Uiteindelijk kregen ze ook de verklaring waar ze op gehoopt hadden. Of toch alleszins Rose en haar vader. De jongeman met de bewaking had zijn verklaring nog niet gekregen omdat er nog geen verklaring voor was. Blijkbaar was hij lid van een bekende band die een tijd zou verblijven in het hotel. De meiden buiten waren fans die er op een of andere manier achter waren gekomen dat die band hier verbleef. Rose had de naam van de band wel herkend, maar was hem ondertussen alweer vergeten. Ze luisterde niet echt naar de muziek op de radio, ze was meer fan van klassieke muziek. Toch besloot ze dat ze de band later op de dag eens op zou moeten zoeken.

“Ik zou mijn excuses graag nog eens willen aanbieden namens heel de band”, zei de jongeman die zich ondertussen had voorgesteld als Luke Hemmings. Hij zag er niet slecht uit en was ongeveer even oud als Rose. Luke moest echter al snel door omdat hij afgesproken had met zijn bandmates om de hele situatie uit te leggen. Hun manager besloot wel nog even een praatje te slaan met het gezin. Uiteindelijk nodigde hij hen ook uit om die avond uit te gaan eten met de band, als verontschuldiging. Iedereen deed heel de tijd alsof Rose met een trauma rondliep door de gebeurtenis van eerder, maar eigenlijk boeide dat haar al niks meer.

Uiteindelijk nam ook de manager afscheid en kon Rose samen met haar vader de bagage gaan halen. Het hotel had ervoor gezorgd dat hun auto dichterbij stond waardoor ze niet meer door de menigte moesten gaan die nog steeds buiten stond. Het uitladen van de koffer ging dus zonder problemen. “Ik ben al naar boven met deze spullen. Breng jij je eigen spullen naar boven? Hier heb je de sleutel van de kamer”; zei Rose’s vader nog snel terwijl hij haar een sleutel gaf. Rose stak de sleutel in haar handtasje en vertrok daarna naar boven. Ze hadden een kamer op de tweede verdieping. Rose besloot de lift dus maar te gebruiken.

Eenmaal boven ging ze op zoek naar de juiste kamer, nummer 230. Doordat ze geconcentreerd naar de deuren aan het kijken was, zag ze niet dat er iemand vanuit de andere gang kwam aangelopen. Ook deze persoon was duidelijk niet aan het opletten, want al snel botsten de twee tegen elkaar. “Oh”, bracht Rose geschrokken uit, “Het spijt me zo.” Ze keek de jongeman aan waartegen ze was gebotst en verdronk onmiddellijk in zijn ogen. Voordat hij er echter iets van merkte, keek ze al naar de grond waar haar koffer open was gesprongen. Enkele kledingstukken waren eruit gevallen. “Nee, het spijt mij, laat me je even helpen”, zei de jongeman. Zijn stem klonk al even hemels als dat hij eruit zag. Hij bukte zich en begon wat spullen terug in de koffer van Rose te leggen. Rose volgde zijn voorbeeld en deed hetzelfde.

Al snel zat alles terug in de koffer. Geen van beiden had nog iets durven zeggen. “Wel uh, ik zie je hier nog?” vroeg de jongen voorzichtig. Rose kon alleen maar knikken. Het leek wel alsof ze haar tong had ingeslikt. De jongen vertrok zonder nog iets te zeggen en Rose bleef alleen achter in de gang. Ze wist niet eens hoe de mysterieuze jongen heette, alleen dat ze zich verschrikkelijk belachelijk had gemaakt tegenover hem.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen