“Nee.” Zeg ik zacht. “Izzy, niet doen!”
Maar ze doet het wél. Ze neemt Genesis over. Ik bijt op mijn lip. Ik weet wat er kan gebeuren. Wat er gaat gebeuren. Ik heb het zelf gezien, bij Cassi. Dat gun ik zelfs Xavier niet. Nou… misschien ook wel. Maar Izzy in ieder geval niet. Ondanks haar verschrikkelijke pogingen Cassi aan Axel te koppelen, was ze een van de aardigste mensen van de Academie. Mensen… Aliens… Wat dat ook… het punt is, dat de kracht die hen nu zoveel sterker en sneller maakt, hen helemaal kapot maakt. Hun spieren kunnen scheuren, of erger.

Ruimte Pinguïn vliegt op het doel af. Ik vloek. Ten eerste is dat een belachelijk sterk schot. Ten tweede is het niet origineel, de pinguïn-schoten horen bij Royal Academy. Ten derde maken ze zichzelf helemaal kapot. Xavier, Izzy en die andere idioten bezwijken bijna onder de pijn. Maar ik denk dat er maar één manier is om dit alles en beëindigen: Winnen. "Kom op, jongens, jullie kunnen dit!" Roep ik vanaf de zijlijn. Axel is aan de bal en vuurt zijn Vuurbal Storm op het doel af. De keeper van Genesis weet hem net tegen te houden, waardoor de bal tegen de lat kaatst en de lucht in vliegt. Izzy springt, maar Mark weet higer te komen met behulp van een van hun oude technieken. Hij passt de bal naar Shawn en Axel. Die weten met een nieuw superschot te scoren. 3-3.

"Die geef ik een naam. Ik noem hem Koudvuur Schot." Zegt Willy. Ik rol met mijn ogen. Houdt hij dan nooit op?

Voor ik het weet vuren Xavier en Isabelle dat vervloekte Ruimte Pinguïn op het doel af. Maar wonder boven wonder weet Darren ze deze keer te stoppen. Ik juich. Pak aan, stomme pinguïns!

Darren gooit de bal naar Hurley, die hem doorspeelt naar Jack. Tori, Bobby, Erik, Jude, Mark, Axel, Cassi en Shawn. Alle spelers komen aan de bal. Hun teamwork is perfect. Het is bijna alsof Byron en Kevin en Nathan en alle anderen er toch bij zijn. De Aarde, het schot van Mark, Shawn en Axel, weet iedereen, zelfs Isabelle en Xavier, omver te blazen en knalt in het net. Voor de eerst keer in deze wedstrijd staan we voor. 4-3.

En dan is het afgelopen. Het fluitsignaal klinkt, het is plotseling voorbij. En… We… We… We hebben gewonnen! Ik ren het veld op en tackle Cassi bijna in mijn omhelzing. Met tranen van blijdschap in mijn ogen laat ik haar weer los en omhels Axel. We zoenen, totdat Cassi en Jude ons uit elkaar trekken. Ik lach en kijk om me heen. Deze vervloekte plek… Dit alles… We kunnen het nu allemaal achter ons laten.

Ik lach en laat hem weer los. Wat heerlijk om te weten dat het nu echt allemaal voorbij is. Dat ik niet meer bang hoef te zijn dat er iets met Paolo of Cassi gebeurd. Eindelijk kunnen we weer rustig ademhalen. Ik slaak een zucht van verlichting. Eindelijk is het voorbij.

"Hoe durf je?!" De stem van Isabelle trekt mijn aandacht. Ze is opgestaan en kijkt meneer Schiller kwaad aan. Haar ogen vlammen. "Hoe durf je ons in de steek te laten na alles wat we voor je hebben gedaan?! Je kan ons niet zomaar achterlaten, lafaard!" Ze knalt de bal keihard op hem af, maar net voordat hij hem raakt springt Xavier ervoor. Hij valt op de grond, maar heeft het schot tegengehouden. Aan de ene kant kan ik niet geloven dat Isabelle dat net echt deed, maar aan de andere kant gun ik het Xavier echt heel erg. Mark rent meteen op hem af en knielt bij hem neer. Nou niet bepaald het slimste plan, als je het mij vraagt. "Waarom heb je hem tegengehouden?! Snap je dan niet wat hij doet?! Hij maakt alles waar we voor gevochten hebben belachelijk! We rekenden op hem! We hebben voor hem gevochten en we hebben ons voor hem opgeofferd! We hebben alles voor hem gedaan, en nu verraad hij ons! En jij staat toch aan zijn kant. Dit zal ik je echt nooit vergeven, Xene! Snap je dan echt niet hoe fout je zit?!"

Met grootst mogelijke moeite staat Xavier op. "Misschien heb je gelijk." Zegt hij. "Ik snap dat je kwaad bent en je verraden voelt. Ook ik heb dat wel een beetje. Luister. We noemen deze man vader. Betekend dat woord dan helemaal niets voor jullie?! Ja, ik weet het. Hij is niet mijn echte vader. Zo gek ben ik nou ook weer niet. Ik weet precies hoe het zit. Hij heeft me vernoemd naar zijn zoon Xavier, dia jaren geleden is omgekomen wij een ongeluk."

"Wat?! Is dat echt gebeurd, coach?" Vraagt Jude.

"Ja." Antwoordt ze droevig.

"Maar dat maakt me helemaal niet uit." Zegt Xavier. "Zelfs al ziet hij zijn zoon, in plaats van dat hij mij ziet, vind ik dat niet erg. Dat is niet belangrijk. Ik was zo blij als hij ons kwam bezoeken in het weeshuis. Hem zien was al genoeg om ons gelukkig te maken. Het voelde net als Kerstmis." Hij richt zich tot meneer Schiller. "Het maakt niet uit of we vandaag verloren hebben. En het maakt ook niet uit dat u kwaad op ons bent. Het enige wat telt is... Is dat... Het enige wat telt is dat u... De enige vader bent die we hebben."

"Wauw, Xavier." Antwoordt hij. "Ik had geen idee dat je zoveel om me geeft. Ik voel me vereerd, maar ik ben je liefde niet waard, ik verdien het niet om vader te worden genoemd. Ik ben een slecht mens." Hij gooit de bal terug naar Isabelle. "Kom maar op. Als je denkt dat het helpt, schiet dan maar op me. Je kunt en wilt het me niet vergeven, en dat begrijp ik helemaal, Bellatrix. Dus kom maar op, geef die bal een trap, meid. Kom dan, schiet maar."

Isabelle doet haar been naar achter om te schieten, maar laat zich dan huilend op de grond vallen. "Ik kan het niet. Ik kan niet op u schieten. Xene heeft gelijk. U bent de enige... De enige vader die we hebben! U bent de enige die om ons geeft!"

"O Bellatrix... Ik ben het niet eens waard om mens genoemd te worden. Ik heb deze kinderen alleen maar gebruikt om wraak te nemen. Ik ben veranderd in een monster."

Detective Smith komt aanlopen. "Wordt het niet eens tijd om de waarheid te vertellen? Vertel ons een over het Genesis-experiment, en wat daar mis ging. Je bent de wereld uitleg verschuldigd. Dat weet je zelf ook. En je bent op zijn minst deze kinderen uitleg verschuldigd."

"Het begon allemaal met Xavier..." Zegt meneer Schiller. "Ik heb hem dezelfde naam gegeven als mijn zoon. Mijn zoon was helemaal gek van voetbal. Hij wilde later professional worden. Maar vlak nadat ik hem naar het buitenland had gestuurd om een voetbalopleiding te volgen, is hij omgekomen bij een mysterieus auto-ongeluk. Ik heb geprobeerd om erachter te komen wat er is gebeurd. Ik ben naar de stad toegegaan waar hij gestorven is en heb met de politie gesproken. Omdat de zoon van een politicus bij het ongeluk betrokken was, werd de zaak gesloten, zonder een fatsoenlijk onderzoek te houden naar de oorzaak van het ongeluk. De woede en de frustratie die ik toen voelde zal ik nooit meer vergeten. De hulpeloosheid omdat ik niks voor hem kon doen. Ik was er helemaal kapot van. Het had mijn ziel beschadigd. En ik verloor de wil om verder te leven. De weg voor me zag er koud en donker uit." Axel komt bij me staan en slaat zijn arm om me heen. Ik druk met stevig tegen hem aan. Tranen stromen over mijn wangen en ik luister niet meer. Alles komt in één keer op me af. Als een film over de afgelopen weken, die in mijn hoofd wordt afgespeeld. Een verschrikkelijke film die ik niet uit kan zetten. Ik begraaf mijn gezicht in Axels schouder en sluit me af van de rest van de wereld...

Reacties (3)

  • DeNaamIsGideon

    nawh
    op de een of andere manier vind ik altijd dat dit stukje hier lijkt op iets van Shakespeare:


    Met grootst mogelijke moeite staat Xavier op. "Misschien heb je gelijk." Zegt hij. "Ik snap dat je kwaad bent en je verraden voelt. Ook ik heb dat wel een beetje. Luister. We noemen deze man vader. Betekend dat woord dan helemaal niets voor jullie?! Ja, ik weet het. Hij is niet mijn echte vader. Zo gek ben ik nou ook weer niet. Ik weet precies hoe het zit. Hij heeft me vernoemd naar zijn zoon Xavier, dia jaren geleden is omgekomen wij een ongeluk."

    "Wat?! Is dat echt gebeurd, coach?" Vraagt Jude.

    "Ja." Antwoordt ze droevig.

    "Maar dat maakt me helemaal niet uit." Zegt Xavier. "Zelfs al ziet hij zijn zoon, in plaats van dat hij mij ziet, vind ik dat niet erg. Dat is niet belangrijk. Ik was zo blij als hij ons kwam bezoeken in het weeshuis. Hem zien was al genoeg om ons gelukkig te maken. Het voelde net als Kerstmis." Hij richt zich tot meneer Schiller. "Het maakt niet uit of we vandaag verloren hebben. En het maakt ook niet uit dat u kwaad op ons bent. Het enige wat telt is... Is dat... Het enige wat telt is dat u... De enige vader bent die we hebben."

    "Wauw, Xavier." Antwoordt hij. "Ik had geen idee dat je zoveel om me geeft. Ik voel me vereerd, maar ik ben je liefde niet waard, ik verdien het niet om vader te worden genoemd. Ik ben een slecht mens." Hij gooit de bal terug naar Isabelle. "Kom maar op. Als je denkt dat het helpt, schiet dan maar op me. Je kunt en wilt het me niet vergeven, en dat begrijp ik helemaal, Bellatrix. Dus kom maar op, geef die bal een trap, meid. Kom dan, schiet maar."

    Isabelle doet haar been naar achter om te schieten, maar laat zich dan huilend op de grond vallen. "Ik kan het niet. Ik kan niet op u schieten. Xene heeft gelijk. U bent de enige... De enige vader die we hebben! U bent de enige die om ons geeft!"

    "O Bellatrix... Ik ben het niet eens waard om mens genoemd te worden. Ik heb deze kinderen alleen maar gebruikt om wraak te nemen. Ik ben veranderd in een monster."

    3 jaar geleden
  • Opperbibbsie

    Nahw... Arme Fay
    (huil)

    3 jaar geleden
  • MrsNeymessi

    WAAROM IS DIE GAST ZO'N DICK D:
    IK HEB ZO LANG GEWACHT OP DIT STUKJE MAAR WAAR IS CASDAN?

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen