Direct daarna stak Olivander zijn verkooppraatje af: 'Elke toverstok...' Onmiddellijk ging Sherlock naar zijn Mindpalace om daar alle informatie die hij had in een map te doen, net zolang tot hij Olivander hoorde zeggen: 'Probeert u deze eens, meneer Holmes. Wintereik en drakenbloed. Soepel.' Sherlock zwaaide ermee (zich afvragend hoe de man zijn naam wist), maar meneer Olivander griste hem uit zijn handen. 'Esdoorn en feniksveer. Zeventienenhalve centimeter. Heeft een fijne zwiep. Probeer maar.' Nauwelijks probeerde hij het of de stok werd al uit zijn hand gerukt. Na nog eens zeventig stokken kwam Olivander met een ondergestofte doos. 'Walnoot en grove den, hartenbloed van een draak, star. Ook de enige stok in de hele winkel die gemaakt is van twee soorten hout.' Sherlock pakte de stok en kreeg plotseling een warm gevoel in zijn vingers. Hij hief de stok op alsof hij iemand groette met een zwaard, en liet hem toen omlaag zwiepen. Een stroom rode en gouden vonken spoot uit de stok.
'Bravo! Geweldig! Ja, heel goed.' Sherlock had geen idee hoe te reageren op deze superlatieven en zweeg dus maar, niet in staat zijn verbijstering te verbergen. Hij betaalde zeven gouden Galjoenen voor de staf en meneer Olivander liet hen uit. De zon stond laag aan de hemel toen Sherlock en Hagrid terugliepen over de Wegisweg. 'We hebben nog tijd om een huisdier te kopen,' bedacht Banning ineens. Sherlock knikte zwijgend. Blijkbaar beschouwde Banning dat als een teken om naar de dichtstbijzijnde dierenwinkel te gaan en hem aan te raden een uil te kopen omdat het simpelweg logisch was dat hij een postuil nodig had en hij eter met zijn eigen kon werken dan met de ietwat humeurige schooluilen. Hij koos een intelligent uitziende, stevige kerkuil die hij Maurice noemde, naar Maurice Wilkins. Ze zwegen de hele weg naar het station. Banning bracht Sherlock naar de trein die hij moest hebben en gaf hem een envelop.
'Je treinkaartje voor Zweinstein,' zei hij. 'Als je moeilijkheden krijgt, stuur dan je uil met een brief. Tot ziens, Sherlock.' Met die woorden liep hij weg. Sherlock stapte de trein in en vond een lege coupé. De trein begon de rijden, terwijl Sherlock het zich zo gemakkelijk mogelijk maakte. De maand gleed voorbij en zijn ouders waren maar al te bereid hem weg te brengen. Op 1 september werd hij om vijf uur wakker en wekte iedereen in huis met zijn vioolmuziek. Twee uur later was de hutkoffer in de auto gehesen en gingen ze onder het luide gebekvecht tussen Mycroft en Sherlock op weg.
'Magic doesnít exist and a platform 9 and three quarters not at all,' zei Mycroft. 'You are incredibly stupid to believe in that bullshit.'
'Excuse me?' zei zijn vader. 'I have been there and donít you dare suggesting it was all a hallucination, boy!'
'Told you,' zei Sherlock.
'He's lying.'
'If he were, he would have blinked more and he would have talked faster.'
'Yeah, like you would notice.'
'Indeed I would.'
'No, you wouldnít.'
'Guys, stop it! We're at the station.' Het was half elf. Moeizaam werd Sherlocks hutkoffer op een karretje geladen. Ze liepen naar de perrons, waar ze enkel perron 9 en 10 zagen. Sherlocks vader vloekte luid en kreunde: 'Ik ben vergeten hoe je er moet komen...' Pas toen realiseerde Sherlock zich hoe erg de situatie moest zijn; zijn vader sprak Nederlands!
'It must be between them...'
'Told you that that platform doesnít exist,' zei Mycroft triomfantelijk. 'Have fun at that school, Sherlock!' Toen knapte er iets in Sherlock en alles werd zwart voor zijn ogen. Toen hij weer 'bijkwam' werd hij vastgehouden door twintig beveiligers en zat Mycroft uit leggen dat hij Sherlock helemaal niet geprovoceerd had en dat Sherlock hem zomaar had aangevallen. 'That isn't true!' schreeuwde Sherlock. 'You provoked me and it went all black. What have I done?'
'You attacked him and a lot of security guards, boy.'
'I won't attack anyone now, you can let me go.' Ze bleven hem vasthouden, tot kwamen Sherlocks ouders aan kwamen rennen. 'Sherlock we really couldnít find - are you hurt? Who did this?' Zijn vader doelde op een ergere kneuzing dan de rest van zijn arm in de buurt van zijn elleboog. 'That was me, I'm sorry,' zei een van de beveiligers. De rest liet hem los; blijkbaar achtten ze het veiliger, nu zijn ouders terug waren.
'Itís okay, I can understand you do these kind of things when you just divorced because your wife cheated on you,' antwoordde Sherlock, zelf even verrast als de rest over deze aardige woorden.
'Don't try to be smart Sherlock, I'm the smart one.' Mycroft natuurlijk.
'Yeah, we saw that when we met other kids.'
'Stupid idea.'
'Too bad for you, otherwise I would have believed myself to be an idiot all my life.'
'You are, you just sat with a few downies. Then éveryone appears smart, even you. Anyway, you're just a dog who learned a few tricks from me. I bet you canít go to Oxford.'
'Guys, your dad has seen how others do it. Come on, Sherlock.'
'You guys are gonna take care of Redbeard, won't you?'
'Yeah, of course.'
'I'll dissect him.'
'If you dare...'

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen