Foto bij 074 ~ Marika Houghton

II 074 II

Aan de andere kant van de poort schrik ik als er zes man om ons heen staan. Ieder met een pistool in de hand en op ons gericht.

"Als we daleks waren, zouden jullie dood geweest zijn. Eerst voorzichtigheid en dat doe je met een paar mannen," beveelt Liam. "Dan pas de rest van het team. Waar is Harry?"

De pistolen worden opgeborgen.

"In het commandocentrum," antwoordt Corin met een knikje. "Fijn dat u terug bent. Liever toch onder andere omstandigheden."

Liam slaat een arm om mij heen. "Dank je, geld ook voor ons."

Opgelucht haal ik adem en lopen we naar de voordeur.

"Wie zegt niet dat de daleks tegenwoordig een afleidingsmanoeuvre gebruiken," hoor ik nog iemand zeggen.

Waarop Liam zich kwaad omdraait. "Zo zijn de daleks niet. Die komen gewoon en schieten alles overhoop dat ze zien. Soms dat ze mensen gevangen nemen maar nooit als een afleiding tijdens een oorlog."

Nu ben ik degene die hem om moet draaien. "Laat gaan, zo veel ervaring zal hij nog niet hebben in oorlog."

Zuchtend trekt hij zijn wenkbrauwen op. "Zeker vaak achter een scherm meegekeken. Zo doe je geen ervaring op," moppert hij wat naar mij.

Al lopen we regelrecht naar het commandocentrum. Waar te zien is dat Aaren bij het communicatiegedeelte zit. Kellan staat er extra bij naast Harry. Ook Niall is er en schijnbaar heeft hij niet veel nodig om zo achter Harry te staan.

"Kapitein," begint Liam.

"Hoe dom kun je zijn." Harry draait zich om en is hij boos. "Al staan we hier met twintig man paraat om jullie je veiligheid te garanderen, is het nooit honderd procent. Op Forsytha waren jullie volkomen veilig want daar zouden ze ons nooit zoeken. Laat staan de koninklijke familie," woedend kijkt hij naar Liam en dan naar mij.

Hoewel hij gelijk heeft, kan ik er niet over uit om vanaf een veilige afstand te moeten kijken hoe mijn familie mogelijk wordt afgeslacht door de daleks. "Je mag gelijk hebben maar ik ga niet machteloos toekijken, Harry," ga ik als eerste tegen hem in. Puur omdat Liam vast even woedend tegen Harry in zou gaan anders. "Wat is er aan de hand en waar? Welke huizen zijn op tijd geëvacueerd? Welke huizen zijn we kwijt? Evacueer de stad en laat ze naar Atashi gaan."

Na even diep adem te halen, ontspant Harry zich wat en draait hij zich om naar de touch screen tafel, die een projectie erboven laat zien. "De evacuatie is al in gang gezet. Lenisha is op tijd weg gekomen met haar familie. Maar dat kan niet gezegd worden van de rest van haar stad. Er is al veel schade en de doden kunnen we niet eens tellen."

Dat mijn tweelingzus weg is gekomen voelt goed. Maar geen idee van de anderen. "En de rest," wil ik weten. "Mijn ouders?"

"Zodra er bericht kwam dat de daleks aanvielen, zijn hun ook per direct geëvacueerd naar Atashi. Dat zelfde geld voor Eileen en haar familie, Francis met familie en we probeerden in contact te komen met je broer Ethaniel maar we kregen niks terug. We gaan uit van het ergste," vertelt Harry verder en draait de projectie boven de tafel.

Tranen lijken vanzelf te komen en voel ik een arm om mijn schouders. Om troost te zoeken bij Liam, die me tegen zich aantrekt.

Net als dat hij een lieve kus op mijn voorhoofd drukt. Al is het te horen dat zijn hartslag ook net iets sneller gaat dan anders. "Haal Zayn terug, als de oorlog onze kant op komt, moeten wij ook weg kunnen."

"Hij is al onderweg terug. Ik wil ook dat hij paraat staat om weg te gaan," knikt Harry. "Hij is juist degene geweest, die informatie over de andere koningshuizen heeft ingewonnen voor ons. Als hij terug is, gelijk een routine check en houden hij en Xander om de beurt de wacht bij het schip. Een teken dat wij er aan komen, en ze zullen klaar zijn om weg te gaan."

Ik kan het niet helpen dat ik wat tril.

"Grace, vraag in de keuken of ze thee willen klaarmaken voor ons allemaal," beveelt Liam al. Vast omdat ik in zijn armen tril. "Sst, nog even en we weten genoeg dat wij ook weg kunnen. Je ouders zijn veilig weg gekomen. Je zus ook."

Ik knuffel hem terug en leg ik mijn hoofd tegen zijn schouder. "Dat is het niet... Ergens denk ik dat het nog erger gaat worden. Er gaat iets gebeuren."

Zijn vingers tillen mijn hoofd op. "Luister naar je intuïtie en handel daar naar, zo kun je dingen voorkomen. Dat heeft ieder in deze kamer, en dat is juist waarom we een sterk team zijn," glimlacht hij. "Wanneer kunnen wij weg?"

"Ik hoop vanavond of morgenochtend. Momenteel lijkt alles zich nog te beperken aan de andere kant van Gallifrey en geen teken dat het onze kant op komt. Het geeft ons nog tijd." Harry draait zich half om, aangezien Niall naast hem gaat staan. "Doordat de andere koningshuizen al geëvacueerd zijn, moet iemand toch proberen om zoveel mogelijk schade op te kunnen nemen. Of eventueel de schade te beperken, mits dit mogelijk is, natuurlijk. Wie weet dat we Gallifrey later ooit terug kunnen krijgen."
***
Met een kop thee gaat het wat beter en kijk ik naar de projecties in de lucht. Een laat de stand van zaken zien hoe het met de oorlog gaat, maar het enige dat we kunnen doen is proberen overal rekening mee te houden en vooruit te kijken. We hebben geen ogen meer in de andere steden.

Zelf let ik meer op de tweede projectie. Wat onze melkwegstelsel weergeeft. Op zoek naar een andere uitvlucht. Als we weg moeten, zal dat naar Atashi zijn, maar wat als die optie niet mogelijk is? Dan moeten we ergens anders heen.

"Marika, waarom ga je niet even voor een paar uur naar bed. Al is het maar voor wat rust," zucht Liam en komt hij bij me zitten. Zijn hand voorzichtig op mijn buik leggend.

Om mijn hoofd te schudden. "Ik kan onmogelijk stil zitten nu. Daarbij moeten we vooruit kijken en proberen zoveel mogelijk uitvalmogelijkheden zien te vinden. Momenteel weet ik niet eens waar mijn ouders zijn en of ze veilig zijn... Of ze misschien gewond zijn. We moeten er rekening mee houden dat wij nu degene zijn die over ons volk regeert en beslissingen maken voor hen."

Liam kijkt wat moe. Vreemd is het niet want we zijn al vier uur verder. "Dat weet ik ook wel maar je moet aan jezelf denken. Als je niet goed voor jezelf zorgt, kan je dat evenmin voor een ander doen. Ga gewoon even liggen..."

"Niall verlaat deze kamer anders niet," gebaar ik naar de blonde man in de hoek, die tevens geen oog dicht kan doen en weet ik dat hij op Harry wacht.

Nu knikt hij wat en kijkt hij mij weer aan. Alsof hij begrijpt dat hij mij niet meer uit deze kamer kan krijgen. Tenzij we naar het schip gaan.

“En als ik me ergens veilig voel, is dat als ik bij jou ben,” zeg ik en geef ik hem een kus. “Bij jou voel ik me het veiligst, daarna als het team er is.”

Liam geeft me een kus terug en legt hij zijn armen om me heen. “Ik zou zeggen zo ver mogelijk. Ergens bij de grens van het melkwegstelsel,” wijst hij dan aan. “Door naar een andere melkweg te gaan, vergroot je de kansen aanzienlijk om weg te komen. Vantischa bijvoorbeeld of Parthalan.”

Reacties (3)

  • CaptainChaos0

    het blijft continu spannend i like it!!

    xx

    3 jaar geleden
  • Tomlinsbear

    het ging juist zo goed met Marika en Liam. Al hou ik wel van drama haha
    snel verder x

    3 jaar geleden
  • Malikx

    Ooohh oorlog? Boeeee laat ze met rust xo xx

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here