Foto bij 027

I held a hope in me that the reason we all feel so heavy is that we carry a little piece of each other inside us.- Christopher Poindexter

Lily-Rose Harper


Ik was compleet verdwaasd toen ik achter Emily aan liep, langs hopen studenten en verwarde blikken.
Tevergeefs zocht ik haar in de trappenhal, maar ze was nergens meer te bespeuren.
"Hey, Rose." hoorde ik plots, net toen ik een hand op mijn schouder voelde.
Geschrokken keek ik achter me, recht in de vriendelijke ogen van Keith. Hij glimlachte schaapachtig en haalde een hand door zijn lange, donkerblonde haar.
"Trek het je niet te hard aan, oké? Iedereen wist dat Harry niets in haar zag. Je hoeft je nergens schuldig over te voelen." probeerde hij me gerust te stellen. Ik keek echter enkel naar de grond.
"Maar... Is er echt niets tussen jullie?" vroeg hij erna voorzichtig. Een hele tijd antwoordde ik niet, tot ik radeloos opkeek en de opkomende tranen in mijn ogen weg knipperde.
Ongemakkelijk keek ik naar het groepje meisjes dat me passeerde en onderzoekend bestudeerde, maar blikte opnieuw in Keiths ogen toen ze uit het zicht verdwenen waren.
"Ik weet het niet. Hij... Hij is zo verwarrend, ik kan het niet eens beschrijven. Er is iets, maar ik... Ik weet dat het geen goed idee is toe te geven aan mijn gevoelens voor hem. Zijn hele levensstijl zou me moeten afschrikken. En hij zou nooit gevoelens voor me kunnen krijgen." mompelde ik onhandig.
Hij zuchtte en leunde tegen de trapleuning achter hem, zijn armen voor zijn torso kruisend en de oude, grote trappenhal bestuderend.
"Luister, ik volg zijn wedstrijden al jaren. Ik ken hem niet persoonlijk, maar ik weet dat iedereen al in hun broek schijt als hij iets te dicht in hun buurt komt. Jullie -zijn huisgenoten op de loft, zijn waarschijnlijk de enige mensen ter wereld die hem af en toe zien als de persoon die hij is. Voor al die andere die hem kennen is hij niets meer dan een legende. Hij is zo berucht geworden, dat mensen lijken te vergeten dat hij niet enkel is hoe zijn reputatie hem beschrijft. Hij maakt enkel gebruik van het etiket dat mensen hem opplakken, Rose. God mag weten waarom; waarschijnlijk om zich te beschermen tegen zijn eigen roem hier in New York. Maar dat betekent niet dat hij geen gewone man is met zwakten en gevoelens."
Ik zweeg even, maar draaide mijn hoofd toen naar hem toe en glimlachte zwak.
Zuchtend nam ik dezelfde houding als hem aan.
"Is... Is iedereen echt zo bang van hem? Ik bedoel, vrouwen lopen achter hem aan." Keith haalde zijn schouders op.
"Nogal. Is het je nog nooit opgevallen dat hij nooit benaderd wordt door fans? Duizenden mensen kennen hem hier, en toch wordt hij met rust gelaten. Niemand riskeert het in zijn buurt te komen, bang dat hij een uitbarsting zou krijgen. En al die vrouwen, wel... Hopeloos zijn ze, maar eens hij hen gehad heeft, zijn ze verstandig genoeg om verder uit zijn buurt te blijven. De meesten zijn geïntimideerd door hem."
"Hmm." humde ik nadenkend.
"Het is vreemd, want bij ons op de loft... Alles is daar anders. Harry is anders, niet zoals mensen vaak denken dat hij is. Hij is afwezig en humeurig, maar niemand is echt bang van hem. Enkel..." Ik keek hem aan en glimlachte zwak.
"Enkel geïntimideerd." Met een zucht wreef ik over mijn bovenarmen.
"Maar dat zal iedereen wel zijn." Keith glimlachte en knikte.
"Weet dat je één van de enigen bent die hij ooit toelaat hem te beschouwen als een gewone man, Rose. Mensen zouden hun ziel verkopen om met hem in één loft te kunnen samenleven." Mijn gedachten dwaalden af.
Nu pas leek ik helemaal te beseffen waarom Harry eerst zo weigerachtig had gestaan tegenover mijn komst. Ook de verhalen van de meisjes in de koffiezaak flitsten door mijn gedachten, en ongelovig herinnerde ik me hun verklaringen over de honderden mensen die elke keer binnen probeerden te raken op Louis' feestjes.
"Weten mensen dat hij in die loft woont? Met ons; met anderen, bedoel ik? Vinden ze het niet vreemd dat Harry niet minder teruggetrokken leeft? Als ik er nu over nadenk, vind ik het best vreemd." vroeg ik Keith, alweer te nieuwsgierig naar de mysterieuze man om mijn vragen binnen te houden.
Hij haalde zijn schouders op en pulkte aan zijn nagels.
"Sommigen weten het, denk ik. Anderen niet. Niemand ziet hem ooit in zijn normale leefomgeving, behalve jullie en de zeldzame keren dat hij meisjes naar huis meeneemt of vrienden van je huisgenoten op bezoek komen. En meestal vertoont hij zich dan niet eens. De enige keren dat velen hem er zien, is op de feestjes van Louis, maar daar is hij enkel één van de aanwezigen. Niet een jongen die er met tien andere mensen woont. En waarom hij geen eigen plek heeft? Geen idee. Het enige dat ik er ooit over gehoord heb, is dat hij er al een hele poos woont, langer dan gelijk wie daar. Langzaamaan zijn er gewoon enkelen gekomen en gegaan. Die loft heeft iets te maken met zijn familie, of zo. Meer weet ik er niet vanaf. Misschien heeft hij er een emotionele band mee en wil hij er niet vertrekken." zei hij schouderophalend, met een zucht vervolgend: "Maar wanneer weet iemand ooit iets met zekerheid over Harry?"
Bij mij ging er echter wel een belletje rinkelen, toen ik me plots herinnerde dat Sophia het ooit over zijn broer had gehad tegen me. Misschien had hij daar vroeger ook gewoond?
Maar waar was hij dan? En waarom sprak hij nooit over hem?
Aan de andere kant: sprak hij ooit over iets? Hoewel ik me meende te herinneren dat zijn broer een gevoelig onderwerp was...
Keith haalde me abrupt uit mijn gedachten: "Hij vecht vanavond."
Ik hief mijn hoofd met een ruk op en keek hem met grote ogen aan.
"Wat?" Hij humde en krabde aan zijn nek.
"Ja, hij heeft een wedstrijd. Ik ga kijken." Mijn lippen verwijdden wat en kort sloot ik mijn ogen, voor ik mijn keel schraapte.
"Legaal of niet?" fluisterde ik, het antwoord niet willen horend.
Dat ik hem duidelijk wilde maken dat ik niets meer met hem te maken wilde hebben, betekende niet dat ik plots niet meer om hem gaf.
Keith keek me kort aan en antwoordde, terwijl hij zijn handen in zijn broekzakken stak: "Legaal. Hoe cool het moet zijn een illegale wedstrijd van hem in The Bronx te gaan bekijken, dat is me toch iets te gevaarlijk." Ik reageerde niet.
Een hele tijd was het stil, tot ik op zachte toon vroeg: "Hij verliest nooit, toch? Dat blijft iedereen zeggen."
"Nooit. Ik kan me niet herinneren dat hij ooit een wedstrijd heeft verloren." Ik humde zacht, lichtjes gerustgesteld.
"Ik haat het dat hij illegaal bokst." mompelde ik toen, bewust op stille toon toen drie jongens vlak langs ons passeerden. Keith haalde zijn schouders op.
"Geen idee waarom hij het doet." zei hij schouderophalend.
"Ik heb hem ooit horen zeggen dat hij het voor het geld doet." antwoordde ik aarzelend, maar Keith snoof schamper.
"Bullshit. Als hij zou stoppen met die illegale wedstrijden, zou hij onmiddellijk kunnen opklimmen. Hij zou makkelijk bij de top kunnen horen. Ik heb gehoord dat hopen scouts hem elke maand proberen te ronselen. Iedereen wil hem trainen en de ster van de bokswereld maken. Hij had intussen al wereldberoemd kunnen zijn. Maar hij weigert elke keer resoluut, alsof hij er meer van houdt zijn leven te riskeren in The Bronx en zijn hele bokscarrière weg te gooien."
Ongelovig keek ik hem aan.
"De ster van de bokswereld?" herhaalde ik verwonderd. Keith haalde zijn schouders op.
"Probeer hem niet te begrijpen. Ik ben al fan sinds hij hier vier jaar geleden toekwam." Ik fronste bij het horen van die nieuwe informatie.
"Hij woont hier al vier jaar?" vroeg ik geïnteresseerd.
"Ja. Wel, in feite ben ik nog maar twee jaar fan. Hij bokst nog niet zo lang. Verrassend kort voor wat hij nu al kan presteren." Ik zuchtte en bestudeerde het sierlijke patroon in de witgekalkte muren voor me, ons gesprek verwerkend.
"Ik begrijp niets van Harry." zuchtte ik uiteindelijk, waarop Keith in de lach schoot.
"Niemand begrijpt iets van Harry. Ik vraag me af of hij zichzelf begrijpt."
Het was even stil, maar toen vroeg hij: "Ga je niet mee kijken vanavond?" Ik keek hem een tel verrast aan.
"Wat, naar zijn wedstrijd?" Keith knikte. Ik lachte kort.
"Vergeet het. Ik heb geen zin om iemand anders minutenlang op hem in te zien beuken. Ik hoor morgen wel hoe hard hij zijn tegenstander heeft vernederd."
Een tel keek Keith me bedenkelijk aan, maar zei toen: "Het is verfrissend een meisje te kennen die oprecht om hem geeft en hem niet enkel adoreert voor zijn faam en goede looks." Verrast blikte ik in zijn ogen, tot ik zuchtte en mijn schouders ophaalde.
"Ik weet niet of het veel uitmaakt. Hij maakt geven om hem niet altijd even gemakkelijk. Ik ben trouwens klaar met hem. Ik meen het." Hij lachte breed en legde zijn hand op mijn schouder.
"Natuurlijk." Plots duwde hij zich af en keek me geamuseerd aan.
"De les is trouwens al vijf minuten begonnen. Blijf je hier staan of ga je al die starende snobs tonen wie Lily-Rose Harper is? Toon hen dat je je niet laat wegjagen." Even keek ik verbluft naar hem, maar glimlachte toen breed en duwde me evenzeer af, besluitend dat Keith best oké was.

De lessen waren hel, aangezien duidelijk iedereen inmiddels wist dat ik 'dat meisje van Harry' was. Ik doorstond het echter, al was het dik tegen mijn zin, en was haast opgelucht om om kwart voor vijf door de smeedijzeren poort te lopen, ook al betekende dat dat ik de rest van de avond met Marcus opgescheept zou zijn. Hij stond er al, tot mijn opluchting, want wachten op hem zou me enkel nog moedelozer gemaakt hebben.
Hij had gelukkig al een restaurant op het oog, niet te ver van Columbia en -goddank, niet te luxueus, zoals hij had beloofd.
We waren echter nog maar net toegekomen, toen mijn gsm luid begon te rinkelen in mijn jaszak. Verward haalde ik mijn telefoon uit, terwijl een serveerster ons naar een tafeltje in de hoek bracht.
"Onbekend?" mompelde ik verrast. Even keek ik nadenkend naar het vreemde nummer, maar haalde toen mijn schouders op en wilde het al wegdrukken.
Maar wat als het belangrijk was? Straks waren het mijn ouders, en ik zou het mogen horen als ik nu niet onmiddellijk opnam.
Ik aarzelde nog even, maar aanvaardde het gesprek toen en bracht mijn gsm tegen mijn zin naar mijn oor.
"Met Rose." zei ik twijfelend, glimlachend naar de serveerster die twee kaarten op onze tafel legde en zich toen uit de voeten maakte. Marcus ging zitten en keek me vragend aan. Ongemakkelijk wees ik naar mijn mobiel, en bleef onhandig even verder staan, uit zijn gehoorsafstand.
Er waren al genoeg persoonlijke gesprekken gedeeld met anderen vandaag.
"Lily! Waar the fuck ben je?" hoorde ik Harry's diepe hese stem tot mijn ontzetting snauwen.
"Harry?" stootte ik ongelovig uit. Ik kon er niet aan doen dat ik me Emily's woorden herinnerde, en mijn wangen kleurden lichtjes roze.
"Ik sta voor je schoolpoort." gromde hij. Ik zuchtte diep en haalde een hand door mijn haar.
"Wie heeft je mijn nummer gegeven?" vroeg ik vermoeid, nu alweer naar hem verlangend door enkel het geluid van zijn prachtige stem.
"Stella." antwoordde hij kortaf.
Natuurlijk.
"Waar ben je?" herhaalde hij op ongeduldige toon.
"Niet meer op school." zei ik zacht. Mijn oog viel op Marcus, die me nog steeds nieuwsgierig aanstaarde.
"Hoe bedoel je 'niet meer op school'? Waar ben je dan wel? Ik zweer het, Lil, als je je veiligheid wil blijven riskeren, enkel omdat je kwaad op me bent, dan..."
"Ik ben veilig." onderbrak ik hem, met een warm gevoel in mijn onderbuik toen hij me opnieuw' Lil' noemde.
"Waar is 'veilig'?" blafte hij, en ik kon me perfect voorstellen hoe hij er nu uitzag: op zijn motor, met een diepe frons en binnensmonds vloekend, terwijl hij de starende mensen rond zich woedende blikken toewierp.
"Ik ben aan het eten met Marcus en..."
"Marcus? Fucking hell, Lily! Ik weet dat je me wilt straffen, oké? Maar niet met hem! Die fucking loser verdient je aandacht niet!" snauwde hij, duidelijk geagiteerd.
"En jij wel?" reageerde ik kattig, terwijl ik mijn hand opstandig samen kneep naast mijn lichaam.
"Dat zeg ik niet, maar... Fuck... Kom gewoon naar huis." zei hij, op een al wat rustigere toon.
"Ik zie je later, Harry." zuchtte ik nog.
"Lily, ik meen het! Kom. Naar. Fucking. Huis." gromde hij nu.
"Ik moet gaan. En je blijft beter weg van de poort. De hele school weet al dat je me gisteren hebt opgehaald." antwoordde ik, kort in Marcus' ogen blikkend.
"Wat? Hoe is..."
"Dag, Harry." onderbrak ik hem snel.
Net voor ik het gesprek wegdrukte, hoorde ik hem nog op kwade toon snauwen: "Lily!"
Ik zuchtte trillerig en borg mijn gsm weer op, voor ik naar de tafel wandelde en met een geforceerde glimlach ging zitten.
"Alles goed?" vroeg Marcus, zijn nieuwsgierigheid niet verbergend.
"Ja, natuurlijk." mompelde ik, waarna ik de kaart greep en er mijn gezicht achter verborg.

Ik genoot niet van de avond. Natuurlijk genoot ik niet van de avond.
Dat nam niet weg dat ik niet alles probeerde om te genieten van Marcus' gezelschap. Ik wilde mezelf kunnen verplichten hem leuk te vinden.
Maar het lukte me niet...
Ik ergerde me aan de kleinste dingen die hij deed: mijn hand op tafel grijpen, de arrogante blik in zijn ogen waarmee hij mensen rond ons veroordeelde, de manier waarop hij zijn kraag elke vijf minuten mooi in de plooi legde... Alles frustreerde me.
Ik wilde Marcus niet. Ik zou hem nooit willen.
Ik wilde enkel Harry. En het hielp niet dat hij me de rest van de avond constant probeerde te bereiken.
Maar net tegen mijn verlangen naar hem moest ik vechten. Misschien was dat wel de reden waarom ik Marcus' gezelschap verdroeg tot aan de loft, en hem zelfs met me naar boven liet gaan. Ik probeerde zijn priemende blik in de lift te ontwijken, en speelde in de plaats daarvan met de knopen aan mijn jas, tot hij zijn keel schraapte en de ongemakkelijke sfeer probeerde op te klaren.
"Dankjewel voor vanavond. Het was fantastisch." zei hij, zijn scheve, te perfecte glimlach tonend. Ik keek kort naar hem op en dwong mezelf zijn gebaar te beantwoorden.
"Jij bedankt." zei ik zacht. De lift stopte op de juiste verdieping, en geërgerd keek ik toe hoe hij mee uitstapte en de hal rondkeek, zijn blik meer dan walgend.
"Wordt het geen tijd om hier weg te gaan? Desnoods helpt mijn vader je, zodat de jouwe het niet hoeft te weten." Ik zuchtte en kruiste mijn armen voor mijn borst.
"Ik ben hier gelukkig." zei ik, iets te kortaf dan ik had willen klinken. Hij leek echter onaangedaan te zijn en reikte in de plaats daarvan naar mijn gezicht.
"Oké, wat jij wilt." antwoordde hij schouderophalend, voor hij een lok haar achter mijn oor stak. Ik boog geschrokken wat van hem weg.
Wat was hij aan het doen?
"Ik geef gewoon om je, Rose." mompelde hij op zachte toon. Ik ademde trillerig in en uit.
"Hmmm." humde ik. Ik was niet eens in staat de woorden terug te zeggen.
"En ik..." begon hij aarzelend, terwijl hij mijn middel onverwachts beetgreep.
"Ik kan niet ophouden te denken aan je sinds onze kus." Mijn ogen werden wat groter.
"Marcus..." stootte ik ontzet uit.
Dit ging helemaal mis... Oh god, dit kon ik er niet ook bijnemen.
Hij duwde me voorzichtig achteruit, tot ik met mijn rug tegen de muur naast de lift botste. Ik snakte lichtjes naar adem en keek hem oppervlakkig ademhalend aan.
"Ik bedoel, je bent alles wat ik nodig heb. Je bent prachtig, je weet hoe onze wereld werkt..."
Fronsend keek ik hem aan.
"Ik kan niet ophouden te denken aan hoe mooi je bent, en hoe graag ik alles van je zou hebben wanneer ik het maar wil." Verbluft keek ik in zijn ogen.
Ik kon nog steeds amper vatten dat mensen me als knap beschouwden... Was ik immers niet altijd de grote teleurstelling van mijn moeder geweest, in tegenstelling tot Elizabeth?
Ik was niet knap; ik was gewoon Rose. Gewoon ik.
De herinnering aan alle keren dat Harry me had verteld dat hij me prachtig vond, danste voor mijn ogen. Kon iets meer aanvoelen als zowel een zegen als een vloek?
Hoe blij en euforisch ik ook mocht zijn dat net hij, de mooiste jongen ter wereld, mij aantrekkelijk vond, dat nam niet weg dat zijn verlangen naar mij ons voorlopig enkel problemen had opgeleverd.
Als hij nooit interesse had getoond, zou er nooit iets gebeurd zijn tussen ons.
Maar daar was het nu te laat voor...
"Waarom zeg je niets?" schrok Marcus me op.
Meer dan verward keek ik in zijn blauwe ogen.
Ik slikte en antwoordde: "Me knap vinden en uit hetzelfde milieu komen is niet voldoende, Marcus. Dat is niet... Dat bouwt geen relatie op." Ik klonk aarzelend.
Ik wist wat hij nu zou zeggen, en ik wist ook dat hij gelijk zou hebben.
"Wel in onze wereld, Rose. Je bent een vrouw, wat verwacht je meer? Kijk naar onze moeders. Ze hebben alles wat ze willen, toch? Wees blij dat je evenveel geluk hebt door er goed uit te zien en aantrekkelijk te zijn voor mannen uit onze omgeving. Wat denk je dat je familie verder van je verwacht?"
Ik slikte en keek naar de grond, maar hij legde zijn hand op mijn wang en tilde mijn gezicht op.
"Je studeert aan Columbia, net zoals je vader dat wilt. En daarna vind je een man uit een deftige familie, trouw je met hem en geef je hem kinderen. Alle wilde dromen die je nu hebt, zullen altijd enkel dromen blijven; dat weet jij ook. In de wereld waar wij opgegroeid zijn, is dit het enige wat er is. Denk erover na, Rose. Onze ouders hebben dit al jaren geleden voor ons gepland; onze families versmelten en mij hun zaken laten verderzetten. En jij aan mijn zij, me steunend zoals je moeder je vader steunt." Tranen sprongen in mijn ogen.
Natuurlijk was dat alles wat er was.
Zo ging het met alle vrouwen in ons milieu. Dat ik het niet wilde, veranderde daar niets aan.
Maar had ik zelfs een keuze? Mijn vader zou me verplichten het leven te leiden dat zij voor mij uitgestippeld hadden, en elk obstakel op de weg vakkundig uit de weg ruimen. Hij zou me zelf naar het altaar sleuren als dat betekende dat ik deed wat ze van mij verwachtten.
Ik rilde even toen ik me bedacht wat mijn vader met Harry zou doen als hij zou weten dat ik gevoelens had voor hem, een zes jaar oudere, arme en compleet verloren bokser.
Hij zou hem kapot maken... Hij had immers connecties en macht genoeg.
Ik kon niet winnen van mijn vader en het leven waarin ik geboren was. Dit was werkelijk alles wat er was.
Schamper dacht ik terug aan Keiths woorden, weken geleden en als grap bedoeld: "Zijn jullie niet praktisch verloofd?"
Hoe ironisch was het dat hij gelijk had gehad?
"Er zijn geen gevoelens tussen mijn ouders." zei ik zacht, terwijl mijn ogen tussen die van Marcus flitsten. Hij haalde zijn schouders op.
"Wie zegt dat het zo moet gaan tussen ons?" Ik slikte.
Hoe vertelde ik hem dat er geen mogelijkheid was dat ik ooit iets voor hem zou voelen?
Hij streelde weer over mijn wang en glimlachte.
"Geef het een kans, oké? Geef mij een kans." Ik ademde onregelmatig in en uit.
Een hele tijd zei niemand iets, maar toen knikte ik toch verslagen en amper merkbaar. Marcus had het echter gezien, want goedkeurend keek hij me aan, voor hij dichterbij kwam en zijn neus tegen de mijne drukte.
"Je weet dat dit het beste is, toch?" vroeg hij nog zacht, met zijn duim langs mijn onderlip strelend. Ik knipperde snel met mijn wimpers en knikte nogmaals, verdwaasd.
En met deze woorden kuste hij me.
Ik liet hem me kussen.
Ik voelde echter niets; geen vuurwerk of gevoelens, geen tinteling of gevoel van gelukzaligheid. Zijn te ruwe lippen bewogen te geforceerd tegen de mijne, en de manier waarop hij mijn middel greep, was allesbehalve teder.
Aarzelend greep ik zijn schouders, eerder in een poging hem op afstand te houden dan hem dichterbij te brengen, maar hij trok mijn lichaam enkel meer naar zich toe.
Het leek uren te duren, tot ik achter hem een geluid hoorde en me abrupt lostrok.
Lichtjes ademloos keek ik over zijn schouder, tot mijn ontzetting Harry als versteend in de deuropening van de loft zien staand, de deurklink in zijn hand en zijn prachtige groene ogen gefocust op ons.
Hij droeg een strakke zwarte jeans en een wijde grijze sweater, zijn blauwe sportzak nonchalant over zijn schouder geslagen. Wat mijn aandacht echter meer ving dan dit alles, was de onrustige, haast obsessief woedende blik in zijn ogen.
Zijn borstkas ging fel op en neer, terwijl zijn ogen van mij naar de jongen voor me schoven.
Ook Marcus draaide zijn hoofd nu, verstoord opkijkend, maar grijnsde zelfverzekerd toen hij Harry zag staan.
"Harry." ademde ik onthutst, maar de prachtige, oogverblindende man voor ons keek enkel Marcus woest aan.
"What the fuck doe jij hier?" snauwde hij uiteindelijk hees, een stap naar ons toe zettend en zijn sportzak op de grond laten vallend, terwijl hij de deur ruw dichttrok.
Marcus wierp hem enkel een uitdagende glimlach toe en negeerde mijn pogingen uit zijn greep te ontsnappen.
"Wat denk je dat ik aan het doen ben?" antwoordde hij arrogant. Harry balde zijn handen tot vuisten naast zijn lichaam en klemde zijn tanden op elkaar.
"Maak dat je uit mijn fucking loft bent." snauwde hij. Onmiddellijk zag ik Marcus verstrakken, terwijl zijn zelfingenomen glimlach langzaam van zijn te perfecte gezicht verdween.
Met ingehouden adem keek ik van de één naar de ander, hopend dat dit niet uit de hand zou lopen en me verbazend over Harry's felle reactie.
Secondelang zei niemand iets, tot Marcus zuchtte en mij weer aankeek.
"Ik denk dat ik beter ga, oké? Ik zie je morgen wel." knikte hij, brutaal voorover buigend en mijn lippen opnieuw kussend. Mijn armen hingen intussen levenloos naast mijn lichaam, en ongemakkelijk draaide ik mijn hoofd toen hij zijn mond op de mijne had gedrukt, mijn ene hand naar zijn borstkas brengend.
Op slag leken zijn voorgaande argumenten waarom we samen hoorden op te lossen in de lucht rond ons, nu Harry voor me stond en zijn prachtige ogen in de mijne boorde.
"Ja... Ik zie je wel nog." mompelde ik aarzelend, terwijl ik Harry's razende blik trachtte te negeren.
God, hij zag er weer zo goed uit...
"Dag, baby." zei Marcus onverwachts, nog een kus op mijn wang drukkend. Geschrokken keek ik hem aan, maar hij had zich al omgedraaid en liep naar de trappenhal, de moeite niet nemend te wachten op de lift.
Verdwaasd volgde ik hem met mijn ogen, tot hij uit het zicht verdween en ik opgeschrokken werd door Harry. Ik snakte naar adem toen ik zijn grote lichaam opeens tegen het mijne voelde. Met een ruk keek ik op in zijn ogen, merkend hoe hij me nu op zijn beurt tegen de muur drukte en zijn beide handen intimiderend naast mijn hoofd tegen de wand plaatste.
"What the fuck, Lily!" siste hij, al contrasteerden zijn scherpe woorden met de haast kwetsbare blik in zijn ogen.
Hij zag er... gekweld uit?
Onwillekeurig bewonderde ik zijn knappe gezicht, en snoof zijn zware mannelijke geur op, verlangend naar zijn kus en aanrakingen. Hij was adembenemend, in die mate dat ik mijn knieën nu al voelde knikken.
Verbluft staarde ik hem aan, tot hij zijn hoofd schudde.
"Stop ermee, oké? Dit ben jij niet en je weet het. De Lily die ik ken zou hem nooit gekust hebben." zei hij, terwijl hij onregelmatig ademhaalde en kort over zijn volle roze lippen likte. Ik fronste en keek onvrijwillig naar zijn mond.
"Je kent me helemaal niet, Harry. Wie zegt dat ik het in andere omstandigheden niet gedaan zou hebben? Of ben je vergeten dat het niet de eerste keer is dat ik hem kus?"
Abrupt schudde hij zijn hoofd en legde zijn ene hand op mijn wang.
"Hou je mond. Zwijg over die avond, begrepen? Vanaf nu blijf je uit zijn buurt." snauwde hij, hoewel hij mijn hoofd teder ophief en mijn ogen op de zijne richtte.
Verontwaardig bracht ik mijn hand naar de zijne op mijn gezicht, en wikkelde mijn vingers rond zijn pols.
"Wat? Het is niet aan jou te beslissen wie ik zie en wie niet, Harry!" protesteerde ik, terwijl ik zijn arm probeerde weg te duwen, al was hij te sterk.
"Ik meen het. Ik vertrouw hem voor geen haar." gromde hij, zijn hand abrupt in mijn haar verstrengelend, zodat die van mij van zijn onderarm gleed.
Een zalige rilling liep over mijn rug eens hij door mijn golven kamde.
"Waarom niet? Hij is... Ik ken hem goed. Al jaren..." mompelde ik onoplettend, proberend niet te focussen op de sensuele bewegingen van zijn vingers in mijn nek.
"De manier waarop hij naar je kijkt staat me niet aan. Hij is niets goed met je van plan en ik heb geen zin om te wachten en het aan de lijve te ondervinden. Ik moet je al tegen genoeg zaken beschermen, dus doe me een plezier en bespaar me die extra last." sneerde hij.
Hij torende boven me uit, zijn lichaam groot en sterk, en het wond me meer op dan nodig was.
Even was ik sprakeloos, tot ik toch mijn mond opende en uitstootte: "Hij is niets van plan." Hij snoof.
"Nee? Hoe heeft hij je zover gekregen hem te kussen, Lil? Hmm? Ik weet dat je hem niet wilt, dus hoe heeft hij je kunnen overhalen? Hij is je nu al aan het manipuleren en je beseft het niet eens. En ik zweer dat ik het niet zal laten gebeuren. Ik wil hem niet meer in je buurt hebben."
"Waarom kan het je zelfs schelen?" stootte ik perplex uit.
God, hij gaf me zo'n gemixte signalen...
"Je weet waarom. Fuck, ik geef om je." gromde hij, maar ik schudde mijn hoofd en draaide mijn gezicht van hem weg.
"Shit, Lily. Ik weet dat ik je deze ochtend gekwetst en verward heb, maar ik kan het uitleggen, oké? Ik wil enkel dat je ophoudt jezelf in gevaar te brengen omdat je mij ervoor wilt straffen. Marcus is niet wie je denkt dat hij is. Ik zie het aan alles. Blijf alsjeblieft -alsjeblieft, prinses, bij hem weg." zuchtte hij vermoeid.
Ik reageerde niet.
"Lily, baby..."
"Niet doen." onderbrak ik hem waarschuwend, maar hij bracht zijn gezicht dichterbij en liet zijn hoofd abrupt in de holte van mijn nek vallen.
"Laat hem niet meer aan je zitten, alsjeblieft." mompelde hij tegen mijn huid.
"Harry..." stootte ik ontzet uit. Onbedacht bracht ik mijn hand omhoog en verstrengelde mijn vingers als automatisch in zijn zachte volle krullen.
"Je wil hem niet eens, geef het toe." Ik zuchtte trillerig.
"Waarom zou ik hem niet willen?" vroeg ik zacht, en hij ontspande toen ik mijn andere hand op zijn sterke rug legde, zijn lichaam zwaar en rustend op het mijne terwijl ik hem vol onbegrip en verwonderd terug knuffelde.
"Omdat hij je niet kan laten voelen wat ik wel kan." humde hij, plots zijn hoofd opheffend en zijn warme lippen tegen mijn wang drukkend. Hij maakte een verlossend geluidje en ademde diep in, zijn mond nog steeds tegen mijn huid. Het vuur in mijn onderbuik laaide hoog op, de hete zalige vlammen likkend aan elk deel van mijn lichaam dat het zijne raakte.
Ik verstrakte echter en boog van hem weg, me plots realiserend wat er aan het gebeuren was.
"Je kan me niet langer zomaar aanraken, Harry." protesteerde ik zwak, hem tegen mijn zin van me af duwend. Langzaam hief hij zijn hoofd op, terwijl zijn ogen donkerder werden.
"Meen je dit, Lily? Marcus mag met je doen wat hij fucking wil, maar ik mag je niet eens meer aanraken?" snauwde hij. Ik keek hem verontwaardigd aan.
"Ik heb je genoeg kansen gegeven, of niet? Het is niet mijn fout dat je ze allemaal verspeeld hebt." antwoordde ik, terwijl ik mijn armen voor mijn borstkas kruiste.
Hij klemde zijn tanden op elkaar.
"Dus wat? Wat nu?" gromde hij. Ik schudde mijn hoofd.
"Niets nu. Wat het ook was dat we hadden, het is over. Ik ben klaar met je, Harry." zuchtte ik. Abrupt werd zijn ademhaling onregelmatiger, en onrustig schoten zijn ogen tussen die van mij.
"Je bent niet fucking klaar met me." protesteerde hij.
"Jawel." fluisterde ik.
Met hese stem gooide hij in mijn gezicht: "Je leek anders niet klaar met me te zijn toen ik maandag mijn vingers tussen je benen had, of wel?" Mijn mond zakte open.
"Wat? Hoe durf je? Jij bent degene die dit verprutst heeft, niet ik!" reageerde ik kwaad en met overslaande stem.
"En ik heb gezegd dat het me spijt!"
Ik trilde nu van woede en duwde tegen zijn borstkas: "God, je maakt me zo gefrustreerd!" Hij nam mijn middel in zijn sterke handen en wilde me naar zich toe trekken, maar ik wurmde me uit zijn greep en wierp hem een vurige blik toe.
"Dit heeft geen zin, Harry! Ik heb hier geen tijd en zin voor! En jij ook niet, met je idiote wedstrijd!" snauwde ik. Zijn ogen werden wat groter.
"Hoe weet je dat ik een wedstrijd heb?" vroeg hij.
"Hoe kan ik mogelijk niet weten dat je één hebt? Met al je domme aanbidsters en fans die overal rondlopen en me lastigvallen!" raasde ik. Onthutst keek hij in mijn ogen, maar toen fronste hij diep en keek me woest aan.
"Als je je toch specialer voelt dan al mijn andere meisjes, dan moet ik vanavond misschien voor jou winnen? Hmm, wat denk je? Zou ik dan eindelijk genoeg moeite voor je doen? Of wil je nog meer, zoals ze je altijd geleerd hebben op je fucking rijke kuteiland?" Met open mond keek ik hem aan.
Hoe kon hij zo'n dingen zelfs zeggen?
"Ik hoop dat je verliest!" loog ik uiteindelijk met verstikte stem, maar hij schudde zijn hoofd en trok zijn neus op.
"Ik verlies nooit." Onmiddellijk na zijn woorden liep hij naar de deur, greep zijn neergeplofte sportzak van de grond en kwam daarna weer naar me toe. Onverwachts streelde hij met zijn wijsvinger en duim langs mijn kaaklijn.
"En ik krijg altijd wat ik wil, baby." spotte hij nog, terwijl ik mijn gezicht ruw van hem weg draaide. Hij liet zijn ogen nog eens over me heen glijden, maar drukte toen op de knop naast de lift.
"Ik wil je fucking vriendje hier niet meer zien. Je kan hem vertellen dat hij beter uit je buurt blijft en zich hier niet meer vertoont, of ik maak het hem op een andere manier duidelijk."
Dat was het laatste wat hij zei, voor hij zich definitief van me afwendde en de lift binnen wandelde.
Woedend en ontzet bleef ik staren naar hem, tot de deuren dichtschoven en hij uit mijn zicht verdween.

--
Toch een beetje later dan gehoopt, maar hier het volgende stukje! Als alles goed gaat, komt er op het einde van de week nog één!
Marcus is een loser... Lily ook een beetje in dit hoofdstuk...xD
Hoe gaat het met iedereen in de examens? Heel veel succes allemaal!!
En VampireMouse: Hahaha, serieus? Nee, ken ik niet! Ik kijk niet naar die serie! Wel grappig!
xxx

Reacties (23)

  • GossipGirl21

    Mooi geschreven.

    8 maanden geleden
  • Tomlinsbear

    Harry gaat nu sowieso verliezen! Oh mijn God, Mike is Harry's broer(lol)

    3 jaar geleden
  • Shepherd

    Echt wat een geweldig verhaal, ook al irriteer ik me continu bedenkend hoe ik Harry kan slaan. Je schrijft fantastisch en ik verheug me op het nieuwe stukje!

    3 jaar geleden
  • LarryNiam

    oh shit, dit komt niet goed xd

    3 jaar geleden
  • xoMrsHoran

    Mag die Marcus heeeel snel weg asjeblieft? Pfff wat een vage is dat.. en wel een beetje slap dat ze zich door hem liet kussen...


    Sneeell verderrr

    Xx

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen