Woest schiet ik de bal hard tegen de muur. De twee andere ballen die had zijn tegen de muur kapot geklapt. En ook de muur begint wat deuken te vertonen. Mijn spieren verkrampen als ik de bal weer op volle kracht er tegen aan schiet. De bal kaatst hard terug. 'Mag ik meedoen?' vraagt ineens een stem. Ik draai me verschrikt om, maar gelukkig is het Fay maar.
'Altijd, alleen... straks verwond ik je nog...' antwoord ik aarzelend. Fay loopt met grote stappen op me af. Ik kijk haar nieuwsgierig aan en dan pakt ze de bal ineens af. 'Huh?' zeg ik verbaasd.
'Kom! Laten we bij het veldje langs de rivier gaan trainen!' lacht Fay. Ik knik en loop stil achter haar aan. Ik verwacht ieder moment een vraag over het gesprek met Byron, maar ze zegt niets. Als we langs Raimon lopen rent Tori ineens naar ons toe.
'Kom mee! Dit geloven jullie nooit! Ze coach was met Xavier aan het praten, en hij noemde haar zusje!' ratelt ze terwijl ze ons het schoolterrein op trekt. Bij het Inazuma busje staan al veel anderen te praten.
'Oh, fijn! Nog meer verraders! Hoeveel hebben we nu al? Cassi, de coach waarschijnlijk...' somt Scotty gemeen op. Ik kijk hem woedend aan en hij houdt zijn mond. De coach komt aangelopen. Ze opent haar mond om iets te zeggen, als Sue ineens het terrein op komt rennen. Ze trekt Mark met zich mee en Shawn loopt achter ze aan. 'W-wat is hier aan de hand?' vraagt Mark verbijsterd. Iedereen begint vragen door elkaar te stellen.
'Rustig jongens!' Zegt Mark. 'Ik vraag het wel. Coach, bent u echt het zusje van Xavier?'
'Ik... ik kan alles uitleggen.' Zegt coach Lina. 'Alleen... niet nu. Morgen gaan we naar Mount Fuji, dan wordt alles wel duidelijk.' Besluit ze.
'Mount Fuji?' vraagt Jack angstig.
'De thuisbasis...' mompel ik.
'... van de aliens.' Vult Fay aan. Ik open mijn mond al om te zeggen dat het geen aliens zijn, als coach Lina weer begint te praten. 'Maar jullie moeten weten dat Alius Academie niet... alleen maar uit aliens bestaat. Ook uit gewone mensen, zoals wij.' Vertelt ze.
'Wat een onzin!' zegt iemand.
'Nee, ze heeft gelijk. Bij Alius zijn... mensen. Gewone mensen, die kinderen zel-'
'Alsof wij ook maar een woord geloven van wat jij allemaal zegt, bedrieglijke alien! Je speelt altijd al onder één hoedje met de coach, of niet? Jullie zijn beide vuile verraders!' kat Sue. Deze keer neemt niemand de moeite om haar te slaan.
'Nee, het... ik...' hakkel ik onhandig. 'Morgen wordt alles duidelijk. Om acht uur 's ochtends vertrekken we hier. Kom op tijd, want hier wil je niet te laat voor zijn.' Dan draait ze zich om en loopt ze weg.
'Nu heeft ze geen enkele van onze vragen beantwoordt...' mompelt Bobby.
'Nou, ik ga niet mee.' Zegt Erik resoluut. 'Ik twijfelde al of we wel tegen ze moesten spelen, maar ik deed het toch uit respect voor alle jongens die geblesseerd zijn, maar nu... ik twijfel of dat wel het beste is...'
'Ik ben het met Erik eens.' Zegt Bobby. 'Wat vind jij, Jude?'
'Ik denk...' zegt Jude bedachtzaam. 'Dat wat we ook doen, ze ons nooit de hele waarheid zou vertellen.'
'Bobby grijnst schaapachtig. 'Dat is ook echt een typisch antwoord voor jou, hè?'
'Ik ga wel mee! Als we meer over Alius te weten willen komen is dit de perfecte kans!' lacht Mark.
'Ik ga ook mee!' roept Tori. 'Ik moet de waarheid weten, voor mezelf en voor mijn vader!'
'Ik ook,' zegt Shawn ineens. 'Ik moet doorgaan, ik mag nu niet opgeven!'
Dan bemoeit zelfs Nelly zich ermee. 'Waarom zou je haar niet vertrouwen? Dit is dan weer een probleem, maar denk eens aan al die goede dingen? Ze heeft ons altijd helpen winnen, en zelfs de moeilijke beslissing om Axel uit het team te zetten was goed.'
Axel knikt langzaam. 'Ze krijgt het voordeel van de twijfel.'
Fay en ik kijken elkaar kort aan. 'Ik ga mee.' Zeggen we tegelijkertijd.
'Terug naar jullie thuisbasis, zeker?' snauwt Sue. 'De perfecte plaats voor aliens als jullie! Daar horen jullie thuis.'
Ik krimp ineen bij die laatste zin en denk aan de woorden van Bryce. Ik hoor niet thuis bij Alius, ik hoor niet thuis bij Raimon, waar dan wel? Ik bijt op mijn lip en stap dan naar voren en geef Sue een klap.
'W-wat?' stottert ze terwijl ze bibberend haar kaak vast pakt. Hij zwelt al een beetje op.
'Byron vroeg of ik dat wilde doen,' zeg ik nonchalant. Fay verbergt een grijns en Hurley steekt subtiel zijn duim op. Mark legt zijn hand op mijn schouder. 'Rustig aan, Cassi. Geweld lost niets op,' sust hij.
Ik kan een grijns niet onderdrukken. 'Blijkbaar toch wel, want ze houdt eindelijk haar snavel.'
'Iedereen moet de keuze of hij of zij meegaat zelf maken. Laten we wat tijd nemen om het te bedenken. Iedereen die komt zien we morgen wel bij de bus.' Zegt Jude ineens. 'Iedereen heeft bedenktijd nodig, ik ook.' Dan loopt hij weg. Langzaam stroomt de groep leeg en uiteindelijk blijven alleen Mark, Nelly, Silvia, Fay en ik over.
'Dat was een plotselinge wending,' mompelt Nelly. Ik pak Fay bij haar arm. 'Laten wij ook maar gaan,' mompel ik.

Thuis kijken Fay en ik nog een Italiaans programma en daarna neem ik een lange douche, als ik in bed ga liggen zie ik dat Fay ook al in bed ligt.
'Fay?' vraag ik zacht. 'Het is raar om morgen terug te gaan naar de Alius Academie na... alles.'
Fay gaat rechtop zitten en knikt. 'Weet ik, en dat vind ik ook, maar we moeten wel,' eindelijk komt de vraag die ik al een tijdje verwacht had. 'Welke opties had je?'
Ik weet ook meteen waar ze het over heeft, ondanks dat de vraag nogal uit het niets komt. Het gesprek met Byron.
'Het... ik... dat... het maakt niet uit. Ik heb een keuze gemaakt en ik heb gekozen om mee te spelen. En nu... nu moet ik de gevolgen van die keuze maar voelen.' Mompel ik zonder haar aan te kijken.
'Als je die keuze nu weer had, wat zou je dan doen?' vraagt Fay zacht.
Ik sla mijn ogen op en kijk haar recht aan. 'Ik heb geen spijt van mijn keuze. Ik zou nu weet precies hetzelfde doen.' Zeg ik overtuigd. Ik zou nooit kunnen leven met mezelf als iemand Fay of Paolo iets aandoet vanwege mij. Dat nooit.
'Welterusten, Fay,' ik kruip onder de deken en zak weg in een onrustige slaap.

De volgende ochtend ben ik vroeg wakker. En op tijd wakker worden is echt niets voor mij. Onrustig trippel ik het huis door terwijl ik ontbijt eet, een ontbijt voor Fay klaar maak, de kastjes opnieuw ingericht, en als een idioot dansjes verzin op de liedjes die op dat moment op de radio zijn. Ik ben zo blij als Fay eindelijk beneden komt.
'Cassi, wat doe jij hier?' vraagt ze slaperig. 'Het is pas net zeven uur!'
Ik zet het ontbijt voor haar klaar en haal mijn schouders op. 'Geen idee, ik werd wakker en ik kon niet meer slapen...'
Fay geeft me een vlugge knuffel. 'Je maakt je echt zorgen, nietwaar? Het komt wel goed! Ik blijf bij je!'
Dan gaat ze zitten en eten. Ik glimlach en eet nog wat noedels. Fay is de beste zus die iemand zich maar kan wensen! Nou ja, op dit moment...
Samen lopen we naar Raimon. Er zijn al best veel mensen. Ik duw Fay subtiel niet-subtiel richting Axel en ga iets van de groep afstaan. Uiteindelijk komt Mark aanlopen. Verbaasd kijkt hij naar het aantal mensen. 'Wow, bijna iedereen is er! Alleen Erik en Bobby niet...'
Dan klinkt één van de meeste irritante stemmen ooit van achter de bus. 'Opschieten liefje, anders gaan ze zonder ons weg!' Sue. Ze komt de hoek om en trekt Erik met zich mee. Bobby loopt achter die twee aan.
'Wij zijn er ook!' roept ze.
Coach Lina knikt serieus. 'Laten we dan maar gaan!'
Nooit gedacht dat ik weer vrijwillig terug zou gaan naar de basis op Mount Fuji, maar ja, wonderen bestaan. Ik kijk uit het raam in de richting waar over honderden kilometers het silhouet van Mount Fuji zichtbaar gaat worden. Alius Academie, daar komen we!

Reacties (3)

  • Amberfoster

    Snel verder

    3 jaar geleden
  • MrsNeymessi

    Ik duw Fay subtiel niet-subtiel richting Axel en ga iets van de groep afstaan.


    HAHAHAHAHHAHAHAH GE-WEL-DIG. :')

    3 jaar geleden
  • DeNaamIsGideon

    geweldig!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen