Al snel kwam de werknemer terug met een glas water. “Bedankt”; zei Rose beleefd toen ze het glas aannam. Onmiddellijk nam ze een slokje van het frisse water. Dat zorgde ervoor dat ze eindelijk wat kalmeerde. Ze bleef echter toch nog een tijdje op de bank zitten. Nu draaide ze zich weg van de menigte buiten en keek ze naar de balie waar haar vader nog steeds stond. Hij had de sleutel van de kamer al gekregen, maar was nog druk in discussie. Rose hoorde niet waarover het ging en wilde het momenteel ook niet echt weten.

Plots hoorde ze het bekende deuntje dat betekende dat ze een sms had van Leyla. Rustig haalde Rose haar mobiel boven. Haar glas water had ze even op het tafeltje voor zich gezet. –Overleef je de autorit een beetje? X- Rose zuchtte en stak haar mobieltje weer weg. Ze had nu geen zin om te reageren, ze zou dat later wel doen. Toen Rose even verder keek, zag ze dat haar moeder en Finn nergens meer te bekennen waren. Waarschijnlijk waren ze naar het toilet.

Rose dronk nog een beetje van het glas water en nu was het leeg. Pas nu dacht Rose eraan dat ze zo weer door die menigte zouden moeten gaan om hun bagage te kunnen halen. Een luide zucht rolde daardoor over haar lippen. Waarschijnlijk was haar vader daarover aan het discussiëren. Rose stond maar weer recht en besloot naar haar vader te gaan. Met haar glas in haar ene hand en haar boek onder haar andere arm wandelde ze naar haar vader. Nog steeds was ze er niet echt met haar gedachten bij.

Plots hoorde Rose hoe buiten iedereen nog luider begon te gillen. Geschrokken draaide Rose zich om. Er zou toch niets aan de hand zijn? “Dit is toch niet mogelijk”, hoorde Rose een onbekende stem. De stem rond redelijk gefrustreerd. “Dag één en ze hebben ons al gevonden, hoe kan dat?” Rose draaide zich om en hoorde nu waar de stem vandaan kwam. Er stapte net een voor Rose onbekende jongen uit de lift. Hij had beveiliging bij zich. Vreemd, vond Rose. Met snelle stappen bewoog de jongen naar de balie waar de vader van Rose stond. “Meneer Hemmings, kunnen we iets voor u doen?” vroeg de persoon die haar vader eerst was aan het helpen. Rose hoorde duidelijk hoe haar vader zuchtte.

Rose kwam nu terug in beweging en ging ook naar de balie. Ze ging naast haar vader staan en legde het lege glas met een dankbare glimlach neer. “Mijn dochter is net aangevallen door die bende tieners daarbuiten. Ik eis nu een verklaring!” riep haar vader wijzend naar buiten. Hij kon er duidelijk niet meer mee lachen. Rose glimlachte flauwtjes. De onbekende jongen met de bewaking draaide zich verbaasd in de richting van Rose’s vader. “Meent u dat?” vroeg hij duidelijk geschrokken. Daarna draaide hij zich weer naar de man achter de balie. “Ook ik zou daar wel graag een verklaring voor willen horen.” Hij klonk erg boos en Rose snapte er echt helemaal niks meer van.

Reacties (1)

  • britt413

    Ik was zo blij toen ik in mijn inbox zag dat je terug verder schrijft aan dit verhaal!:D

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen