Coach Hillman wordt onmiddellijk belaagd door kinderen. 'Goed is iedereen er?' bromt hij.
Vlak daarna vliegt de deur op en een meisje met oranje haar staat in de deuropening te stuntelen met haar schoenen. Zodra ik haar herken vlieg ik naar voren en geef ook haar een knuffel. 'Rean! Jij bent er ook!'
Isabelle, Jordan en Xavier zijn ook al doodgeknuffeld, en dan vooral Izzy, maar dat kwam ook van haar kant.
'Ken jij haar?' vraagt Fay verbaasd.
Ik glimlach breed. 'Ja, dit is Rean! Een vriendin van Alius,' verklaar ik als ik Fay's vragende blik zie.
'Ge-wel-dig!' zeurt Sue sarcastisch. 'Nog meer aliens! Dit bedoelen ze dus met een alien-invasie...'
'Wie is dat rotkind, Cass?' vraagt Rean rustig.
'Wat!' roept Sue meteen uit. 'Hoe durf je! Stelletje buitenaardse marsmannetjes!'
Izzy, Rean en ik schieten in de lach wat Sue nog bozer maakt. Voordat Sue kan ontploffen worden we echter afgeleid. Ineens vliegt er een bal hard deze kant op.
Jude draait zich razendsnel om en schiet de bal terug.
De jongen die de bal schoot neemt hem moeiteloos weer aan en grijnst vals.
'Stonewall!' brult een jongen met een ooglapje - David, dacht ik. De jongen - Stonewall - lacht. Hij straalt één en al arrogantie uit.
Ik stap subtiel naar Fay toe. 'Ken jij die gozer?' fluister ik. Ze schudt haar hoofd.
'Stonewall! Waarom deed je dat?' vraagt Jude boos.
'Dat is gewoon mijn manier ook gedag te zeggen. Wat is er? Geen gevoel voor humor?' grijnst hij.
De piratenjongen met het ooglapje draait zich naar coach Hillman. 'Meneer Hillman, u wilt toch niet zeggen dat hij...'
Meneer Hillman grijnst waarbij zijn snor een beetje omhoog krult. Hij kijk nog één keer de groep rond en knikt dan. 'Jawel, iedereen is er.'
'Waarom zijn we hier, coach?' vraagt Mark. De spanning zwakt af en iedereen kijkt nu naar coach Hillman. Dat is precies wat iedereen zich afvraagt...
'Jullie, kinderen, zijn uitgekozen om te spelen in de Japanse selectie. Jullie hebben er vast en zeker van gehoord in de media... dit jaar zal het Football Frontier Internationaal, kortgezegd: het FFI, gaan plaatsvinden. Een competitie op hoog niveau voor de voetbaljunioren over heel de wereld! De winnaar van dit toernooi mag zich de beste van het land noemen.'
Er valt een korte stilte waarna het rumoer losbarst.
'Het FFI? We gaan voetballen op wereldniveau, dit is echt niet normaal meer!' lacht Mark.
'Eindelijk gaan we over heel de wereld spelen.' Glimlacht Axel. Fay pakt zijn hand vast. 'Samen,' lacht ze.
Ik klap enthousiast in mijn handen. 'Dit is ongelofelijk!'
Kevin houdt vurig een hele speech over het team, maar Scotty verpest het even. Ik grijns vrolijk.
'Goed, luister, we hebben hier nu achtentwintig spelers bij elkaar, maar van die achtentwintig houden we er maar zestien.' Coach Hillman drukt ons met onze neus op de feiten. We kunnen niet allemaal naar het FFI, dit wordt een ware strijd!
'Wat we nu gaan doen is jullie verdelen over twee teams van veertien spelers. Ik weet ook wel dat dat groter is dan een normaal team, maar iedereen moet even veel kans krijgen om alles te laten zien wat ze in huis hebben, dus werken we met grotere teams.
De teams zullen over twee dagen tegen elkaar spelen. Aan het eind van die kiezen we de spelers die deel gaan uitmaken van de selectie.' Legt Nelly uit.
Silvia pakt haar notitieblok. 'Dan gaan we nu de teams samenstellen!'
Eén voor één leest ze de namen op van de teams. Eerst team A. 'Mark Evans, Kevin Dragonfly, Hurley Kane...' de namen blijven komen, maar ik hoor de mijne niet. Totdat aan het einde: 'Sue Hartland, Xavier Foster en Cassiane Bianchi. De rest zit in team B.'
Fay en ik kijken elkaar precies tegelijkertijd aan. We zitten niet... bij elkaar? Niet samen? Wat?
'Silvia? Kan je Sue en Fay niet omwisselen?' vraag ik zielig.
'Nee.' Zegt Silvia vastbesloten. 'Dit zijn de teams.'
'Mark en Jude, jullie zijn de aanvoerders, de wedstrijd is over twee dagen. Tot dan!'

Fay zit op de bank naar een programma te kijken en ik loop onrustig heen en weer.
Mam kan ieder moment thuis komen en we moeten haar vertellen dat we misschien in de Japanse selectie komen.
'Doe toch eens rustig, Cass! Is er storm opkomst of zoiets?' berispt ze me.
Ik grijns en blijf stilstaan, maar ik ga op mijn tenen wippen. 'Nee, geen storm, voor zover ik weet, alleen een moeder.'
Toen mam terugkwam uit Italië hebben Fay en ik beiden een flinke uitbrander gehad. Ze had de wedstrijd van Genesis tegen Raimon inderdaad gezien... het was enorm oneerlijk dat ze Fay op haar kop gaf, omdat ze niet goed op mij gepast had en dat ze als oudste meer verantwoordelijkheid had moeten tonen. Toen ik probeerde in te grijpen - oké, ik geef toe, ik had misschien niet moeten schreeuwen - werd ik naar boven gestuurd. We hebben nog lang ruzies gehad over het Alius gebeuren, onze moeder was ervan overtuigd dat het door voetbal kwam. Ze heeft het een tijdje verboden om nog te voetballen, maar... nou ja, we zijn toch gegaan, wat ze ook deed of zei. Uiteindelijk is mam met coach Hillman gaan praten en toen heeft ze met tegenzin weer toestemming gegeven om weer te voetballen, maar er hangt nog altijd spanning tussen ons... vooral als het over Alius Academie of voetbal gaat.
'Waar gaan jullie morgen trainen?' vraagt Fay om me af te leiden. Het werkt. 'Op het veld van Raimon, natuurlijk!' lach ik. 'En jullie?'
'Op het veld van de Royal Academie,' antwoordt ze.
'Echt stom dat we niet samen zitten...' verzucht ik, ik plof naast mijn zus op de bank. 'In plaats daarvan zit ik met... Sue,'
'De heks van het veld,' mompelt Fay. Ik lach zacht. 'Ze komt nooit in de selectie!'
Precies op dat moment gaat de deur open en stapt mijn moeder binnen.
Ik vlieg meteen weer overeind. 'Mam...?'
Fay staat ook op en legt haar hand op mijn schouder. 'Laat mij het woord maar doen,' grinnikt ze. 'Mam, je had toch wel gehoord van dat internationale voetbalkampioenschap voor junioren dat binnenkort plaatsvindt?' begint Fay subtiel. Mam sluit haar ogen en fronst kort. 'Je wil toch niet zeggen dat...' begint ze.
'We mogen misschien meedoen! Over twee dagen spelen we om te kijken wie er in de Japanse selectie komt!' zeg ik zonder een blad voor de mond te nemen.
'Nee, ik wil het niet.' Zegt mijn moeder meteen vastbesloten.
'Alsjeblieft?' vragen Fay en ik koor. We kijken haar smekend aan.
'Daarbij, Paolo zit vast en zeker in het Italiaanse team! Dan kan je het ons onmogelijk verbieden!' zeg ik fel.
'Coach Hillman let wel op ons! En de jongens ook!' voegt Fay eraan toe.
Ze zucht diep, en knikt dan. 'Waarschijnlijk komen jullie toch niet door de voorrondes, dus het is oké.'
Ik spring een gat in de lucht en vlieg Fay om de hals. 'We gaan naar het FFI! Dat wordt geweldig en dan zien we Paolo weer!'
'We weten het allemaal nog niet zeker, hè!' probeert Fay me in te tomen, maar zelf kan ze ook niets anders dan lachen.
Het FFI, we komen eraan!

Reacties (2)

  • MrsNeymessi

    Wat een vertrouwen van hun Moeder jesus... D:

    3 jaar geleden
  • Opperbibbsie

    Omg, arme Cassi... Samen met Sue in één team. Ik word misselijk.
    xD

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen