Foto bij 79.

Britta Nina Waldner

Voorzichtig knipperde ik met mijn ogen en opende ze. Dit was niet mijn slaapzaal, dit was niet mijn bed! Verbaasd keek ik rond, maar bewoog geen spier. Waar was ik? Het was ergens in de Gryffindor Dorm, want op verschillende plekken op de muur zag ik de afdelingskleuren rood en goud terug komen. Het bed hiernaast was leeg, net zoals het bed daarnaast. Hu? waarom waren alle bedden leeg? Mijn blik gleed naar de muur waar enkele Quidditchposters hingen en er vanalles op de muur geschreven stond. Ik verstijfde. Nu pas merkte ik dat ik niet alleen in bed lag. Ik voelde en hoorde de rustige ademhaling van iemand anders. Hoe dom was ik dat ik het nu pas merkte? We lagen lepeltje-lepeltje met onze benen vervlochten en we hadden zelfs elkaars handen vast. Waarom had ik dit niet gemerkt vóórdat ik de kamer uitgebreid ging scannen met mijn ogen. Wie was dit? Als het Quinten was, vermoorde ik hem en wist al dat ik genoeg hulp daarbij zou krijgen. Ik tilde met mijn vrije hand de dekens op en zag tot mijn grote opluchting dat ik mijn jurkje van gisteravond aanhad. Wat er ook was gebeurd, dát niet in ieder geval. Opgelucht zuchtte ik. Nu, wie lag er achter me? Ik wilde hem niet wakker maken, want dan zou het nog ongemakkelijker worden aangezien ik me totaal niet kon herinneren hoe ik in dit bed was beland. Wie dit ook was, hij was een goed steuntje om tegenaan te liggen. Ik sloot mijn ogen en probeerde me zoveel mogelijk van gisteravond te herinneren. Wat was er gebeurd? Oké, ik wist nog dat we met heel 6 Gryffindor nog wat hadden gedronken in de keukens, maar daarna werd het vaag. Had het iets met mijn droom, nee nachtmerrie, van afgelopen nacht te maken? Als ik iets van dromen of nachtmerries herinnerde, was het leeg vaag en herinnerde ik me alleen maar flarden waardoor het een totaal onlogisch verhaal werd. Vannacht had ik gedroomd dat ik iets bezat en dat door dat voorwerp iedereen in mijn omgeving dood ging, iedereen. Een voor een. Vaag herinnerde ik me hoe ik had gekrijst om de dood van een jongen, James Potter. Waarom was ik zo geflipt bij zijn dood? Bij de anderen, zoals Gideon, Hanna en Jade, had ik gehuild, maar mijn reactie op zijn dood was veel heftiger geweest. Waarom was dat? Waar had het te betekenen? Zat er überhaupt wel een betekenis achter?
Ik voelde hoe de jongen achter me zijn grip om mijn middel verstrakte en hij gaapte. Werd hij wakker? Ik hoorde hoe hij diep in en uit ademde. Ja, hij was wakker. Doordat mijn rug tegen zijn borstkas aanlag, voelde ik hoe zijn hartslag versnelde. 'Shit,' mompelde hij schoor, maar probeerde zijn stem gedempt te houden. Shit, wat was zijn ochtendstem sexy. Wie dit ook was, 10 punten. Wauw. 'Waarom ben je in slaap gevallen, stomkop?' praatte hij zacht in zichzelf. Ik klemde mijn kaken op elkaar om te voorkomen dat ik giechelde. Het was schattig. Zijn stem kwam zo bekend voor, maar doordat hij schoor was kom ik hem niet goed plaatsen. Bij wie hoorde deze stem? Dan maar het moment van de waarheid.
Ik geeuwde en rekte me uit, waarbij ik mijn hand los had getrokken en mijn benen tegen de zijne had geschopt. Oeps.
'Britta? Ben je wakker?' vroeg de stem nieuwsgierig en trok snel zijn handen terug.
Nieuwsgierig draaide ik me om en humde ondertussen instemmend. Nee. Nee. Nee. Iedereen maar niet.. Ik keek in de felgroene ogen was James Potter. 'Wat doe ik hier?' vroeg ik hem scherp en vernauwde mijn ogen.
James zuchtte en legde uit wat er was gebeurd. Daarbij waren mijn haren zwart geworden en moest ik echt even snel een excuus verzinnen, voordat hij me doorhad.
'Waarom ben je niet op een van de lege bedden gaan liggen?' ging ik verder met mijn verhoor van de donkerharige jongen. Of ik veranderde gewoon snel het onderwerp en hoopte daarbij dat hij mijn zwarte haren zou vergeten.
Hij zuchtte diep. Ze lagen naar enkele decimeters van elkaar verwijderd door het smalle tweepersoonsbed. 'Ik was bezorgd en ik lag eerst op de grond, maar dat lag niet fijn dus dacht ik: ik ga heel even naast haar liggen, totdat mijn rug geen pijn meer doet,' ratelde hij aan een stuk door, waardoor ik hem niet kon onderbreken om een opmerking te maken. 'Maar toen ben ik blijkbaar in slaap gevallen,'
Ik ging rechtop zitten en stond daarna op uit het bed. Ik streek mijn jurkje recht en keek hem streng aan. 'Niemand hoeft hiervan te weten,'

Reacties (3)

  • Dominhe

    Zo'n leuk hoofdstukje!! I love it:)

    3 jaar geleden
  • magiclove

    snel verder!!!

    3 jaar geleden
  • HopeMikaelson

    Oh Britta, wat ben je weer heerlijk chagrijnig :')

    Vannacht had ik gedroomd dat ik iets bezat en dat door dat voorwerp iedereen in mijn omgeving dood ging, iedereen. Een voor een. Vaag herinnerde ik me hoe ik had gekrijst om de dood van een jongen, James Potter. Waarom was ik zo geflipt bij zijn dood?

    Because, honey, you're in love <3
    BRIMES FOR THE WIN

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen