Chapter 56

Door: maybo
Onderdeel van: Living the dream - George Weasley 16+
Laatst bijgewerkt: 1 jaar geleden
Geactiveerd op: 1 jaar geleden

Foto bij Chapter 56

breed | medium | small

‘Eerst dacht ik dat je ging transformeren, maar toen begon je te schudden en je ogen draaide weg.’ Ik schud mijn hoofd. ‘Het was geen beroerte. De wolf die nu in mijn lichaam zit probeerde met mij te communiceren.’ Ik zak iets verder weg in de comfortabele stoel. Het is nu bijna middernacht, maar ik zit nog in de leerlingenkamer met de tweeling, Angelique, Alice, Hermelien en Ginny. ‘En je hebt nu helemaal nergens meer last van?’ ‘Nee, hij zei dat hij de controle alleen over wilde nemen in bedreigende situaties.’ Ik heb besloten ze nog niet te vertellen over de afspraak of eigenlijk het bevel. Alice haalt zenuwachtig haar schouders op. ‘Hoe weet je dat hij de waarheid spreekt?’ ‘Hij is een deel van mij.’ ‘Maar dit is goed nieuws!’ Roept Ginny opgewekt. ‘Je verliest niet meer met volle maan de controle, je draagt het virus niet meer over, tenzij er een bedreigende situatie is met volle maan.’ We kijken haar verward aan. ‘Je bent nu net als een faunaat. Je kan transformeren wanneer dat nodig is, maar draagt geen ziekte over.’ ‘Maar dat weet het ministerie niet… en ik ook niet, niet zeker.’ Hermelien glimlacht. ‘Je hebt een perfecte cijferlijst en hebt alleen positieve extra’s we kunnen ze er vast wel van overtuigen dat je niet gevaarlijk bent. Wil je nog steeds schouwer worden?’ Ik knik langzaam. ‘Ja, maar…’ ‘We kunnen dit regelen, Nola, want in bedreigende situaties kan jij mensen beschermen. Wie wil er nou niet zo iemand in het team?’ Ik sta op. ‘Ik heb wat frisse lucht nodig.’ ‘Ik ga wel met je mee.’ George volgt mij de leerlingenkamer uit, de trappen af en het veld op. ‘Wat is er, Noot? Sinds je moeder flauwviel al, lijk je afwezig.’ Ik loop zenuwachtig het bos in en stop dan op het punt waar ik precies de volle maan tussen de bomen door kan zien. ‘Al mijn angsten worden werkelijkheid.’ ‘Hoe bedoel je?’ George kijkt mij onzeker aan. ‘De roedel van Irates en Tarik is met Voldemort aan het onderhandelen om hun veiligheid te garanderen.’ Hij fronst. ‘Wat zetten ze in?’ ‘Mij… Voldemort heeft gezegd dat hij ze geen kwaad zal doen en hij ze zal belonen als de machtigste alpha ter wereld voor hem werkt. Als ze er in slagen mij daar te krijgen en te houden tot na de rituelen, kan ik niet meer weg. Dan ben ik verplicht te vechten voor Voldemort, omdat er anders ouders, kinderen en andere dierbaren sterven.’ Hij leunt tegen een boom. ‘En… En wat als we onderduiken?’ Ik lach. ‘Wie ben jij en wat heb je met George gedaan?!’ Hij haalt zijn schouders radeloos op. ‘George, we gaan niet onderduiken. Dat is niets voor jou en niets voor mij!’ ‘Wel als het jouw leven redt.’ Ik schud mijn hoofd. ‘En het beïnvloeden van emoties.’ ‘Ja dat… Dat lukt niet echt meer.’ ‘Hoe bedoel je? Ik dacht… Maar hoe…’ Ik loop naar hem toe en leg mijn handen op zijn wangen. ‘Het komt goed, oké?’ Best raar, eigenlijk zou hij dit tegen mij moeten zeggen, maar op de een of andere manier voelt het goed om deze woorden te zeggen. ‘Het komt goed.’ Ik druk langzaam een kus op zijn lippen, maar wanneer ik naar achter wil stappen, trekt hij mij dichter tegen zich aan. Het voelt alsof we weer voor het eerst samen zijn. Ik druk mijn neus zacht in zijn nek. ‘We zouden hier niet moeten zijn, in het verboden bos met volle maan.’ Mompel ik en nu stap ik wel naar achteren. George kijkt om zich heen. ‘Dit is waar alles begon.’ Hij slaat zijn armen van achter om mijn schouders. ‘Dit is precies waar alles begon.’ Hij wijst naar een omgevallen boom. ‘Dit is de boom waar we tegenaan gingen zitten.’ Pas als ik goed om me heen kijk, zie ik dat hij gelijk heeft. ‘Jij vroeg of ik nog wist hoe we elkaar hadden leren kennen en ik zei dat ik dat nooit zou vergeten. Toen liet je mij het litteken zien.’ Het litteken dat nu weg is door wat erna gebeurde. ‘Toen ineens besefte jij dat we een fout gemaakt hadden. We waren in het bos met volle maan. Jij riep dat we weg moesten, maar de snelste weg naar het gebouw, was dwars door het verboden bos heen. We hadden achteraf gezien beter om kunnen lopen over het open veld, maar daar dachten we op het moment zelf niet aan.’ Hij laat zijn hand naar die van mij zakken en trekt mij mee het verboden bos in. ‘George…’ ‘We waren niet ver toen we Lupos hoorde. We stopten, bewogen niet meer en toen we naar links keken, zagen we de weerwolf.’ De flashbacks van die nacht schieten achter elkaar aan door mijn hoofd. ‘Maar iets triggerde Lupos, dus we begonnen weer te rennen, zo hard als we konden. Hij trekt mij de andere kant op. ‘Ik weet nog dat je het ene moment naast me was en ineens was je uit het zicht verdwenen. Toen ik me omdraaide, zag ik jou weggezakt in iets van drijfzand, terwijl Lupos op hoog tempo dichterbij kwam. Ik wilde je niet achterlaten, ik wilde je echt niet achterlaten.’ Ik schud mijn hoofd. ‘George, ik zei je dat je moest rennen. Ik dwong je te rennen en je vluchtte niet, je haalde hulp.’ Ik kijk hem ongelovig aan. ‘Is dat wat je de afgelopen twee jaar hebt gedaan? Jezelf de schuld geven van het feit dat ik een weerwolf ben?!’ Ik ben ergens teleurgesteld dat het hem van binnen op eet. Het geeft mij het gevoel dat ik mij er ook slecht over hoor te voelen. ‘Wil je weten wat er daarna precies gebeurde?’ Nog steeds is hij stil. ‘Ik begon mezelf zo snel mogelijk uit te graven, maar toen ik op stond, stond Lupos al voor mij. Ik wilde hem verlammen, maar toen kwam ik erachter dat ik mijn toverstok had laten vallen op het moment dat ik struikelde. Dus Lupos stond tussen mij en mijn stok. Ik was alsnog zo dom om te denken dat het een goed idee was de sprong te wagen en dat was wanneer ik gebeten werd.’ Ik heb hem dit nooit zo gedetailleerd verteld. ‘Ik kreeg mijn stok wel te pakken en verlamde Lupos. Het werkte maar kort, maar het gaf mij de tijd om weg te komen.’ Ik zucht en leg mijn hand op George’s wang. ‘Als ik niet zo dom was geweest om mijn toverstok niet meteen te pakken toen ik hem had laten vallen, was het ook niet gebeurd… God, er waren honderd dingen geweest die het hadden kunnen, maar toch namen wij dit pad, nam ik dit pad en ik denk niet dat ik een ander pad had willen nemen.’ Hij glimlacht. ‘Het is best cool.’ Ik lach. ‘Ja, het is best cool.’ Ik geeft hem een kus. ‘En kunnen we nu alsjeblieft het bos verlaten, voordat we de volgende keer door iets echt dodelijks vergiftigd worden?’

‘Weet je zeker dat je dit wil doen, Nola?’ Harry kijkt mij twijfelachtig aan. ‘Ja, geen zorgen, ik ben zelf eigenlijk wel benieuwd waar mijn grenzen liggen.’ George geeft mij een kus. ‘Geen zorgen, meester Harry, ze heeft alles onder controle.’ Ik kijk naar de grote groep leerlingen in de kamer van hoge nood. Ze fluisteren allemaal nieuwsgierig. Ze hebben nog nooit een weerwolf in het echt gezien, laat staan een weerwolf zien transformeren. Ik grijns bij het zien van hun zenuwachtige uitdrukkingen en sla mijn handen in elkaar. ‘Als je niet tegen botbreuken kan, wil je misschien de andere kant op kijken of je oren bedekken, want dit is niet mooi om te zien!’ Ik buig me nog snel naar Harry en de tweeling. ‘Ik hoop dat het werkt. Dit is de eerste keer dat ik zelf probeer te transformeren zonder volle maan, op klaar lichte dag.’ Fred geeft mij een aanmoedigende kus op mijn wang. ‘Het gaat je wel lukken, Nola. Accepteer de wolf en hij accepteert jou.’ ‘Sinds wanneer doe jij aan wijze woorden.’ ‘Ik heb zo mijn buien.’ Ik lach kort. ‘Oké, let’s go.’ George neemt mijn mantel aan en dan stappen ze naar achteren. Ik ga op mijn knieën zitten en sluit mijn ogen. Het kost me een tijdje om de concentratie te vinden, maar dan net als ik het op wil geven hoor ik een echoënde stem. Let’s go find danger. Dan beginnen ineens op hoog tempo mijn botten te breken.

George POV
Het breken van Nola’s botten gaat minstens twee keer zo snel als vroeger. Met twee keer kraken zitten de botten op de juiste plaats alleen lijkt Nola alleen maar groter te worden en wanneer de transformatie compleet is valt mijn mond open. ‘Holy shit.’ Voor ons staat een enorme zwarte wolf en als ik enorm zeg, bedoel ik ook enorm. De ooghoogte van de wolf is ook mijn ooghoogte. Ze heeft haar rug krom en haar ogen gesloten. De leerlingen stappen angstig naar achteren wanneer ik een stap in Nola’s richting doe. ‘Nola?’ Er komt een die gegrom uit de wolf en de ogen gaan langzaam open. Ze recht haar rug en kijkt letterlijk op mij neer. Nog een diepe grom. ‘Nola?’ Ze doet een stap in mijn richting, waardoor ze nu recht voor mij staat. Ik houd mijn adem in, hopend dat Nola nog de controle heeft. Dan ineens duwt ze mij met haar snuit omver – wat haar trouwens iets te makkelijk afgaat- en maakt een hoger grauwend geluid. Wanneer ik haar in haar ogen kijk, zie ik de speelse blik die de laatste tijd zeldzaam is. De leerlingen staan nog steeds angstig in de hoek en ik lach. ‘Het is oké, zoals we zeiden, niets om je zorgen over te maken.’ Nola gaat geruststellend liggen en de leerlingen komen weer langzaam naar voren. Ik hurk naast haar en fluister dat ik wel begrijp waarom roedels haar als alpha willen. Een van de kleinste jonges stapt naar voren. ‘Mag ik haar aan raken?’ Nola rolt met haar ogen en knikt dan. Ik haal mijn hand door mijn haren. ‘Zolang je maar niet vergeet dat ze een vriend heeft.’ Hij lacht zenuwachtig en hobbelt naar Nola toe. Hij steekt zijn hand uit en legt deze voorzichtig op Nola’s rug. ‘Wicked.’ Mompelt hij. Dan vindt Nola het wel genoeg en staat ze op. Het jongetje maakt een piepend geluid en rent snel terug naar de groep. Er is even een stilte waarin iedereen Nola’s schoonheid en matigheid in zich opneemt en dan neemt Harry weer het woord.

Kudo Door naar het volgende hoofdstuk

Reacties

Er zijn nog geen reacties op dit hoofdstuk.



Details

32 (0 | 0)

12+

1765

42 (0)

Share