Dit hoofdstuk eindigt wederom met een vraag over de cliffhanger. Beantwoord die in een reactie en misschien is jouw antwoord wel de goede!
MEDEDELING: de story-naam gaat veranderen, omdat dit beter bij het verhaal past. Voordat ik deze verandering ga aanpassen meld ik het een aantal keer zodat jullie eraan kunnen wennen. De nieuwe naam word "De wolf met de drakenogen".

Geschreven vanuit Carissimi.

Ik kijk hem verdwaasd aan. 'Opdracht?' zeg ik wantrouwig,' en wat houd die opdracht in...?' Hij grinnikt zachtjes. Vind hij dit nou serieus grappig? Als ik mij niet zo beroerd voelde zette ik zijn wenkbrauwen in de fik. 'Je gaat de draken bespioneren.' zegt hij simpelweg. Ik en Jake laten de woorden even bezinken. Bij hem lukt het sneller dan bij mij, want na enkele seconden springt hij al overeind en loopt geërgerd naar Vagro toe. Hij torent een paar centimeter boven zijn vader uit, maar toch lijkt Vagro stukken groter. Zijn dominantie laat hem langer, breder en groter lijken. Als een pauw die zijn veren opgezet heeft. 'Dat kan je niet máken!' roept hij verbouwereerd een boos. 'O', de stem van de alfa klinkt traag, dodelijk,' dat kan ik héél goed. Beter dan jij ooit voor mogelijk kan houden.' Nu pas dringen de woorden tot mij door. Ik moet naar de draken toegaan en voor spionnetje spelen. 'Wil je mij soms dóód hebben?' vraag ik terwijl ook ik opsta. Vagro tuit zijn lippen sarcastisch, alsof hij het overweegt, maar dat doet hij duidelijk niet. 'Hmmm.... misschien wel.' zegt hij. Dan zie ik in een flits dat Jake zijn vader bij zijn kraag grijpt. Nu lijkt hij stukken groter. 'Als je dat nog één keer zegt', dreigt hij,' draai ik je hoogstpersoonlijk de nek om.' Dan laat hij Vagro los en loopt naar mij toe. Ik hoor de alfa even naar lucht snakken. 'Ik ga niet. Niet voordat ik weet wat er verdomme met me gebeurd is. Waarom zijn mijn ogen zo? Waarom wilde mijn moeder mij - nou ja - dóód hebben?' vraag ik terwijl ik mijn kin in de lucht steek. Vermoeid zucht Vagro, alsof dit allemaal tijdverspilling is voor hem. Alsof hij iets beters te doen heeft. 'Als ik het je uitleg, overweeg je het dan?' vraagt hij moe. Het is duidelijk dat bij dat "overwegen" maar een keuze voor mij is. En dan nog, als ik niet wil gaan... wat doet hij dan? Ik heb zijn kracht gezien. 'Het was niet je moeder. Het was... een draak', begint hij, moeilijk uit zijn woorden komend,' nou ja... een draak met een bepaalde gave heeft een soort van telegram gemaakt van jouw moeder om je aan te vallen of iets in die richting. Ik heb wel eens eerder van zo'n gave gehoord.' Ik trek een beetje wit weg. Jake staat klaar om mij vast te grijpen, mocht ik flauwvallen. 'E-en mijn ogen d-dan?' vraag ik stotterend. 'Dat heeft hij erbij gedaan. Om ons af te schrikken. Zo van:" dit hebben wij gedaan. Kijk eens wat wij kunnen". Ontzettend flauw. Ontzettend effectief.' Opeens betrekt Vagro's gezicht. Alsof iets hem te binnen schiet wat hem niet zo vrolijk maakt. Misschien is het een sneer, maar toch maak ik me zorgen. 'Wat is er?' vraagt Jake. Hij had het blijkbaar ook opgemerkt.
Plots besef ik ook wat de alfa zo dwars zit en in koor zeggen we:' Hoe wisten de draken van jouw\mijn moeder?' Het enige verschil in onze woorden is dat hij "jouw" zegt en ik "mijn", maar de gedachte is hetzelfde. Ik weet het antwoord niet, Jake ook niet. Vagro wel, want dan zegt hij:'Iemand heeft ons verraden. Iemand uit de roedel.

Vraag: wie is de verrader dítkeer?

Reacties (1)

  • Duendes

    De verrader is... nope, geen flauw idee.
    Die nieuwe titel klinkt mooi!!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen