Foto bij 091 ~ Marika Houghton

II 091 II

Me schamend voor wat ik gedaan heb, kan ik het niet eens verklaren. Daardoor ben ik in mijn slaapkamer gebleven voor wat rust. Met name om na te denken waar het vandaan komt? Waarom ik het gedaan heb?

Hoe moet ik Louis nog onder ogen komen? We horen samen te werken. Niet dat ik hem verleid of... wat dan ook. Wat mankeer ik?

Liam.

Mijn beste vriend, mijn man, de vader van de tweeling. Ik heb hem net een week geleden begraven en dan kus ik nu een andere man. Juist degene waar ik vroeger mee getrouwd was. Ook al was dat een gearrangeerd huwelijk, hebben we elkaar toen wel beter leren kennen. Maar dit... dit is regelrecht verraad naar Liam toe. Hoe heb ik dat nou kunnen doen? Tranen wellen op en verstop ik mijn gezicht in mijn kussen.

“Grace, wat doe jij nou hier voor de deur?” Er klinkt een stem bij mijn deur.

“Zorgen dat er niemand naar binnen gaat,” zegt Gracelin.

Een zucht volgt. “En wie is niemand? Ik wilde haar even spreken.”

“Sorry, kolonel, niemand is niemand. De prinses wilt niemand zien,” antwoordt ze.

Dat mag ook wel want ik heb tegen haar gezegd dat ik ook echt niemand wil zien. Behalve haar zelf of Lenorah. Zelfs geen Harry, degene die nu dus bij mijn deur blijkt te staan.

“Het is anders belangrijk,” probeert Harry nog.

Juist hier heb ik Gracelin voor gewaarschuwd en dat het mogelijk een truc is om alsnog in mijn kamer te komen. Behalve dat heb ik mijn laptop hier en weet ik dat er niks belangrijks staat in mijn agenda.

“Nee, de prinses heeft niks in haar agenda staan,” is de reactie. “Ze wilt echt niemand zien, kolonel...”

“Is er soms iets mis? Misschien moet Niall anders even...”

“Nee, kolonel, ze wilt Niall ook niet zien. De enige twee die naar binnen mogen, dat is Lenorah en ikzelf,” vertelt ze Harry.

Waarvan ik weet dat ik Harry echt tot zijn grenzen uittest. Maar ik kan niet anders. Ik weet niet eens wat ik met mezelf moet doen. Het beste is dat ik gewoon uit de buurt blijf van mannen. En laat nou net negentig procent van het personeel uit mannen bestaan. Precies degene die ik nu wil ontwijken. Het voorkomt ook dat ik Louis niet hoeft te zien. Geen idee wat hij nu denkt? Hoe hij zou reageren? Wat zou hij doen als ik hem weer zie?

Nee, niet eens aan denken. Het feit blijft dat ik Louis gekust heb. Ik. Waar zat ik met mijn verstand? Met nieuwe tranen in mijn ogen, weet ik dat Liam zich in zijn graf zou omdraaien door wat ik gedaan heb.

Het beste is voorlopig mannen te ontwijken. Dan kan ik ook niet van die gekke gedachten hebben. Of het domme idee te hebben om iemand te kussen. Wat is er met mij aan de hand?

Opnieuw dat er een diepe zucht te horen is. Harry laat zich duidelijk niet afschepen. “Vooruit dan, maar ik wil u vanmiddag wel zien.”

“Kolonel, ze wilt heel de dag niemand zien,” maakt Gracelin kenbaar.
***
Gelukkig heeft Harry me met rust gelaten. Voor zowel eergisteren en gisteren. Al weet ik dat ik de mannen ook echt niet altijd kan ontwijken. En dat allemaal door de hormonen van de zwangerschap. Waardoor ik ook nog eens gekke dingen doe want ik ben nog steeds niet vergeten dat ik Louis gekust heb.

Ik zal er toch een keer over moeten praten. Ja, maar dan wel met Louis en verder niemand. Echt, niemand die het mag weten. Ik weet zelf niet eens wat me overkwam.

Het feit blijft dat ik toch nog met Louis samen moet werken. Ik kan hem nu niet blijven negeren. Om die reden dat ik nu toch naar mijn studeerkamer ben gegaan. Weliswaar met Gracelin buiten de deur. Alleen als het echt moet, wil ik Harry wel zien maar het liefst Louis.

“Prinses.”

Ik kijk op naar Gracelin en glimlach.

“Louis wilt met u spreken,” gaat ze door.

Mooi, ik ook met hem. “Dank je, laat hem maar binnen,” knik ik.

Vervolgens komt Louis inderdaad binnen. “Prinses.” Hij buigt zijn hoofd licht en doet hij de deur achter hem dicht. Om dan naar mij toe te komen. “We moeten praten.”

Waar ik het mee eens ben. “Het spijt me, echt waar,” begin ik zelf. “Ik weet niet waarom ik dat deed en ik heb sterk het vermoeden dat de hormonen alles nog eens extra versterken.”

Dan zit hij opeens voor me. “Het spijt mij juist niet,” schudt hij zijn hoofd. “Je bent een mooie, aantrekkelijke en intelligente vrouw, Marika, en ik zou willen dat ik een vrouw als jou de mijne kan noemen. Al schrok ik van mezelf want ik wilde geen gebruik maken van de situatie. Je ligt half overhoop door de hormonen en daardoor is het moeilijker om het onderscheid te maken waar je eigen verlangen liggen en waar de hormonen het overnemen,” gaat hij zacht verder.

“Louis, ik schrok juist van mezelf omdat ik Liam niet zo snel wil vervangen. Hij zou zich omdraaien in zijn graf.” Een enkele traan biggelt over mijn wang omlaag. “Vooral omdat ik wel zijn kinderen draag.”

Hij veegt mijn traan weg en slaat een arm om me heen. “Laten we dan wachten tot de tweeling op zijn minst geboren zijn. Als je dan alsnog wat mist, kunnen we gaan kijken naar een oplossing. Je hebt je handen namelijk vol aan de tweeling als ze er eenmaal zijn en je kan dan alle hulp goed gebruiken. Ik zal je ook gewoon helpen.”

In een impuls geef ik hem een kus op zijn wang. Welke faalt en meer bij zijn mondhoek terecht komt. “Dank je,” zeg ik met een blos op mijn wangen.

“Maar als je echt iets meer aandacht wilt af en toe.” Hij schudt zijn hoofd. Alsof hij op zoek is naar de juiste woorden. “Een kus zou ik niet erg vinden en we moeten proberen om het echt binnen de kamer houden. Niemand mag het weten. Maar...” Even stopt hij halverwege. “Ik wil het toch vragen. Toen je me kuste, dacht je aan mij of aan Liam?”

Ergens wist ik dat hij die vraag zou stellen. “Aan jou, daarom schrok ik ook zo,” beken ik zachtjes met mijn ogen naar beneden gericht.

Louis tilt mijn hoofd dan op. “Alleen als je het echt wilt maar meer dan een kus zal het niet worden.”

Tot mijn verrassing, is hij dan degene die mij kust. Wat een lieve kus is en duurt het niet lang. Om dan in een knuffel te blijven zitten. “Ik dacht dat je het misschien niet eens wilde, of dat je mogelijk zelfs met de raad wilde stoppen. We moeten nog wel samenwerken.”

“Nee, daar stop ik niet zomaar mee,” verzekert Louis mij. “En je weet waar ik een jaar geleden mee zat. Dat ik wat miste. Nu heb je hetzelfde. Maar het blijft tussen ons, niemand die het mag weten. En buiten een kus om, zullen we met andere dingen wachten tot de tweeling minstens geboren zijn. Ik laat je niet in de steek.”

Daar ben ik blij mee en blijf ik nog even zitten met zijn armen om me heen. Half knuffelend. Dat is waar ook. Hij is een knuffelaar. Hoe kan ik dat nou vergeten? Maakt ook niet uit. Hij weet in ieder geval wat ik mee maak en daar wilt hij me bij helpen.
***

Reacties (2)

  • Malikx

    Godverdommme!!!!! Liam is niet dood!!!!!! En anders word ik gek. Gaat ze met louis kussen en aan het denken en wat??? Neee kan niet klooppen!!

    Hou van je schat x

    3 jaar geleden
  • Tomlinsbear

    Wat heeft Harry ineens?

    (yes, ik ben weer bij:)

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen