Ik heb geen idee wat de echte effecten zijn van meerdere drugs tegelijk, maar ik durf wel te stellen dat je er geen zelfmoordneigingen van krijgt. Prof. Anderling komt langs omdat...omdat het noodzakelijk is voor het plot, okay? En omdat ze niet wist of hij gevaarlijk was en vond dat Lupos bescherming nodig had.

Die hele nacht probeerde hij wakker te blijven, om te voorkomen dat hij nachtmerries kreeg. Hij wendde daartoe, bij gebrek aan iets beters, verscheidene soorten drugs aan, ook al wist hij dat dat gevaarlijk was. Nooit had hij kunnen vermoeden wat er toen gebeurde.

Hij liep op straat, samen met Tom.
'Waarom heb je me nog niet gewroken?' vroeg Tom verwijtend. 'Hadden we niet gezworen, op ons bloed, de ander te wreken als zijn broeder?'
'Yep, want Mycroft en ik hebben zo'n goede relatie dat ik hem onmiddelijk zou wreken. Tuurlijk joh.'
'Ik stierf door jouw schuld, Sherlock. Het minste wat je kan doen, is mij wreken zoals ik ook voor jou gedaan zou hebben!'
'You died for me, indeed. But they are too strong and with too many... They always were, you know that. So, seeing that I can't kill for you, I'll die for you.' Seems legit.
Toen was hij op de Astronomietoren en keek hij aarzelend omlaag.
'Spring,' riep Tom vaag en ver en wazig. 'Jump and fulfill your oath!'
'I will, Tom.' Toen zag hij Lupos, die hem vastgreep en zei: 'Nee, Sherlock... niet springen.'
'Get out of my bloody dream, you motherfucking moron!'
'This isn't a dream, Sherlock... please don't jump.'
'It will wake me up.'
'No it won't, you're going to die.'
'Then
let me die! It is just a motherfucking dream, dying will wake me up! It always goes this way...'
'Sherlock, you need to -' toen veranderde zijn gezicht ineens in dat van Ben, lachend en hem bespottend met zijn blik, als wou hij zeggen: 'Jij, je dierbare vriendje wreken? Laat me niet lachen.' Misschien zei hij dat ook wel. Zijn lippen bewogen, maar de woorden waren nauwelijks te verstaan. Ben trok hem voort en dat wilde hij niet. Hij moest vechten... Toen waren daar ineens William en Lisa (een van de gemenere minions van Ben, Will en Frank) ook nog en het was alsof hij vastgebonden was...


Toen drong het tot hem door; het was geen droom. Ze stonden hier echt, tegenover hem en sleepten hem voort aan touwen zonder dat hij een vin kon verroeren. Op dat moment sprong logica het raam uit en eindigde zo haar bedreigde bestaan. En maakte een facepalm.
'Waarom lieten jullie me niet gewoon springen?' riep hij uit.
'Helemaal van de wereld,' hoorde hij mompelen door een onbekende, maar wat deed het ertoe? Hij wilde alleen maar Tom wreken en zijn kwellers doden, zodat hij niet langer bang hoefde te zijn. Toen werd alles zwart voor zijn ogen. Toen hij bijkwam, was het helemaal wazig voor zijn ogen en zag hij slechts wit.
'Waar ben ik?' vroeg hij en toen werd alles waziger en donkerder en viel hij weer in een droomloze slaap. Toen hij weer wakker werd, was hij weer helemaal helder en realiseerde zich dat hij in de ziekenzaal was. Aangezien hij nu genezen was, stond hij haastig op en liep naar de deur. Voor hij die kon bereiken, ging die al open en kwam Anderling binnen.
'Sherlock?' Lichtelijk verrast registreerde hij het gebruik van zijn voornaam.
'Professor Anderling,' zei hij koel.
'Ik kwam kijken hoe het met je gaat.' seems legit.
'Waarom?'
'Ik hoorde dat je bijna zelfmoord pleegde.'
'Ik had meerdere drugs tegelijk genomen. Blijkbaar was dat niet zo'n goed idee.' Goh, wat een wereldschokkende ontdekking!
'Waarom deed je dat?'
'Om wakker te blijven.'
'Waarom wilde je wakker blijven?' Blijkbaar had Lupos het gesprek afgeluisterd.
'Dat gaat niemand iets aan.'
'Zelfs niet degene die je het leven redde?' vroeg degene die hem het leven redde om later aanspraak te kunnen maken op 'rechten' als extra info, aka Lupos aka Lupin.
'Het was dus geen nachtmerrie,' zei Sherlock. Het was een constatering, geen vraag. Anders zou er een vraagteken hebben gestaan.
'Nee. Je leek te slaapwandelen, maar toen ik je inhaalde, was je wakker, denkend dat het een droom was. Op een gegeven moment was je volledig teruggetrokken in jezelf, vechtend als bezeten... Je probeerde mij meerdere keren van de toren te gooien, samen met professor Anderling en Perkamentus, maar je scheen geen van ons te herkennen.' Hij zuchtte even en vervolgde: 'Helaas schijn je mij en Anderling nog steeds evenveel te haten.'
'Bij lange na niet evenveel,' grauwde hij, voor hij zijn rappe tong kon stoppen. Lupos had nu al meer informatie dan goed was, meer had hij echt niet nodig.
'Nee? I suppose that should be a comfort. If only I knew what made you hate me from the moment we first met...'
Sherlock zweeg.
'Why, Sherlock? Why do you hate me and Anderling so much?' vroeg Lupos onverwacht, in de beste traditie van hippies, de subcultuur die voornamelijk bekend staat om vrije seks met iedereen, liberaal gebruik van softdrugs, en een verbazingwekkend vermogen tot passief-agressiviteit, en een agressief gebruik van Liefde en Vergeving en alles Uitpraten (en als je daar de hoofdletters van vergeet kun je zowel de seks als de wiet vergeten) als seks en wiet niet helpt. "And I'm not a hippy!' voegde "not hippy" Lupos toe aan deze waarheidsgetrouwe beschrijving.
'What does it matter? Why are we talking English, anyway?Just let me go to the common room or something.'
'Why, exactly, did you want to jump?' vroeg Lupos, terwijl hij en Anderling zo gingen staan dat Sherlock niet door de deur zou kunnen.
'I thought it was a dream and that jumping would wake me up.'
'Why did you think so?'
'Because one moment, it seemed as if I was walking in a street and the next, I was there.'
'Did that happen before?'
'No.'
'Were you alone in that street?'
'Yes.'
'Thats a lie.'
'No, it isn't.'
'Who is Tom?'
'None of your business.'
'Fine, come with me to class.'
Sherlock aarzelde, maar hij zou zich toch wel vervelen, of hij nou meeging of niet. Dus greep hij zijn staf en zijn boeken en liep mee.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen