Foto bij 036

De eerste week was inderdaad zwaar, en dat kwam binnen op een onbewaakt moment. Jérémie, de jongen die ik op mijn eerste dag had leren kennen, kwam naar me toe aan het einde van de dienst. Hij leek terneergeslagener dan toen dat ik hem ontmoet had.
“Ik moet terug naar het front,” zei hij met een zucht. “En ik wil nog afscheid van iedereen nemen.”
Het raakte me dat hij me kwam zien, vooral omdat we maar een paar woorden hadden gewisseld.
“Het spijt me dat te horen,” zei ik tegen hem. Ik besloot geen patriottische onzin te verkopen, die had ik in de eerste weken van de oorlog al genoeg gehoord.

Hij was weer even stil. “Ik had liever mijn hand verloren, mijn rechterhand. Dan had ik niet meer kunnen schieten, en dan hadden ze me misschien naar huis gestuurd.
“Echt waar?” vroeg ik geschokt.
“Echt waar. Het is de hel daar. We zijn altijd nat en koud en alles doet pijn. Mensen sterven om me heen en ik kan alleen maar toekijken en orders opvolgen. Sommigen kunnen dat niet eens meer, en toch moeten ze door. De schoten stoppen nooit, de ontploffingen zijn er altijd. Ik wil niet meer, en toch moet ik terug.”
Ik was stil. Wat moest ik tegen hem zeggen? Hij kon niet blijven, we hadden hem nodig daar. En toch was het niet eerlijk. Hij was hier veel te jong voor.

“Ik hoop dat de oorlog snel voorbij zal zijn,” zei ik tenslotte. Ik wist best dat het daar niet op leek, maar ik wist niet wat ik anders moest zeggen.
“Ik ook,” zei hij met een zucht.
Met tranen in mijn ogen zag ik de jongen weglopen en ik besloot naar de slaapzaal te gaan. Niet iedereen hier hoefde mijn tranen te zien. Hier was waar Anna me voor gewaarschuwd had, bedacht ik me, terwijl ik zo snel mogelijk de hoofdzaal uitliep. Tegen de tijd dat ik de slaapzaal had bereikt, liep de eerste traan al over mijn wangen. Dit was niet eerlijk. Dit was niet hoe het zou moeten zijn. Hoe lang nog, vroeg ik me af. Hoe lang moest deze oorlog nog duren en hoeveel mensen moesten nog sterven? En hoe veel moesten wij redden, alleen om ze weer terug naar de pijn, en angst en dood te sturen? Wat had dit voor zin?

Reacties (4)

  • LilsEvans

    Ai daar is de eerste nare ervaring. Maar niet opgeven Justine! Hoe meer mensen je helpt, hoe groter de kans dat de oorlog snel voorbij is! En mogelijk kunnen jullie sommigen wel veilig naar huis sturen.

    4 jaar geleden
  • Croweater

    Lijkt me echt super zwaar

    5 jaar geleden
  • Heronwhale

    Neeee! Jérémie moet blijven!

    5 jaar geleden
  • katl1

    Snel verder!!!!

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen