar hij staat gewoon weer op en gooit de bal naar Cassi. Heel even kruisen onze blikken elkaar. Ik hoop maar dat de boodschap duidelijk is: waag-het-niet-nu-een-Morgenster-op-hem-af-te-vuren. Al denk ik niet dat ze dat snel zal doen, sinds ze Shawn het ziekenhuis in trapte. Ze schiet. Een normaal schot, niet bijzonder hard. Eigenlijk bijzonder zacht voor haar doen. Maar ze scoort wel.

Darren kijkt teleurgesteld naar de bal en gooit hem dan terug naar Cassi. “Harder! Je superschot!!!”

Voordat Cassi iets stoms kan doen sta ik naast haar op het veld. “Sorry Darren, maar we willen je niet dood hebben.”

“Maar…”

“Niets maar. Je kunt beter trainen met mensen die je niet zo makkelijk bewusteloos trappen. Kom Cassi, we kunnen beter even met z'n tweeën gaan trainen.” Ik sleep haar aan jaar arm weg bij de rest.

“Zo, van die aliens zijn we ook weer mooi af.” Hoor ik Sue zeggen. Ik draai me met een ruk om.

Maar nog voor ik iets kan zeggen, heeft Hurley dat al gedaan: “Van iedereen hier lijkt jij nog het meest op een alien. Dus hou gewoon je klep en speel die bal.” Dan loopt hij weg. Naar ons. “Die meid is onuitstaanbaar.” Zegt hij, hard genoegzaam ze het net kan horen.

“Zeg dat wel…” Mompelen Cassi en ik in koor. Ik pass de bal naar Cassi, die hem doorspeelt naar Hurley. Te hard. De bal rolt over te zijlijn. Alledrie kijken we ernaar.

“En dan te bedenken dat ik nog veel harder kan schieten…” Mompelt Cassi.

“Geeft niets, joh. Je moet alleen je eigen kracht leren kennen!” Zegt Hurley.

“Dat is makkelijker gezegd dan gedaan.”

“Wij helpen je wel.” Zeg ik. Ik leg mijn hand op haar schouder en glimlach.

“Bedankt.” Zegt ze. Ze glimlacht zwakjes en rent dan naar de bal. Een pass naar mij. Veel te hard. De bal rolt weer weg. “Het is hopeloos.” Verzucht ze.

“Niet helemaal.” Dat is de stem van Jude. Ik draai me met een ruk om. “Probeer eens drie passen achter Fay te passen.” Alledrie kijken we Jude verward aan. “Probeer het nou gewoon! Vertrouw me.”

Vertrouw me.

Jude wist dat die woorden effect zouden hebben. En dat hebben ze ook. Cassi gaat klaarstaan en schiet. En deze keer komt de bal wél aan.

Ik en Cassi juichen, Jude grinnikt en Hurley staat er een beetje raar bij te kijken. “Huh?” Mompelt hij. “Hoe kan hij nu wel aankomen?”

“Simpel!” Zeg ik, opeens vrolijk. “Jude is een genie!”

“Eh… nou… dat valt wel mee, hoor… Ik haalde alleen wat ruis van de lijn… meer niet… Jullie deden de rest…”

“Onzin! Je bent een genie, Jude!” Valt Cassi me bij.

Jude haalt zijn schouders op en mompelt iets onverstaanbaars. Ik pass naar hem en hij schiet naar Cassi. Die speelt de bal door naar Hurley, die weer naar mij passt. Ik schiet mijn IJsvogel op het lege doel af. Onmiddellijk vliegen alle ogen mijn kant op. Ik wordt rood en speel zenuwachtig met mijn vingers. ‘Eh… tja… had ik dat nog niet vertelt? Ik heb een beetje getraind…”

Cassi rent op me af. “Dat was geweldig!”

“Echt waar?”

“Pffff… Alleen een alien kan zo hard schieten…” Hoor ik Sue laatdunkend zeggen.

“Gewoon negeren…” Zegt Hurley zacht.

“Nee hoor!” Dat is Byron.

“Oh, en mensen die doping gebruiken.” Doet Sue er nog een schepje bovenop.

‘“Dat is niet erg aardig, Sue.” Zegt Erik.

“Wat? Liefje, het was maar een grapje, hoor!” Zegt ze snel.

“Hé! Wat staan jullie daar nou! Ik wil trainen!” Roept Mark.

“We komen eraan!” Roept zo'n beetje het hele team in koor.

Ik loop naar de goal en pak de bal. Onderweg schenk ik Sue nog een kwade blik, maar ze kijkt snel de andere kant op.

Ik pass naar Cassi, en zij schiet ook. Haar Morgenster knalt in het net. Ik lach. Gezien onze verdediging momenteel waardeloos is, kunnen we maar beter zorgen voor een sterk middenveld en een sterke spits. En zodra Sue hier weg is, komt dat helemaal goed.

Reacties (1)

  • MrsNeymessi

    Als Cassi en Fay hun super technieken combineren dan wordt het sowieso een gegarandeerd succes.:Y)

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen