Foto bij 107 • Zilveren tong

Ik ben wat onzeker over dit hoofdstukje, maar ik denk dat Eleanor erg mooi om alles heen kletst!



Een paar dagen verder de maand in, stonden de Verschijnselexamens op de agenda. Eleanor was er zeker van dat ze zou slagen en Draco maakte zich er al helemaal geen zorgen om. Beide waren zorgeloos sinds die ene middag en hoewel ze zat reden hadden om dat wel te zijn, leken ze dat bij elkaar compleet te vergeten. Eleanor verbleef vaker en vaker in de Room of hidden things en besteedde minder aandacht aan haar schoolwerk. Nog minder sloeg ze acht op haar vrienden en sprak ze geen woord meer wanneer ze bij hen in de buurt kwam. Ze zag aan hun gezichten dat het hen moeite kostte om te zwijgen, maar haar koste het de minste energie. Ze gaf er geen zier meer om. Blijkbaar hadden ze zelf ook nirts meegekregen over het inktvis incident, want ze vroegen haar er niet naar. Eleanor vroeg zich af of ze haar wel hadden gezien. De enige die de maandag avond op haar af was gestapt in de tuin, was Jayden.
'Eleanor, gaat het met je?' Zijn overbezorgdheid ergerde haar. Tot nu toe was het haar gelukt om zoveel mogelijk mensen bij haar vandaan te drijven, maar bij Jayden was dit nooit nodig geweest, tot nu toe.
'Laat me los zeg,' zei ze bars en drukte hem van zich weg.
Jayden keek haar aan met een geschrokken uitdrukking op zijn gezicht. 'Wat heeft hij met je gedaan?' brieste hij. 'Die lafaard vervloekte me en ontvoerde jou toen! Blijf bij hem weg, Ella!'
'Jij hoeft me echt niet te vertellen wat ik wel en niet mag doen, dat bepaal ik zelf wel.'
'Waar is hij, Ella? Ik zal die worm eens leren dat hij bij je uit de buurt moet blijven!'
'Mijn hemel zeg, kap gewoon!' Eleanor slaakte geërgerd een zucht. 'Ik ga jou niet vertellen waar hij is alleen zodat je hem een bloedneus kan bezorgen. Ik heb wat dingen die ik moet regelen, doei Jayden.' Eleanor maakte aanstalten terug te keren naar het kasteel, maar Jayden greep haar stevig vast en keek haar streng aan. 'Ik probeer je te helpen hier.'
Met een ruk trok ze haar arm los. 'Jouw hulp is nutteloos. Net zoals gisteren.' Met knalrode wangen beende ze terug naar het kasteel en keek niet meer om. Toen ze aan Draco had verteld wat er was gebeurd, barstte hij in lachen uit. 'Op zijn plaats gezet door een meisje, die Beater heeft geen ballen.'
Eleanor stond met haar armen over elkaar geleund tegen een bureau en trok een wenkbrauw op. 'Nou die Beater gaat jou waarschijnlijk nog een blauw oog bezorgen als je je niet koest houd. Ik waarschuw maar vast.'
'En misschien moet ik hem dan maar vertellen dat ik de vrouw van zijn dromen neuk.'
Met een flinke slag belandde Eleanors hand op Draco's wang en hij schoot woest overeind. Eleanor keek hem boos aan en was niet van plan weg te deinen van hem. 'Wat zei ik je ook al weer over met respect behandelen?' siste ze en vernauwde haar ogen nog meer.
Draco had zijn vuisten gebald en kneep er nog een keer hard in, voordat hij de greep losliet en zich omdraaide. 'Weet wel dat ik niks van hem heel laat als hij me bedreigd.'
Eleanor haalde haar schouders op. 'Hij zou hetzelfde zeggen.' Helaas was de gebeurtenis niet ongehoord gebleven bij de leraren. Die zelfde dag nog vloog Avonmora de eetzaal binnen met een brief in haar klauwen geklemd. Ze werd vanavond verwacht in het kantoor van de hoofdmeester. Eleanor zuchtte vermoeid, hoe ging ze zichzelf hier nu uitkletsen?

Eleanor klopte op de deur en wachtte op een reactie. Toen ze een luide 'binnen!' hoorde, duwde ze de deurklink naar beneden en liep het ronde kantoor binnen van de hoofdmeester. De man zat achter zijn bureau en stond op toen hij haar in het vizier kreeg. 'Ah, Ailionora, je bent er.'
'Het is Eleanor,' bromde ze en duwde de deur achter zich dicht. Ze liep op de man af en nam plaats op de stoel die hij haar toewees. 'Natuurlijk,' sprak hij toen, 'mijn excuses, Eleanor.'
Ze schraapte haar keel en trok haar wenkbrauwen op. 'Waarvoor wilde u me spreken?'
Dumbledore glimlachte vaag en ze vroeg zich af waar hij op uit was. 'Het is mij ter oren gekomen dat je wat moeilijkheden hebt, klopt dat?'
'Wat verstaat u onder moeilijkheden?'
Dumbledore haalde langzaam zijn schouders op. 'Daarover geef ik jou het woord. Ik hoopte dat je wat licht op deze geruchten kunt schijnen. Van professor Sprout heb ik begrepen dat je je nog maar zelden bij de maaltijden in de grote hal vertoont en dat je wat onenigheden hebt gehad met je vrienden.'
Eleanor sloeg haar armen over elkaar, ze was vastberaden haar geheimen de hare te laten. 'Dus? Dat hoeft toch niet te betekenen dat ik moeilijkheden heb. Mensen veranderen, vriendschappen vervagen, zo is het leven nu eenmaal. Bovendien vermaak ik me prima met de elven in de keukens, die zijn tenminste niet zo opdringerig.'
De man knikte langzaam en opnieuw speelde er een vage glimlach rond zijn lippen. Eleanor voelde zich er ongemakkelijk onder. De oude man was altijd ondoorgrondelijk. 'Dat begrijp ik heel goed, Eleanor. En als ik zo brutaal mag zijn, ik heb vernomen dat je sinds korte tijd optrekt met Meneer Malfoy?'
Ze knikte. 'Dat klopt, maar voordat u erover begint, u bent degene geweest die ons naast elkaar had gezet bij Defence Against the Dark Arts. Mijn gedachten waren vergiftig door de meningen van anderen, maar Draco is lang niet zo slecht als iedereen denkt. Hij is.. Hij is als sneeuw. Koud en wreed op het eerste oog, maar je leert dat ook de sneeuw zijn vreugdige momenten heeft. Men neemt misschien aan dat hij niks anders is dan een pestkop, en eerlijk, dat veracht ik ook aan hem, maar hij heeft een andere kant. En misschien zou wat hufflepuff goedheid die kant ook voor anderen zichtbaar kunnen maken.' Ze glimlachte naar de oude man. 'Ik snap dat het abnormaal is, professor, maar ik krijg er al genoeg protest over van mijn vrienden. Ik heb er geen trek om dat ook van de leraren te krijgen.'
'Dat was ook niet mijn bedoeling, Eleanor. Het is geheel jouw keuze, maar vergeet niet dat je ook van die kant kan worden vergiftigd met meningen.'
'Daar ben ik van op de hoogte,' sprak ze standvastig. 'Maar er zit meer in hem dan de haat voor Harry Potter, meneer. Al is dat het enige waar mensen hem voor aan zien. Vooroordelen spreken meer dan de meningen van dierbaren, zo blijkt maar weer.'
De professor ging rechtop zitten en knikte diep. 'Dan laat ik het hierbij. Wat mij alleen zorgen baat is wat er afgelopen week is gebeurd en waarom ik er pas gisteren achter ben gekomen dankzij professor Powell.' De blik op zijn gezicht werd plotseling ernstiger. 'Hij vertelde me dat hij van zijn bankje was getrokken door een paar derde jaars, die jammerend van paniek terug renden naar het meer, roepend over een leerling die was verdronken. Maar toen hij daar aankwam, trof hij alleen een zevende jaars aan die weigerde iets te vertellen en direct de benen nam. Pas later die week kwam hij erachter dat jij het was over wie er werd gesproken. Dus, Eleanor, heb je hier nog iets aan toe te voegen?'
Eleanor beet zachtjes op haar wang en probeerde de doordringende blik van de hoofdmeester te ontwijken. Ze probeerde een aantal keer iets te zeggen, maar bedacht zich weer en hield stil. Uiteindelijk rechte ze haar rug, zette een zo neutraal mogelijk gezicht op en keek de professor aan. 'Jayden en ik hebben ruzie gehad over de training voor volgende week. We waren het er niet over eens en hij duwde me het water in. Een paar leerlingen moeten het gezien hebben wat er was gebeurd en dachten dat het ernstig was.'
Dumbledore keek haar lang aan en met de secondes die verstreken, werd ze meer onzeker van haar verhaal. Toch liet ze zijn blik niet los tot de man zijn mond weer opende en sprak; 'En wat was dat met de gigantische inktvis wat ik overal schijn te horen?'
Eleanor haalde nonchalant haar schouders op. 'Voor mij is dat wezen niets bijzonders, ik heb hem vaker gezien. Hij heeft me uit het water getild en op de kant gelegd. Ik kan prima begrijpen dat de derde jaars dachten dat het wezen me zou verwonden, maar ik verzeker u, ik voel me kiplekker.'
'Dan is het goed,' sprak de man nadat hij weer even had zitten nadenken. 'Ik zal professor Powell op de hoogte stellen. Maar laat je omgeving zich niet zoveel zorgen hoeven te maken, Eleanor.'
'Dat heb ik ze vaak genoeg gezegd, meneer. Er is geen reden voor hen om al mijn hersenspinsels te weten, daar heb alleen ik het recht toe.'
'Daar heb je gelijk in. Toch moet je weten dat je vrienden je niet zomaar zullen opgeven. Zolang zij nog aan jou herinnerd blijven, blijven ze van je houden. Het is geheel en alleen jouw keuze, maar je staat sterker in je schoenen wanneer je hen om je heen hebt, Eleanor.'
Eleanor knikte. 'Dat zal ik doen, meneer.'
'Oh, nog een laatste dingetje,' sprak de man toen plotseling en Eleanor keek hem afwachtend aan. 'Ik heb bericht gekregen van verschillende docenten dat jij steeds minder in hun lessen verschijnt.'
Eleanor viel stil. De doordringende blik van Dumbledore boorde haast door haar ziel heen en ze werd met de seconde zenuwachtiger. 'Ik-uh,' begon ze hakkelend, 'het spijt me professor. Ik had echt vaker in de les willen zijn, maar de laatste tijd voel ik me veel te uitgeput. Ik slaap zelfs dwars door mijn wekker heen.' Ze herinnerde zich plotseling iets dat ze in een van de medische boeken had gelezen in het weeshuis. Mevrouw Wilkinson had altijd medicijnen willen studeren voordat ze aan het weeshuis begon, maar had gefaald. 'Bent u bekend met pfeiffer?'
'Ja zeker,' antwoordde hij.
'Ik heb er natuurlijk geen verklaring voor, maar is er een kans dat dit plotseling bij mij is opgekomen?'
De man knikte. 'Dat kan heel goed. Ik meen zelfs dat je moeder hier ook last van had in een ver verleden.'
Eleanor ging direct rechtop zitten. 'Mijn moeder?' Ze was het minst verbaasd dat haar moeder dezelfde smoes had bedacht, maar was wel verbaasd dat Dumbledore haar vrijgevig iets over haar moeder vertelde.
'Je moeder kreeg er veel last van in het laatste schooljaar. Zolang je je cijfers op peil houd, mag je van mij lessen missen, maar geef het dan wel even aan via een jaargenoot. We moeten niet hebben dat de leraren denken dat je spijbelt.'
Ze knikte instemmend. 'Dank u.'
Dumbledore knikte en wees haar de deur. 'Mocht je op andere gedachten komen, dan staat mijn deur open.'
Ze knikte nogmaals amper zichtbaar en liep de deur door naar buiten. De woorden die Dumbledore hadden gesproken, maaiden door haar hoofd en leken haast kortsluiting te maken. Eén zin leek telkens terug te komen; "zolang zij nog aan jou herinnerd blijven, blijven ze van je houden". Een naar gevoel overmeesterde haar lichaam, het was alsof haar gevoel haar iets duidelijk wilde maken. Met tegenzin -en de wetenschap dat ze er toch niet achter zou komen- schudde ze het gevoel van zich af en liep stug door de gang door, waar Draco al op haar stond te wachten.'Wat wilde die oude kakkerlak van je?' vroeg hij direct toen ze langs hem heen stoof.
'Wat denk je? Dacht je dat het akkefietje bij het meer hem ongehoord zou blijven? Ik heb me eruit geklets, geen zorgen.' Ze worp hem een sluwe glimlach en knipperde een keer vluchtig met haar ogen. 'Er kruipt misschien toch wat slangenbloed door mijn aderen, want liegen doe ik alsof ik adem.'
Een grijns verscheen rond Draco's lippen. 'Jij gaat met mij mee nu,' sprak hij met een stem die geen tegenspraak dulden en trok haar aan haar arm mee een smal halletje in waar hij gretig haar mond aanviel.

Die zaterdag daarop was het weer tijd voor een wedstrijd; Gryffindor tegen Ravenclaw. Eleanor had echter andere dingen te doen dan de wedstrijd bijwonen en bezocht samen met Draco de bibliotheek. Nu iedereen op het veld was, konden ze ongestoord hun gang gaan. '5 Sickles op Gyffindor,' zei ze terwijl ze tussen de boeken neusde.
Draco keek haar aan en grinnikte. 'Deal. Het zou mijn dag maken om ze te zien verliezen.' Hij liep langs haar heen richting de Verboden Sectie en stapte over de ketting heen naar de deur. Eleanor volgde hem en liep de verduisterde kamer in. 'Waarom is het hier altijd zo donker?' vroeg ze zich hardop af.
'Je bent toch niet bang hé,' plaagde Draco haar terwijl hij een keer in haar oor blies en langs haar heen liep.
Een rilling liep over haar rug en ze schudde gauw haar hoofd. 'Nee, maar het is gewoon niet praktisch.' Ze schuifelde tussen de hoge kasten door en probeerde ondanks de verduistering de ruggen van de boeken te lezen. Maar de letters duizelden haar wanneer ze er te lang naar staarde. Het verbaasde haar hoeveel boeken er op school lagen en ze toch maar zelden vond waar ze naar zocht. 'Draco, denk jij dat school de waarheid over mijn ouders verborgen houd?'
Hij draaide zich om en keek haar verontwaardigd aan. 'Hoe kom je daar opeens bij?'
Ze haalde haar schouders op en liep de hoek om, langs nog een paar kasten. 'Ik ben al het hele jaar opzoek naar informatie, zonder resultaat. De leraren weigeren informatie vrij te geven of ze sturen me weg. Potter werd met open armen ontvangen. Ik vraag me gewoon al jaren af waarom ik niks mag weten.'
'En je denkt dat het wat te doen heeft met die ketting?'
Haar vingers reikte naar haar hals toen hij haar aankeek. 'Ik kon eerst die link eerst niet leggen, nu nog steeds niet zonder bewijs, maar ik begin me zeker te beseffen dat het een rol speelt in de dood van mijn ouders.'
Draco keek haar even aan en legde toen zijn vingers nadenkend aan zijn kin. 'Het is misschien redelijk om mijn dienste aan te bieden. Jij helpt mij immers ook.'
Ze trok een wenkbrauw op en lachte. 'Het sneeuw begint al te smelten, he?'
Een duidelijke blik van onbegrip tekende Draco's gezicht en ze wuifde een keer met haar hand. 'Een binnenpretje, laat maar zitten. Maar wat ben je dan van plan?'
Draco haalde zijn schouders op en pakte een van de stoffige boeken uit de kast, las de kaft en legde deze toen weer teleurgesteld terug. 'Mijn vader heeft connecties.'
'Maar ik dacht dat je geen contact meer had met je ouders,' antwoordde ze.
'Ik loog.'
Eleanor knikte. 'Wat een verrassing,'antwoordde ze sarcastisch. 'Een Slytherin die liegt.'
Draco keek haar beledigd aan. 'En wat heeft dat te betekenen?'
'Ach, kom op, Draco. Het zal niet de eerste keer zijn dat iemand je leugenaar noemt. Jullie slytherins staan erom bekend om alles te doen om jullie doel te bereiken. Zo ambitieus zijn jullie nu eenmaal. Maar dat geeft niet.' Ze leunde tegen een van de boekenkast en aan en wierp hem een speelse blik. 'Elke afdeling heeft zijn nadelen.'
Draco liep naar haar toe, niet te dichtbij, maar nog zover van haar af dat ze net de verse haartjes van zijn doorkomende baard kon zien. 'En wat zijn de voordelen?' vroeg hij.
Ze leunde wat naar voren en greep met haar handen een van de planken beet. 'Jullie Slytherins,' zei ze op een zoete toon. 'Kunnen alles krijgen wat jullie willen.'
Draco ontblooten zijn tanden in een grijns en legde zijn armen over elkaar. 'Dat klinkt me goed in de oren.' Hij bleef haar nog even aankijken en keek toen om naar de klok die verderop aan de muur zacht tikte. 'We moeten gaan. De wedstrijd is al bijna afgelopen.'
Eleanor knikte en liep achter hem aan de bibliotheek uit. Op de gang kwamen ze een boel enthousiaste studenten tegen, die aan hun rooie wangen te zien vol enthousiasme naar de wedstrijd hadden zitten kijken.
'.. En dat laatste doelpunt! Ongelooflijk! Het is elk jaar een lastige klus om Gryffindor bij de beker weg te halen.'
Eleanor hield lachend haar hand op, waarna Draco mokkend de 5 sickles in haar hand drukte.

Reacties (6)

  • EvilDaughter

    Dumbledore een kakkerlakxD
    Goeie, Draco

    Je hoeft niet onzeker te zijn over dit hoofdstuk, ben je mal

    4 jaar geleden
  • Altaria

    God die zin van Dumbie is echt heel erh mooi!

    4 jaar geleden
  • HopeMikaelson

    Jesus fucking Christ! Maak het niet zo spannend joh!

    4 jaar geleden
  • Histoire

    Iedereen heeft iets door en tegelijk toch niemand. Ik vraag me af, wat dat allemaal is met haar moeder, maar dat komt vast wel nog vroeg of laat ter sprake.

    4 jaar geleden
  • Chantilly

    Oehh Drella is zo leuk!
    Ik moest zo hard lachen om die ene opmerking van Dray: "En misschien moet ik hem dan maar vertellen dat ik de vrouw van zijn dromen neuk"

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen