Nathan… Ik kijk hem ontzet aan. Het kille, afstandelijke geluid van zijn stem laat een rilling over mijn rug lopen. Zijn ogen zijn gevuld met haat. Maar de pijn die ik voel is nog niets met de pijn die Cassi op dit moment moet voelen. Ze trilt als een rietje, en ze blijft alleen staan door zich aan me vast te klampen. Nathan haalt een paarse voetbal tevoorschijn. Nee toch, het kan niet waar zijn. Niet hij ook… het kan niet! We hebben Alius Academie verslagen en de Alius-rots is vernietigd. Het hoort nu toch over te zijn, ja toch? Maar als dat zo is, waarom staan we hier dan, tegenover onze vrienden, die ons met zoveel haat aankijken dat ze meer op de aliens lijken dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. "Het is gewoon een welkom-thuis-cadeautje." Gaat Nathan verder. Hij trapt de bal naar Mark, die omver wordt geblazen door de ongelooflijke kracht.

"Wat gebeurt hier, Nathan?"

"We dagen jullie uit, Mark." Terwijl hij dat zegt, gloeit een helder paars licht op.

"Dat gloeiende licht is de Alius-rots!" Roept Nelly ontzet.

“Ja, natuurlijk is het de Alius rots. Bedankt voor deze o zo waardevolle toevoeging.” Zeg ik zo zacht dat niemand het kan horen.

"Dat meen je toch niet?" Vraagt Mark.

"Hoe kan dat nou?" Vraagt coach Hillman. "Ik dacht dat de Alius-rots vernietigd was toen hun basis ontplofte."

Ik kijk kan het niet eens aan om naar Nathan te kijken. De blik in zijn ogen is gewoon té pijnlijk. Het moet de Alius-rots wel zijn, ik weet het zeker. Ik kan haast niet geloven dat hij een stuk van de Alius rots draagt. Ik wil het ook niet geloven. Dit is niet de Nathan die ik ken. Dit is een harteloos monster, een alien, met een belachelijke cape om. Dit is een nachtmerrie. Een die werkelijkheid wordt.

Mark rent op Nathan af, en probeert tot hem door te dringen, maar het heeft allemaal geen enkel effect. Nathan slaat zijn hand weg. "We worden niet gebruikt, we zijn hier omdat we dat willen."

“Nee.” Fluistert Cassi. “Nee, dat is niet waar!”

“Het is wel waar, Cassiane. En we hebben het aan jou te danken. Ik sloot me bij Alius aan om jou te vinden. Jij hebt dit alles veroorzaakt.”

“Zie je wel dat ze een verraderlijke alien is.” Zegt Sue. En dit keer is er niemand die de moeite neemt om haar te slaan. Zelfs Hurley niet. Tranen stromen over Cassi’s wangen, en ook ik verlies het gevecht tegen die tranen. “Luister Cassi.” Zeg ik zacht. “Hij kan dit niet echt willen, het ligt aan de Alius-rots. Niet aan jou, hoor je me. Die vervloekte rots! Die rots, die Jordan zoveel pijn heeft gedaan, die ervoor zorgde dat allerlei scholen werden vernietigd, waaronder Raimon. Het komt daardoor, niet door jou!”

"Het komt wel door haar. Ng bedankt, Cassi. Want toen ik de Alius-rots aanraakte, voelde ik een ongelofelijke kracht in me stromen. Hij gaf me een onoverwinnelijk gevoel."

"Maar waarom wilde je dan sterker worden?" Vraagt Mark.

"Omdat ik sterker wilde worden dan jij, daarom! En ik wilde nog sterker worden, maar het leek of... Het plafond bereikt was. Maar toen ontdekte ik de Alius-rots! En die vervult me met de kracht waar ik alleen maar van kon dromen!"

Cassi breekt. Ze zakt in elkaar op de grond. En ik… Ik weet niet wat ik moet doen. Ik weet niet hoe ik haar moet helpen, nu ik zelf alle hulp van de wereld nodig heb. Ik… Ik ben bang.

Axel slaat zijn arm om me heen. Hurley komt aanlopen, knielt naast Cassi neer en begint zachtjes tegen haar te praten. "Het komt goed.” Zegt hij. :Dat beloof ik je. Daar zal ik voor zorgen." Hij staat op. "Wij helpen waar we kunnen!" Zegt hij. "Want wij horen ook bij de Raimon Eleven, toch?"

"Ja, ik steun jullie ook!" Roept Shawn.

"Ik sta achter jullie, geen zorgen!" Roept Darren.

"Jullie hebben mij geholpen, en nu help ik jullie." Zegt Scotty.

"Oké, zijn jullie er klaar voor?" Zegt coach Hillman.

"Ja, coach." Antwoordt Mark.

"Mooi, zo mag ik het horen. Dan laten we zien hoe je dit spel speelt!"

"Ja, meneer!"

"Nog één keer. Daar gaan we jongens!" Roept Mark.

"Ja!"

Ik veeg de tranen van mijn wangen, ga op mijn knieën voor Cassi zitten en dwing haar me aan te kijken. “Cassi.” Zeg ik. Mijn stem klinkt veel zekerder dan ik daadwerkelijk ben. “We kunnen hem terughalen, Cassi. Jij en ik. Wij samen. Op het veld. Dat is de enige manier om hen zichzelf terug te laten vinden. Ze hebben ons nodig, Cassi. En ik heb jou nodig.” Ik trek haar overeind, veeg de tranen van haar gezicht en geef haar een knuffel.

"Shawn, Axel, jullie staan in de spits. Cassi, Fay, jullie staan voorin. Erik, Bobby, Jude, jullie vormen het middenveld. Mark, Tori, Hurley, jullie staan in de verdediging. Darren, jij staat vandaag in de goal." Zegt de coach. Ik knik en loop het veld op. Cassi staat als een zombie op haar plek, nog altijd gebroken. Ik kan niets voor haar doen, behalve Nathan en zijn team verslaan. En dat is precies wat ik van plan ben.

Axel en Shawn trappen af. Shawn passt naar Jude, die de bal doorspeelt naar Mark. Maar Nathan komt aanstormen en pakt de bal zonder enige moeite af. Zijn Orkaandribbel smijt Jude en Erik omver. Tori's Toren houdt geen stand tegen zijn schot. Darrens oneindige handen wel, maar het scheelde heel weinig. Te weinig. Dit gaat niet goed.

Darren gooit de bal naar Jude, die een hoge pass geeft richting mij geeft. Maar Steve heeft de bal al uit de lucht geplukt voor ik zelfs maar de kans krijg om hem tegen te houden. Gelukkig weten we de bal redelijk snel terug te pakken. Maar als Bobby naar Erik passt, zorgt Vallende Ster van Timmy en Samuel ervoor dat we de bal weer kwijt zijn. Ik zie hoe Cassi als een zombie voor zich uit staart. Ik wil haar helpen, maar ik kan niet eens mezelf helpen. Ik vouw mijn handen en smeek om een wonder.

Reacties (3)

  • Amberfoster

    Goh Gideon wist je dat nog niet? Okee dat was eel iets te hard en het was sarcastisch bedoelt

    3 jaar geleden
  • DeNaamIsGideon

    Dit gaat niet goed...

    3 jaar geleden
  • MrsNeymessi

    Cassssiiiii ga voetballen, iedereen weet dat je dat kan..

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen