Heer Hendrik zweefde weg en Sherlock ging rustig verder met spelen, nu zodanig dat hij de deur in de gaten kon houden. Zodra hij voetstappen hoorde, stopte hij zijn viool weg en trok instinctief zijn toverstaf. Een helder licht scheen het lokaal in en hij herkende de draagster onmiddellijk.
'Holmes!'
'Professor Anderling.'
'Bij Merlijns baard, wat doe jij hier?'
'Ik denk.'
'Je mag helemaal niet hier zijn. Het is hartstikke laat!'
'Well, what else am I supposed to do? Lying down all night?' Automatisch viel hij terug op zijn moedertaal.
'Mr. Holmes, u gaat nú naar bed!'
'Ik peins er niet over naar bed te gaan.'
'Je hoeft er niet over te peinzen, je moet het gewoon doen!'
Hij keek haar aan en begon razendsnel te praten. 'Scherp, prof,' zei hij sarcastisch. 'Oh, btw, u was verliefd op een Dreuzel, maar omdat een ander een beter aanbod deed, bent u met hem getrouwd. Daar heeft u spijt van, want uw relatie was geen gelukkige. Desondanks heeft u zijn ring gehouden, dus waarschijnlijk als een herinnering niet nog eens te trouwen. Ondanks dat lijkt u verliefd te zijn op het schoolhoofd, maar u denkt dat dat niet wederzijds is; dat klopt, hij is gay. Daarom gedraagt u zich extra professioneel tegen hem en laat u uw gevoelens aan niemand blijken. Verstandig; ze zullen uitgebuit worden. Uw professionaliteit heeft u deze positie opgeleverd, niet enige romantische liefde van zijn kant. Heb ik gelijk?'
Terwijl hij sprak, waren haar lippen steeds dunner geworden en hadden haar handen zich gebald tot vuisten. Ze ademde diep in (een duidelijk teken dat ze zich probeerde te beheersen) en zei slechts, in een geforceerd kalme toon 'Mr. Holmes, ik weet niet waar u uw informatie vandaan haalt, maar als u niet onmiddellijk teruggaat naar de leerlingenkamer zult u nooit weten of u gelijk heeft.'
Sherlock stemde zuchtend toe en pakte zijn viool.
'Ik zal met u meelopen om te zorgen dat u ook echt gaat.'
Eenmaal in de slaapzaal pakte hij zijn ketel en wat ingrediënten en sloop terug naar de leerlingenkamer. Gelukkig was ze daar niet meer zodat hij rustig kon experimenteren. Hij behekste de stekelvarkenstekels en wat kruiden en giftige paddenstoelen, nam bloed af van een gevangen muis en gooide dat in een ketel. Toen slaagde hij erin wat vuurwerk te vinden (waarschijnlijk van de Wemeltwins), gooide de rest erbij en testte de chemische reactie met alcohol. Pas toen het begon hevig te borrelen en te schuimen, gooide hij het vuurwerk erbij en zocht dekking. Dat bleek overbodig; er ontplofte niks. Hij nam een spuitje, vulde dat tot de helft en spoot een kwart in de bloedbaan van de muis. Die werd vrijwel direct stomdronken maar verder scheen het geen effect te hebben. Hij noteerde dat alles en begon daarop te proberen of het ook werkte zonder de stekels. Dat bleek het geval, dus kruiste hij dat af. Toen haalde hij de alcohol weg. Dat ging ook prima. Pas toen hij een van de soorten giftige paddenstoelen weghaalde, escaleerde het. Een enorme knal, golven rook, vlammen die onmiddellijk begonnen aan de stoelen, een harde knal, gevolgd door een woest geschreeuw waren het resultaat.
'Holmes!'
'Het was een experiment!' riep hij wanhopig terug, rennend naar de jongensslaapzaal. Hij was alleen maar op de vlucht voor de vlammen, niet voor haar, totaal niet voor het gestoorde mens dat achter hem aankwam. Yeah right, coward. Hij wist niet wat hij verwacht had; misschien dat ze zou worden tegengehouden omdat het de jongensslaapzaal was. In ieder geval werkte het niet; ze sprintte achter hem aan, de slaapzaal in, waar iedereen natuurlijk allang wakker was geworden van de knal. Hij had nog net de tijd zijn staf te trekken en op de deur te richten voor Anderling binnen kwam stormen. Ook zij had haar staf getrokken. Enige tijd streed zijn wil tegen de hare tot ze vroeg: 'Wat deed je?'
'Het was een experiment,' antwoordde hij zo kalm mogelijk.
'Dat 'experiment' gaat Griffoendor 100 punten kosten,' - enkelen hapten naar adem, maar zowel Anderling als Sherlock negeerden hen - 'en u uw viool en toverdrankspullen, Holmes, als schadevergoeding.'
'Ja, dat gaat ook echt lukken,' antwoordde hij sarcastisch. 'Ik ga mijn Stradivarius ook echt aan u geven.'
'Accio,' was het enige antwoord van Anderling. Automatisch riep hij de eerste spreuk die in hem opkwam en verzamelde al zijn krachten.
'Protego!' Dit verbaasde Anderling zo dat ze haar staf liet zakken.
'Hoe ken je zulke geavanceerde spreuken?'
'Mijn schoolboeken hebben deze vakantie niet als kastdecoratie gediend, professor. Expelliarmus!'
'Protego!' Bliksemsnel ontweek hij de rode straal, nauwelijks merkend dat er een bed in de fik vloog, en wachtte af wat zijn vijand zou doen. Die probeerde nogmaals zijn viool te sommeren en nogmaals voorkwam hij dat. Toen hing hij ineens ondersteboven in de lucht met Anderling trekkend aan zijn viool.
'Vindt u uzelf nou niet ook een beetje kinderachtig voor iemand die meer dan duizend jaar oud is?' vroeg hij.
'Wat?!' reageerde Anderling alsof nooit iemand dat had durven zeggen.
'Ook een beetje doof?' vroeg hij spottend. Het volgende moment landde hij hard op de grond en sprong direct weer overeind. Een rode lichtstraal schoot uit Anderlings staf en hij viel achterover, niet in staat zich te verroeren.
'Ouderdom brengt ervaring, jongen.' Met die woorden nam Anderling z'n Stradivarius en liep naar de deur. Daar aangekomen voelde hij zich bevrijd van de verlamming. Hij sprong overeind en wilde haar achternasprinten, maar ze was weg... mét zijn viool.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen