Foto bij 028

He is a skeleton in my closet that walks out freely on his own and sometimes I forget the bruises and sleep with him.
His bones remain warm to me.

I am such a fool.
I know.
-Christopher Poindexter

Lily-Rose Harper


Hij kwam niet thuis die avond.
En het zou een leugen zijn te zeggen dat ik me geen zorgen om hem maakte, ook al probeerde ik mijn gevoelens van ongerustheid te onderdrukken. Emily was de volgende dag weer niet aanwezig in de lessen, waardoor mijn schuldgevoel enkel groeide en ik meer dan ooit wenste dat ik dit alles kon uitpraten met haar.
Ik was doodop toen ik vrijdagnamiddag in de loft arriveerde, en zuchtte moedeloos toen Niall de deur voor me opende, de voorbereidingen van het feestje aan me tentoonstellend.
"Lastige dag?" grinnikte hij, maar ik haalde enkel mijn schouders op en wurmde me langs hem naar binnen.
Abrupt hield ik echter op met lopen toen ik Harry in de keuken zag staan, leunend tegen het aanrecht, de drankflessen er al op verzameld.
Hij was er. Het besef voelde alsof een enorme last van mijn schouders viel.
Ik zuchtte en liet mijn ogen kort over hem heen glijden, langzaam en geen centimeter van zijn goddelijke lichaam overslaand.
Zijn rode sportshort liet weinig aan de verbeelding over, opnieuw laag op zijn smalle heupen en zicht biedend op de twee prominente lijnen die via zijn heupen in zijn korte broek verdwenen, extra geaccentueerd door de twee getatoeëerde bladeren op zijn onderbuik.
Maar hoewel hij er even oogverblindend uitzag als altijd, kon ik er toch niet aan doen dat mijn aandacht getrokken werd door de rood-paarse kneuzingen, verspreid over zijn bovenlichaam, en de blauwe plek op zijn linkerjukbeen. Mijn ademhaling haperde even, en slikkend wendde ik mijn blik af van zijn lichtjes gezwollen onderlip.
Ik had Keith vandaag niet gezien, dus ik wist niet of hij gisteren gewonnen had, maar het zicht van zijn verwonde lichaam maakte winst of verlies niet eens belangrijk.
Ik wilde hem niet zien op die manier; gekneusd en verwond.
Plots schraapte hij zijn keel, zodat ik met een ruk opkeek in zijn felle groene ogen. Aan zijn arrogante grijns kon ik afleiden dat hij mijn starende blik had opgemerkt. Ik deed echter alsof het zicht voor me me niets deed en fronste enkel, terwijl ik mijn tas naast de kapstok plofte en mijn jas uittrok.
Niall stond er ook nog steeds, tot hij kuchte en na een korte aarzeling naar Louis en Aiden in de woonkamer wandelde, al was het niet zonder ons nog eens een korte blik toe te werpen. Ik wist dat iedereen in de loft inmiddels wist wat er gisterenochtend gebeurd was, en het maakte de sfeer er niet beter op.
Harry's intense ogen rustten nog steeds op mij terwijl ik langs hem naar de koelkast wandelde en mezelf verplichtte zijn aanwezigheid zo goed mogelijk te negeren.
Ik opende de deur en haalde een plastic flesje water uit, maar net toen ik hem weer had gesloten en me wilde omdraaien, dook hij naast me op, zo dicht dat ik hem kon ruiken -die zalige mengeling van iets fris en sigaretten, en iets dat typisch Harry was, samen met de subtiele geur van zijn zweet en adrenaline. Hij had waarschijnlijk weer getraind in zijn kamer...
Ik had het even moeilijk mijn hartslag te controleren en mijn zelfbeheersing te bewaren, zeker toen hij zijn hand op de bovenkant van de koelkast liet rusten en naar me toe boog, mijn lichaam aan het zicht van de jongens in de woonkamer onttrekkend.
"Ga je me niet vragen hoe mijn wedstrijd was?" mompelde hij met zijn hese stem. Ik reageerde niet en opende mijn flesje, snel enkele slokken nemend om te kalmeren.
God, hij was zo aantrekkelijk... Zo ongelooflijk, onmogelijk aantrekkelijk...
"Hmm, prinses?" vroeg hij, toen ik het water in mijn hand weer traag had laten zakken en koppig naar de vlinder op zijn buik bleef staren.
Langzaam hief hij zijn hand op en streelde met zijn gebarsten knokkels over mijn wang, maar fronsend boog ik mijn hoofd opzij, zodat hij me niet kon aanraken.
"Hoe was je wedstrijd?" vroeg ik monotoon en ongeïnteresseerd, hem nog steeds niet aankijkend.
"Goed... Gewonnen." humde hij.
Abrupt liet hij zijn grote hand langs mijn middel omhoog glijden, tot aan mijn ribben, waarna hij brutaal met zijn duim over de zijkant van mijn borst streek.
"Voor jou, baby." grijnsde hij, terwijl ik zijn arm ruw wegduwde en hem nu wel recht aankeek, de duizenden kriebels in mijn onderbuik trachtend te verdringen.
Raak me opnieuw aan...
"Stop het." snauwde ik op zachte toon. Hij reageerde niet en stal in de plaats daarvan mijn flesje water onaangekondigd uit mijn greep.
"Het was zo'n mooie overwinning. Ik heb die rotzak ingemaakt." grinnikte hij, evenzeer enkele slokken nemend en me vervolgens recht aankijkend.
"Zijn vriendin heeft me achteraf meegenomen naar haar appartement. Best voor haar. Als hij even fucking slecht is in bed als in de boksring, mag ze blij zijn dat ze mij heeft gehad in plaats van hem." Mijn mond zakte wat open, en ontzet keek ik hem aan, terwijl het leek alsof hij me recht in het gezicht had geslagen.
Wat had hij net gezegd?
"Je hebt... Je hebt met haar geslapen?" stootte ik verbouwereerd uit, voor mijn ogen tussen die van hem schoten en ik de pijnlijke steken in mijn borstkas gekwetst onderging.
Ik mocht Marcus niet kussen, maar hij bleef slapen met wie hij wilde? Had hij er enig idee van hoeveel me dat kwetste, zeker aangezien hij er elke keer weer genoegen uit leek te scheppen me ermee te confronteren?
Hij wist dat ik gevoelens voor hem had.
Gekweld bleef ik hem bestuderen, maar hij zei niets en bestudeerde me enkel aandachtig, alsof hij mijn reactie wilde peilen.
"Hmm... Ze was goed. Knap ook." daagde hij me verder uit. Ik slikte en keek kort naar de grond.
"Je bent walgelijk." mompelde ik, lichtjes fronsend.
"Ben je jaloers?" vroeg hij onverwachts. Mijn hoofd schoot omhoog, en met grote ogen staarde ik naar zijn prachtige gezicht.
Haast hoopvol keek hij me aan, al kon ik me daarin vergissen.
"Lily? Ben je jaloers, baby?" prevelde hij opnieuw, waarna hij kort op zijn lip beet en mijn lichaam kort scande. Ik antwoordde weer niet.
Natuurlijk was ik jaloers.
"Ze kon me zo goed laten voelen." zei hij langzaam en hees, terwijl hij zijn hand omhoog bracht en een lok haar achter mijn oor stak.
Met tranen van woede en verdriet in mijn ogen sloeg ik zijn vingers weg en snauwde: "Zo goed dat je mijn naam ook bij haar kreunde terwijl je seks met haar had?"
Hij verstrakte en staarde me met verwijdde ogen aan. Voor de eerste keer sinds ik hem had ontmoet, had ik hem het zwijgen kunnen opleggen.
Ik schudde mijn hoofd en keek hem aan met de felste blik die ik kon opbrengen.
"Wat had je gedacht? Dat ik het niet zou horen van Emily?" Ik rukte mijn waterflesje uit zijn grote hand en liet mijn ogen kort over zijn goddelijke lichaam glijden.
"Je zou je de volgende keer misschien beter inhouden als je beslist met een vriendin van me te slapen." Nog steeds sprakeloos keek hij me aan, terwijl zijn borstkas nu iets onrustiger op en neer ging, en hij zijn handen naast zijn lichaam balde.
Zonder nog een woord te zeggen draaide ik me om en schoot langs hem.

Hij kwam de rest van de avond enkel buiten om samen met ons te eten, maar negeerde me de hele maaltijd lang vlakaf. Ik wist waarom.
Ik kende hem inmiddels goed genoeg om te weten dat hij het haatte wanneer mensen hem het laatste woord in een discussie ontzegden, en aan zijn reactie te zien, had de boodschap van mijn antwoord hem daarbovenop allesbehalve gelukkig gemaakt.
Maar wat had hij verwacht? Dat ik het niet te weten zou komen?
Of vond hij het feit dat ik het vermeld had vervelender dan dat ik het wist?
Hij was zo'n mysterie, en hoe meer mijn vragen over hem zich opstapelden, hoe meer ik mezelf verplichtte niet over hem na te denken en hem uit mijn hoofd te zetten.
Maar ik had toen en daar -aan tafel, al moeten weten dat het me niet zou lukken.
Niet die avond.
Onbewust gaf ik al toe aan mijn eigen zwakte toen ik me die avond samen met Stella, Mia, Hannah en Sophia klaarmaakte in de kamer van haar en Liam. Ik trok de geleende jurk van Stella gretig aan, enkel kunnen denkend aan hoe Harry's groene ogen langzaam over mijn lichaam zouden dwalen, elke centimeter hongerig in zich opnemend.
Ik beet op mijn lip toen ik over de lichte, maagdelijk witte stof streek, het strakke bovenlijfje in sterk contrast met de uitwaaierende rok.
Voor het eerst in mijn leven voelde ik me sexy. De hartvormige bovenrand van het jurkje leken mijn borsten groter te maken, en boden net zicht op het begin van de welvingen. De decolleté liep tussen mijn borsten tot haast aan hun onderkant, maar werd samengehouden door een gevlochten wit lint ertussen, al liet het niet veel aan de verbeelding over.
Lichtjes onzeker keek ik in de spiegel aan Sophia's kast, vervolgens twijfelend starend naar de witte pumps die Stella voor mijn voeten had gegooid.
Zou het niet te veel worden? Je zag nu al een heel stuk van mijn benen door de korte lengte van de jurk...
"Trek aan, preuts geval." gromde Mia, terwijl ik nadenkend speelde met één van de dunne schouderbandjes.
Ik keek over mijn schouder naar het meisje, dat Hannahs haar aan het opsteken was en mij veroordelend aankeek.
"Hoe ga je ooit een jongen kunnen krijgen als je je lichaam niet durft te tonen?" Verontwaardigd blikte ik in haar koele ogen.
"Als mijn lichaam de enige reden is waarom een jongen me wilt, dan hoeft het niet." loog ik, terwijl ik mezelf beschuldigend verplichtte aan Harry te denken. Ik trok toch de pumps aan, al was het maar om haar te bewijzen dat ik niet zo preuts was als ze dacht.
Ze snoof en grinnikte eens, voor ze schamper antwoordde: "En dat is waarom je nog altijd geen seks hebt gehad."
"Mia." snauwde Stella, maar mijn zwartharige huisgenoot haalde enkel haar schouders op.
"Ik zeg enkel wat iedereen denkt. Ze was al achterlijk genoeg om Harry af te wijzen, dus iemand moet haar vertellen hoe het hier in New York gedaan wordt."
Gekwetst keek ik naar de grond, terwijl Sophia mijn pols greep en me naar het bed trok, met haar krultang in de hand.
"Luister niet naar haar, Rose." glimlachte ze lief, net toen ik ging zitten op haar matras en diep zuchtte.
"Hij had interesse in haar, Sophia. God mag weten waarom, maar iets aan haar lijkt hem aan te staan. Harry had haar kunnen leren hoe je echt leeft." sneerde ze. Ik wierp haar een kwade blik toe.
"Hij speelde enkel met me." gooide ik geërgerd in haar gezicht.
Waar moeide ze zich mee?
"Hij speelt met iedereen. Met Hannah ook, maar zij heeft tenminste de kans genomen met hem te slapen." Haar stem klonk op de meest vreemde manier bitter, alsof ze zich zelf persoonlijk aangevallen voelde door Harry's respectloze omgang met meisjes. Mijn mond zakte wat open.
"En wat heeft het mij opgeleverd?" onderbrak het platinablonde meisje haar vriendin op boze toon, voor ze mij aankeek.
"Je hebt de juiste beslissing genomen, Rose. Harry is een klootzak. Hij verdient je niet."
Een ongemakkelijke stilte viel over de kamer, tot Stella haar keel schraapte en me een korte blik toewierp.
"Ik wil het niet over Harry hebben." mompelde ik nog, waarop Mia enkel met haar ogen rolde en haar handen defensief ophief.
De rest van de tijd voelde ik me niet op mijn gemak. Harry bleef door mijn hoofd spoken na haar woorden, zijn knappe gezicht dansend voor mijn ogen. Het escaleerde in die mate dat ik haast blij was toen we allemaal naar de woonkamer vertrokken. Sophia sloot haar kamerdeur achter ons en sleurde me opgewekt mee in de richting van het geluid van de dreunende bassen en de geur van alcohol en sigaretten.
Er was al behoorlijk veel volk, en ik kon er niet aan doen dat mijn ogen onmiddellijk de drukte scanden.
Ik zag hem voorlopig nog nergens.
Met een zucht volgde ik Sophia en Stella naar de drank in de keuken, terwijl Hannah en Mia de andere kant opliepen, allebei al met een sigaret in de hand.
Het was gelukkig minder druk bij het aanrecht, al stonden drie jongens behendig enkele drankjes te mixen.
Eén van hen bekeek ik wat aandachtiger, tot ik hem herkende.
Geamuseerd blikte ik in de richting van Stella, ter bevestiging dat het inderdaad de jongen was die hier één van de vorige keren ook was geweest en waarop ze duidelijk een oogje had.
Haar wangen werden wat roder, en verschrikt keek ze over haar schouder in mijn richting. Ik lachte zacht en knikte bemoedigend, waarop ze haar hand nog eens dapper door haar roodbruine krullen haalde, maar toen naast hen ging staan.
In eerste instantie was ik blij dat ze het lef had gehad met hem te praten, maar eens Sophia na enkele minuten vertrok naar god weet waar, Stella enkel oog had voor de onbekende jongen, zijn twee vrienden amper tegen me praatten maar zich wel vermaakten door om de zoveel tijd naar mijn borsten te staren, en ik had beseft dat Harry in feite helemaal niet aanwezig was, was het plezier er al snel af.
Het duurde niet lang voor ik de cocktails van Stella's vrienden makkelijker begon te aanvaarden, al was het maar uit pure verveling en omdat de rest van mijn huisgenoten nergens te bespeuren waren.
Na mijn derde glas begon mijn hoofd wat te draaien, en vond ik het niet meer zo erg dat één van de twee andere jongens zijn arm rond mijn middel sloeg en wel heel dicht tegen me aan kwam staan.
Hij begon een oninteressante conversatie over zijn liefde voor basket, niet eens de moeite nemend mij vragen te stellen, maar ik bleef knikken en glimlachen naar hem.
"Rose, Stella!" hoorde ik opeens naast ons, zodat ik met een ruk opkeek en opgelucht glimlachte toen Aiden naast ons opdook. Hij had besloten deze week te blijven tot na het feest, en ik kon er op dit moment onmogelijk gelukkiger om zijn.
Hij haalde een hand door zijn donkerblonde haar, terwijl hij een biertje van het aanrecht griste en eens sceptisch keek naar de arm van de onbekende jongen rond mijn lichaam.
"Hey." glimlachte ik lichtjes aangeschoten, nog een slok van mijn ondefinieerbare cocktail nemend. Hij trok enkel een wenkbrauw op.
Een hele tijd bleef hij naar me kijken, terwijl de jongen voor me verder praatte over zijn leven, tot Aiden er genoeg van leek te hebben en mijn pols greep.
"Heb je Harry nog niet gezocht?" vroeg hij veelbetekenend, me waarschuwend aankijkend en kort naar mijn duidelijke aanbidder blikkend. Ik fronste en verstrakte.
"Nee, waarom zou ik Harry zoeken?" loog ik.
"Harry? Harry Styles?" zei de jongen plots ongelovig. Ik antwoordde niet en keek hem enkel aan.
"Ik volg al zijn wedstrijden! Shit, is hij hier?" ratelde hij opgewonden. Met een zucht keek ik Aiden aan.
"Hij is op zijn kamer. Hij is er al de hele avond niet uitgekomen." zei hij, op een toon die aangaf dat er een onderliggende betekenis in zijn boodschap lag. Ik slikte enkel en wendde mijn blik af.
"Komt hij nog? Ik wil al maanden een handtekening van hem." Geërgerd keek ik op naar naamloze jongen.
Ik had het gehad.
Ik had het gehad met alle jongens die hem enkel beschouwden als een voorwerp voor hun entertainment.
Ik had het gehad met alle vrouwen die hun ogen niet van hem af konden houden en verlangden naar zijn aanraking.
Ik had het gehad met Harry zelf, omdat hij me deze dingen liet voelen.
En ik had het vooral gehad met mezelf, want ik kon de drang hem te zien niet negeren.
Het leek alsof er een vreemde aantrekkingskracht tussen ons in hing, mezelf ervan weerhoudend hem een seconde te vergeten.
Mijn leven leek tegenwoordig te draaien rond hem, mijn dromen vol wilde groene ogen en zijn vurige verslavende greep op mijn huid, mijn hoofd gevuld met zorgen om hem wanneer hij zichzelf weer in de nesten had gewerkt, en mijn hard overlopend van warmte en kriebels en gevoelens en vreugde als ik enkel aan hem dacht, ook al had hij me al zoveel pijn gedaan.
En misschien kwam het door de alcohol, of misschien door de vervelende aanraking van de onbekende voor me, maar in een fractie van een seconde kon het me allemaal niet meer schelen.
Ik was klaar met hem -god, ik was zo klaar met die man, maar dat nam niet weg dat alles in mijn lichaam schreeuwde en smeekte naar hem toe te gaan en mezelf toe te laten weg te smelten in zijn zalige omhelzing.
Ik wilde hem.
Alles van hem.
Ik wilde zijn lichaam, zijn lippen, zijn hoofd vol mysteries en zijn gecompliceerde emoties.
Ik wilde Harry.
En het was niet nieuw dat ik hem wilde, maar dit rauwe ongeremd verlangen naar hem, gegroeid uit weken vol frustratie en ongeduld en pijn en tegenstrijdige prachtige momenten -kussen en aanraking en vlinders in de buik, barstte opeens onaangekondigd open in mijn onderbuik, en ik kon niet anders dan aan mezelf toegeven dat ik eigenlijk helemaal niet klaar met hem was.
Dat ik nooit klaar met hem zou kunnen zijn.
Ik zou ertegen blijven vechten, dat zwoor ik mezelf, maar hoe kon ik het op dit moment doen nu ik me realiseerde dat dit zoveel gecompliceerder was dan ik de voorbije zes weken had gedacht?
Ik had zoveel gevoelens voor hem.
Nog zoveel meer dan ik in het begin had gehad of überhaupt zelf had kunnen inschatten, en ik wist dat ze met de dag, met het uur sterker waren geworden. Ik had gevoelens voor hem op de meest echte, hartbrekende, onvermijdbare, krachtige, intense, gepassioneerde manier, en even liet het besef mijn knieën knikken.
Abrupt draaide ik mijn hoofd naar de jongen en zei met hese stem: "Harry geeft geen handtekeningen. Aan niemand."
Hij keek me een tel verrast aan, maar ik had me al uit mijn greep gewurmd.
"Excuseer." verontschuldigde ik me bij de twee jongens, voor ik mijn beker op het aanrecht zette en me tussen de mensen in de keuken door wurmde. Aidens grijns was het laatste wat ik opmerkte voor ik hen achterliet.
Vastberaden baande ik me een weg door de massa, op weg naar zijn kamer.
Met het besef van mijn overweldigende, diepgaande gevoelens voor hem en de hoeveelheid alcohol in mijn systeem, beloofde ik mezelf nog één moment met hem.
En dan zou ik ophouden.
Maar niet nu. Niet op deze manier.
Ik kon niet verdergaan zonder zijn warmte nog eens te voelen, zonder het vuur dat enkel hij me kon schenken nog eens te aanvaarden. Ik had hem nodig.
Zo hard...
Zijn lippen en het gevoel van zijn haar door mijn vingers, zijn grote sterke lichaam, zijn ruwe vingertoppen op mijn huid, zalig brandend tot in de diepste kern van mijn lijf, zijn felle groene ogen, starend in de mijne, en zijn hese stem, fluisterend en heet met zijn adem in mijn nek.
Eén avond.
Mensen gaven me rare blikken toen ik op zijn deur klopte en ongeduldig met mijn vingernagels op zijn deurpost tikte. Hij deed niet open.
Ik klopte opnieuw, harder en duidelijk ongeduldig.
God, ik had hem nodig...
Oppervlakkig ademhalend liet ik mijn hoofd tegen de muur vallen, diep fronsend en op mijn lip bijtend.
"Komaan." mompelde ik, nu met mijn vlakke hand op zijn deur bonzend. Mensen rond me staakten het dansen en staarden me met grote ogen aan, alsof ze niet leken te begrijpen dat iemand het durfde Harry lastig te vallen.
Als ze al wisten dat ik voor zijn kamer stond...
Ik wilde net nog eens aankloppen, toen ik hem de sleutel hoorde omdraaien en de deur met een ruk geopend werd.
"What the fuck is je probleem?" snauwde hij woedend, tot zijn ogen de mijne vonden en zijn blik veranderde.
"Lily?" vroeg hij verward, voor hij vermoeid over zijn gezicht wreef en zijn hoofd schudde. Hij had zijn bokshandschoenen in zijn vrije hand, en zijn rode sportshort was nog steeds het enige wat hij droeg. Zijn huid glansde door het zweet en zijn lange vochtige krullen plakten tegen de natte huid van zijn nek.
Hij was aan het trainen.
Ik slikte en liet mijn ogen kort over zijn verrukkelijke lichaam glijden.
Zo mooi, zo mooi, zo mooi...
Toen ik in zijn ogen keek, zag ik dat hij me evenzeer bestudeerde. Zijn mond was wat open gezakt, en lichtjes van de kaart bleef zijn blik bij mijn borsten hangen. In tegenstelling tot bij de jongens bij het aanrecht wond het me deze keer enkel op.
"Wat... Fuck, wat doe je hier? Ik ben... Ik ben bezig." stotterde hij haast over de luide bassen heen. Ik schudde mijn hoofd en probeerde bijna wanhopig zijn betoverende groene ogen te vangen met de mijne.
"Mag ik alsjeblieft binnenkomen?" vroeg ik zacht.
"Je kan niet... Ik heb... Ik heb geen tijd, Lil." zei hij haperend en hees.
"Alsjeblieft, Harry." smeekte ik hem, mijn ogen groot en wanhopig.
Hij begreep het niet. Ik had hem nodig. En het leek alsof mijn hart elk moment uit elkaar kon spatten door de enorme massa aan gevoelens die ik voor hem voelde.
Hoe zou ik hem ooit uit mijn hoofd kunnen zetten?
Abrupt scheurde hij zijn blik los van mijn lichaam en bestudeerde mijn gezicht verrast.
"Waarom? Wat is er aan de hand?" vroeg hij, plots bezorgd en op zijn hoede. Zonder te wachten op mijn antwoord keek hij zelf achter me, de ruimte aandachtig scannend.
"Zeg niet dat Zac hier is." snauwde hij, maar ik schudde enkel mijn hoofd.
"Nee! Nee, ik... Ik stond bij het aanrecht en niemand anders was er, en ik zocht je, maar je... Ik vond je niet. En Stella staat bij die jongens die ik niet ken en één van hen was zo vervelend, dus ik..." Zijn ogen werden donkerder en ik viel aarzelend stil.
"Hoe bedoel je: hij was vervelend?" snauwde hij, al een stap vooruit zettend, maar ik schudde snel mijn hoofd en greep zijn bovenarm. Ik slikte toen ik het warm kreeg en een zalige, brandende tinteling zich door mijn lichaam verspreidde. Ook hij keek verward naar waar ik hem aanraakte.
"Niet zo, Harry. Hij heeft niets gedaan." hield ik hem tegen.
Onzeker keek ik rond me, verlegen en onzeker onder de vele starende blikken.
"Fuck this." gromde hij plots over de luide muziek heen, mijn middel grijpend en me mee naar binnen trekkend. Hij stapte moeiteloos achteruit, me in zijn kamer leidend, terwijl ik me vasthield aan zijn sterke onderarmen, de huid warm en lichtjes bezweet .
Hij sloeg de deur achter me dicht en draaide ons om, zodat hij me los kon laten de de sleutel in het slot omdraaien. Onzeker wrong ik mijn handen in en uit elkaar en keek de ruimte rond. De luide muziek dempte duidelijk hoorbaar nu we alleen waren.
Een springtouw lag verloren in de hoek onder zijn raam, en zijn versleten boksbal hing aan het plafond, terwijl hij nog lichtjes heen en weer wiegde.
Hij had echt getraind.
"Lily..." humde hij plots achter me, terwijl hij mijn elleboog greep en me een kwartslag draaide.
"Waarom ben je niet gekomen naar het feestje?" vroeg ik nieuwsgierig, maar hij antwoordde niet, zoals ik had verwacht. Hij boorde zijn intense groene ogen enkel in de mijne en bestudeerde me aandachtig, al leek het alsof hij opzettelijk niet naar mijn lichaam keek.
"Wat doe je hier?" gromde hij. Ik opende mijn mond, maar geen geluid kwam eruit. Ik kon me enkel focussen op zijn ruwe vingertoppen op mijn huid en de vlinders in mijn buik.
"Waarom zocht je me? Je zou hier niet moeten zijn." drong hij aan.
Ik wendde mijn blik af en hief in de plaats daarvan mijn vrije arm op. Langzaam liet ik mijn vingertoppen over de naakte, bezwete huid van zijn borstkas strelen. Hij haalde wat dieper adem en ook ik maakte een kort, verrast geluidje.
Ik gaf de alcohol de schuld van mijn dappere handelingen, want zonder zou ik het nooit gedurfd hebben.
"Prinses..." fluisterde hij, terwijl hij zijn hoofd schudde en mijn hand van zijn bovenlichaam duwde.
Ik negeerde het en bracht hem opnieuw omhoog, deze keer met mijn duim over zijn volle onderlip strelend. Ik trok er lichtjes aan, terwijl verlangend op die van mij bijtend.
"Lily, stop." mompelde hij, al sloot hij toch kort zijn ogen en duwde me niet opnieuw weg.
"Ik wil Marcus niet." zei ik plots zacht in een oprecht moment. Hij zuchtte diep, en ik liet een korte kreun horen toen zijn warme adem mijn vingertoppen raakte.
"Niet doen." humde hij, mijn pols plots grijpend met alle zelfbeheersing die hij kon opbrengen.
"Waarom niet? Wil je me niet meer?" vroeg ik. Ik kon mijn teleurstelling niet verbergen. Hij schudde zijn hoofd en sloot zijn ogen.
"Ik wil je altijd." zei hij, zijn tanden op elkaar geklemd. Plots opende hij ze weer en keek me haast gekweld aan.
"Maar ik kan je niet kussen of aanraken, Lily. Niet wanneer je er veel te fucking goed uitziet en ik zoveel gedachten heb over wat ik met je wil doen." zuchtte hij. Voor de eerste keer liet hij zijn prachtige ogen nog eens over mijn figuur glijden en vloekte zacht.
God, hij kon me zo gewild en sexy laten voelen. Dit was waarop ik had gehoopt toen ik deze jurk had aangetrokken.
"Harry, ik wil dat je me kust." smeekte ik stilletjes. Hij hield mijn beide armen nog steeds vast, als om zichzelf ervan te verzekeren dat ik hem niet opnieuw zou aanraken.
"Enkel omdat je te veel gedronken hebt." kaatste hij terug. Hij schudde zijn hoofd.
"Ik kan het niet op die manier, Lil. Je nu hebben, maar weten dat je me morgen weer zal afwijzen omdat je nuchter bent. Je zei dat je klaar met me bent. Ik... Je... Je kan het niet nog moeilijker maken voor me, baby. Dit is veel te verwarrend, oké? Je kan me later hebben, als je helder kan denken en dit nog steeds wilt."
Ik keek hem verloren aan, wetende dat hij gelijk had. Morgen zou dit allemaal voorbij zijn, dat had ik mezelf beloofd.
Maar ik was te egoïstisch om het hem gemakkelijk te maken. Hij besefte niet wat ik allemaal voor hem voelde.
"Harry, alsjeblieft. Ik heb je nodig." zei ik, nu radeloos, mijn laatste troef gebruikend.
"Zeg dat niet." zuchtte hij, mijn ene arm loslatend en mijn kin tussen zijn duim en wijsvinger nemend.
"Je hebt me niet nodig." fluisterde hij, naar mijn lippen starend.
"Jawel." fluisterde ik koppig, maar toen hij niet reageerde, gooide ik het over een andere boeg: "Je wilt dit, toch? Gisteren zei je nog dat je altijd alles krijgt wat je wilt." Hij zuchtte en klemde zijn tanden op elkaar toen ik mijn inmiddels vrije arm rond zijn middel sloeg, zijn huid nog steeds vochtig.
"Fuck, baby..." gromde hij, voor hij zijn hoofd schudde en vervolgde: "Dat is niet wat ik bedoelde."
Ik voelde hoe hij zich gewonnen gaf en nu zelf over mijn onderlip streelde.
"Ik geef om je, prinsesje. Zo fucking veel." fluisterde hij plots, en mijn hart sprong op bij zijn woorden. Onmiddellijk kreeg ik het volledig warm, en ontroerd keek ik in zijn mooie ogen.
Ik trok mijn andere arm nu ook uit zijn greep en legde mijn hand op zijn wang.
"Als je echt om me geeft, kus me dan." mompelde ik. Hij slikte moeilijk en likte kort over zijn volle roze lippen.
"Lily..." begon hij moeizaam, maar ik boog voorover en beet heel lichtjes in zijn onderlip. Een zalige rilling liet de haartjes op mijn arm rechtop staan bij het contact, en ik trok mijn mond met tegenzin terug, zodat ik hem haast wanhopig kon aankijken.
"Harry." smeekte ik, terwijl ik mijn hand op zijn rug naar onderen liet glijden en net boven de rand van zijn sportshort liet rusten. Hij kreunde zacht en vouwde nu zijn volledige handpalm rond mijn kin, zijn duim en wijsvinger langs mijn kaaklijn laten glijdend.
Met zijn andere hand streelde hij langzaam over mijn bovenarm, terwijl hij een korte 'fuck' tegen mijn lippen prevelde. Zijn tedere handelingen lieten mijn knieën knikken, en radeloos drukte ik me steviger tegen zijn grote warme lichaam.
"Shit, ik kan nooit van je winnen, Lil. Je bent het enige fucking gevecht dat ik altijd verlies." fluisterde hij nog tegen mijn mond, voor hij zich aan me overgaf en zijn lippen eindelijk rond die van mij vouwde. Pas nu zakte ik door mijn benen, maar hij ving me op en hield me stevig tegen zich aan gedrukt, terwijl ik met mijn handen over zijn warme getatoeëerde huid streelde, elke vorm van zijn lichaam in mijn geheugen graverend.
Eén avond met hem, en dan zou ik ophouden...

--
Wat vinden jullie van Lily's beslissing?;)
En ik heb enorme problemen met mijn computer gehad, waardoor ik een hele tijd niets heb kunnen activeren. Sorry hiervoor! Er zit één of ander raar virus op, en ik heb superlang niet op internet kunnen gaan. Mijn oude laptop werkt ook niet meer en ik ben belachelijk slecht in schrijven op mijn gsm, dus ik heb even vast gezeten met mijn verhaal, echt vervelend. Intussen kan ik wel op Firefox en heb ik Chrome ervan moeten gooien, dus hopen dat hij het zo blijft volhouden en dat we een oplossing vinden voor dat virus!!
Tip: Zelfs onschuldige sites voor Disneyfilms zijn dus duidelijk schadelijk! Beware!! Hahaha, de blok eiste zijn tol en ik had nood aan Aladdin. He ruined my computer...
Morgen vertrek ik trouwens voor een weekje op reis en ik zal er niet kunnen schrijven, dus jullie zullen minstens nog een weekje moeten wachten op een nieuw stukje... Sorry dat ik jullie geduld op de proef blijf stellen!!
Drama bij het voetbal vanavond, dus laten we het over iets anders hebben: Wat zijn jullie vakantieplannen?
xxx

Reacties (33)

  • GossipGirl21

    Mooi geschreven.

    6 maanden geleden
  • Freemonster

    Ga je nog verder ik heb echt een nieuw deeltje nodig 😳

    2 jaar geleden
  • alvaya

    Ga je snel verder? 💕

    2 jaar geleden
  • Lavanya

    Je schrijft in 1 woord, geweldig. Echt, ik heb het in 1 ruk uitgelezen, en wauw. Je schrijft zo levendig, alsof alles zich als een film afspeelt. Zo onwijs jammer toen ik er achter kwam dat je 3 maand geleden voor het laatst hebt geschreven/geactiveerd. Ik hoop enorm dat je binnenkort eens online komt en iets nieuws plaatst, want dit is fucking perfection.

    2 jaar geleden
  • mhiwhiwhi

    Ga je nog verder?
    Ik hoop elke keer dat ik mijn pb berichten bekijk dat jou naam ertussen staat.
    Je schrijft zo fantastisch, ik hoop echt dat je verder gaat!

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen