Het was verbazend druk rond het hotel. In alle jaren dat ze hier al kwamen, was dit nog nooit het geval geweest. Rose en haar familie moesten echt moeite doen om door de menigte te raken. Haar vader had Finn ondertussen al in zijn nek gezet. Het was namelijk echt niet verantwoord om zo’n kleine jongen gewoon rond te laten lopen. Dan zouden ze het risico nemen hem onmiddellijk te verliezen. Het viel Rose op dat er vooral meisjes stonden te duwen in de menigte. Soms gilden ze kort en iedereen was constant opgelaten aan het praten.

Rose luisterde niet echt naar wat al deze meiden zeiden en kon echt niet vatten wat er aan de hand was. Haar vader liep voorop en baande zich nog steeds met veel moeite een weg door de drukte. Rose volgde hem en haar moeder sloot af. Uiteindelijk lukte het hen om vooraan in de menigte te komen. Al die tijd had Rose haar boek stevig vastgehouden. Nu wilde ze echt niet haar onhandige zelf zijn en haar dierbare boek laten vallen.

Toen Rose even rondkeek, zag ze tot haar verbazing dat er bewaking voor de deuren van hun hotel stond. Nu kon ze al helemaal niet meer volgen. Haar vader deed aanstalten om naar binnen te gaan, maar werd door een van de struise mannen tegengehouden. “Wat hebben jullie hier te zoeken?” vroeg hij op een arrogante toon. Haar vader legde snel uit dat ze hier logeerden. “Geen bewijs, geen doorgang”, zei de man kort waarna hij zich concentreerde op een meisje dat probeerde binnen te glippen.

Haar vader draaide zich om naar Rose. Ook aan zijn blik was duidelijk te zien dat hij niet kon vatten wat hier gaande was. Hij nam zijn mobiel boven en begon daarop iets te doen. Rose kon niet zien wat. Toen hij blijkbaar gevonden had wat hij zocht, draaide hij zich weer om naar de bewakingsman. Hij begon weer te spreken met hem en liet zijn scherm zien. Blijkbaar liet hij de bevestiging van hun reservering zien als bewijs. De man knikte en liet haar vader en Finn doen. “Zij horen er ook bij”, zei haar vader wijzend naar Rose en haar moeder.

Rose deed ook aanstalten om naar binnen te gaan en toen begon de horror. Een meisje trok ruw aan haar arm waardoor Rose niet naar binnen kon gaan. “Waarom mag dit geval wel naar binnen en wij niet?” schreeuwde het meisje met blauw haar verontwaardigd uit. Dat zorgde voor een kettingreactie in de menigte en verschillende meisjes begonnen boos te roepen. Iemand begon aan haar haar te trekken en Rose voelde hoe ze langs alle kanten bekeken werd. Rose wist echt niet hoe ze moest reageren en gelukkig kwam de beveiliging al snel tussenbeide.

Het kostte de beveiliging precies wat moeite, maar uiteindelijk kregen ze Rose toch bevrijd uit de massa meiden. Snel brachten ze haar in veiligheid. Rose ademde nog steeds zwaar van de angst en spanning toen ze ging zitten op een van de banken in de lobby. Haar vader stond aan de balie om zich aan te melden en haar moeder zat Finn te troosten, die luid huilde door het hele gebeuren.

En Rose, Rose zat daar maar. In de bijna verlaten lobby van het dure hotel waar ze tijdens hun rotvakantie zouden verblijven. Nog steeds natrillend van de angst en met grote ogen naar buiten starend. De grote glazen deuren zorgden ervoor dat ze de meisjes buiten nog duidelijk zag staan en heel het gedoe was duidelijk nog niet afgelopen. “Het spijt ons zo van dit voorval, kan ik u misschien iets aanbieden om het goed te maken?” Een werknemer van het hotel haalde Rose uit gedachten met deze woorden. “Een glas water alsjeblieft”, antwoordde Rose kort.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen