Foto bij 076 ~ Marika Houghton

II 004 II

Neem de belangrijkste dingen mee. Ik zou niet weten wat. De meeste informatie heb ik opgeslagen op een externe drive en neem ik die mee. Waar ook alle rapporten van deze oorlog met de daleks op staan. Plus nog een andere database van onze politiek, regels, wetten en alles van het koninklijk huis. Samen met alles van de senaat.

Verder heb ik mijn medaillon omgedaan. Iets wat ooit een cadeautje geweest is van Liam, die hij me gegeven heeft op mijn verjaardag. Het enige dat ik echt ingepakt heb, zijn de dingen van emotionele waarde. Als een paar foto's. Wat sieraden, die ik van mijn moeder gekregen heb.

"Die heb je van mij gehad." Liam grijnst wat en zet hij zelf een kleine tas neer. Om dan naast mij te komen zitten.

Ik glimlach flauw. "Een van de eerste cadeaus die je voor mij gekocht had. Nog voor mijn verjaardag ook." Ik kijk omlaag naar de ketting om mijn nek.

Waarvan hij de medaillon opent. "Ik weet het. Toen ik deze zag, wist ik dat het echt iets voor jou was."

Een zachte snik is genoeg dat ik zijn armen om me heen voel. "Ik zou niet weten hoeveel mensen intussen gesneuveld zijn. Geen idee of dat ze sommige gevangen hebben genomen."

"Sst, kalm maar," troost Liam me. "Je bent anders een sterke vrouw want je ligt eigenlijk half overhoop door de hormonen." Een lieve kus wordt op mijn wang gedrukt. "Daardoor win je alleen maar meer respect en vertrouwen van iedereen."

Als ik hem aan kijk, weerspiegelt zijn donkere ogen de liefde, die ongetwijfeld in mijn ogen te zien is. Het volgende moment overbrug ik de laatste twee centimeter en kus ik hem. Waarop de kus gelijk verandert naar een liefdevolle en tedere zoen. Net als dat ik mijn armen om zijn nek leg en streelt zijn tong de mijne.

Liam is uiteindelijk degene die de zoen verbreekt en blijven we knuffelend zitten.

"Kapitein, kolonel," klinkt het op het scherm.

Kellan.

Juist op wie we gewacht hebben en zijn we allemaal in afwachting wat er gaat gebeuren.

Ik zelf hoop dat heel wat mensen weg zijn.

"Ik kan u met een gerust hart vertellen dat drieënnegentig procent geëvacueerd is. De overige zeven procent is onderweg naar een veilig haven," zijn de verlossende woorden van Kellan.

Opgelucht omhels ik Liam.

"Zelf zijn we al onderweg naar jullie," knikt Kellan op het scherm. "Zayn, hoelang nog?"

Zayn glimlacht zelf. "Over vijf minuten zijn we bij jullie. Zorg dat je klaar staat."

Liam drukt even opgelucht een vluchtige kus op mijn lippen. "Dat was stap één." Dan recht hij zijn rug weer. "Luitenant Barnetti, u heeft toestemming om te vuren. Schiet Davros uit de lucht."

De man grijnst. "Graag zelfs." Vervolgens draait hij zich wat. "Je hebt kolonel Payne gehoord. Vuur," klinkt het bevel. "Sta klaar om te vertrekken, en geef het signaal naar de andere schepen dat ze alert moeten zijn. Ze willen weten wie het was. Stuur iemand naar de technici, zorg dat ze de energie omleiden naar het schild. De onzichtbaarheidsschild werkt niet lang meer en ze zullen anders in het wilde weg gaan schieten."

Gelijk neem ik me voor om Barnetti een iets hogere rang te geven, mocht hij het allemaal overleven.

"Barnetti, het was leuk je gekend te hebben. Wie weet zie ik je aan de andere kant," zegt Liam. "Wij moeten nu ook weg."

In de gang en met mijn kleine rugtas, pak ik Aaren's pistool. "Ik verdom het als de daleks hier komen en dat de informatie voor het rapen ligt." Zelf schiet ik de computers kapot en het beeldscherm.

Om met een glimlach bijval te krijgen van de anderen. Wat Liam, Harry, Aaren en Lenar zijn.

"Oké, nu moeten we echt weg."
***
Eenmaal in het schip en in de lucht, merk ik dat ik wat meer lucht krijg. Nog even en we zijn weg. Het liefst dat we snel over kunnen gaan naar warpsnelheid. Zo zijn we echt verdwenen en kunnen ze ons niet achterna komen.

Zelfs van waar ik zit, kan ik zien dat het schip van Davros behoorlijk wat schade opgelopen is. Dat moet ons zeker tijd geven om weg te komen. Al kan ik niet zien waar het schip is van luitenant Barnetti.

"Zayn, hoe snel kunnen we over gaan naar warpsnelheid," wilt Liam weten, en staat hij vlak achter de twee piloten.

Juist op dat moment hoor ik bliepjes, die elkaar vrij snel opvolgen.

"Xander, schiet ze neer," zegt Harry nu en gaat hij naast Liam staan.

Maar Xander draait kort zijn hoofd. "Ik heb liever dat een van jullie de bevelen geeft. Niet allebei."

Dat is net genoeg om zelf onder vuur te liggen en krijgen we een klap te verduren. Om dan automatisch een arm om mijn buik te leggen.

Zowel Harry en Liam corrigeren zich in een paar bewegingen. Waarbij het te zien is dat Harry overweegt om het bevel aan Liam te geven.

Dan schudt Liam al zijn hoofd en komt hij naast mij zitten. "Als je advies wilt, hoor ik het wel."

"Schild omhoog, en haal ons hier weg," commandeert Harry dan en houdt hij zich vast met een hand.

"Te laat, we hebben hier alleen nog maar lege gebouwen. Iedereen is veilig weg gekomen," grinnikt Zayn terwijl hij druk bezig is. Knoppen worden in gedrukt, een enkele hendel om geschakeld. "Shit, Xander, naast je."

Er volgen een paar termen, die ik niet ken, en opmerkingen naar Xander, die gelijk aan de slag gaat. Maar Xander's gezicht beloofd niet veel goeds.

Wat te merken is, aangezien we weer een klap incasseren.

"Ze hebben het schild uitgeschakeld," klinkt Zayn.

"Kun je het repareren?" Harry houdt zich nu vast met twee handen maar blijft wel overeind.

Zayn schudt zijn hoofd. "Niet op deze manier..." Een volgende klap is voelbaar aan het schip. "Het is nog te repareren maar dan moet ik landen."

"Liam?"

Dat zijn naam gezegd wordt, is net genoeg en drukt hij een kus op mijn voorhoofd. "Zayn, land ergens waar ruimte is en langs de muur. Dat scheelt in het schip te beveiligen. We zijn met twaalf man, die kunnen vechten. Zo geven we jou tijd om een schild te repareren."

Mijn hoofd schiet gelijk naar Liam. Het betekend dat hij naar buiten gaat. Waar de daleks mogelijk op ons wachten. Straks raak ik hem nog kwijt.

"Hé, kijk me aan," zegt hij dan en veegt hij de haren uit mijn gezicht. "Zo makkelijk geef ik het niet op en dat weet je." Liam omhelst me en trekt hij mij dichter tegen zich aan.

Tegelijk probeert Zayn ons zo voorzichtig mogelijk te laten landen. Om dan toch nog een klap te krijgen en lijkt hij de controle kwijt te zijn over het stuur. Het voelt aan alsof we gaan verongelukken en vlecht ik mijn hand met die van Liam.

Reacties (3)

  • CaptainChaos0

    ooohh je schrijft zo verdomd goed!!
    ik besef nu wat ik gemist heb hehehe

    3 jaar geleden
  • Tomlinsbear

    Hé, dit stukje ken ik. Stond toen op je profiel.
    Ik had hoofdstuk 75 helemaal gemist, dus ik snapte er niks van haha

    3 jaar geleden
  • Malikx

    Ooohhhh oei oei zo spannend

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here