Foto bij 093 ~ Marika Houghton

II 093 II

Ik schrik wakker van gehuil en gaat mijn blik vanzelf naar de tweeling. Norah en Brennan. Broer en zus van elkaar. Nog maar net een paar dagen oud en maken ze er een sport van om mij in de nacht wakker te houden.

Eerst til ik Brennan uit de wieg en leg ik hem in mijn bed. Om dan Norah op te tillen en kruip ik terug in bed. Vervolgens ga ik rechtop zitten en doe ik mijn shirt omhoog. Half glimlachend weet ik ze allebei op te tillen, ondersteunend bij het hoofdje, en dichter bij te leggen. Dan voel ik dat ze allebei sabbelen. Als een teken dat ze eten.

Het volgende moment gaat de deur open en komt Niall naar binnen. Waarop hij even stil staat als hij mij ziet. Dan komt hij weer in beweging en komt hij mijn kant op. Schijnbaar gevolgd door Harry. “We zijn er om je te helpen, prinses,” zegt Niall nog wat slaperig en komt hij op mijn bed rand zitten.

“Weet ik wel, maar ik wil zoveel mogelijk zelf doen,” reageer ik terug met een blik op de tweeling, die rustig door eten. “Maar je mag zo wel helpen met het verschonen van de luier.”

Niall knikt gelijk en aait hij Norah's wang.

Een zucht volgt en gaat Harry achter Niall zitten. “Ja, binnenkort.” Hij drukt een kus op Nialls slapen.

“Je bedoelt dat je een afspraak wilt maken om een kind te adopteren,” wil ik weten. Dat gun ik ze anders echt wel. “Jullie hebben er lang genoeg mee gewacht.”

“Niall?” Wat teleurgesteld kijkt Harry naar hem.

Maar hij schudt zijn hoofd. “Ze raadde het zo al zonder dat ik iets hoefde te zeggen. Maar ze heeft beloofd om haar mond te houden...”

“En heb ik ooit een belofte verbroken?” Ik kijk van Niall naar Harry. “Van mij horen ze niks. Dat moet je hun zelf vertellen.”

Het is te zien dat Harry wat opgelucht is. “Ik dacht dat Niall te enthousiast was geweest. Sorry schat.” Dat laatste is duidelijk voor Niall bedoelt. Welke het niet eens erg vindt.

Zelf kijk ik omlaag en zie ik dat Brennan in slaap gevallen is want ik voel niks meer van zijn kant. “Niall, Brennan is in slaap gevallen,” geef ik zacht aan.

Glimlachend tilt Niall de baby over en legt hem in zijn arm. “Dan zal ik zijn luier wel alvast verschonen.”

Harry aait Brennan over zijn wang. “Zullen wij dan kijken voor een peuter of ook een baby,” wilt hij van Niall weten. “Dan kunnen ze ook samen opgroeien.”

Verrast kijkt Niall naar Harry en loopt hij naar de commode om de luier te verschonen. “Als het mogelijk is een baby, dan kunnen we nog veel dingen meemaken en heel wat eerste keren hebben.” Zijn ogen glinsteren.

Om dan Niall een kus op zijn wang te geven. “Ik zie je zo wel in bed.” Vervolgens loopt Harry de kamer uit.

Waarop Niall nog de luier verschoont en legt hij Brennan terug in de wieg.

Gelukkig dat Norah dan vol zit en kom ik zelf, nadat ik mijn shirt goed gedaan heb, uit bed. Nadat ik Norah een schone luier gegeven heb en in de wieg leg bij haar broer. Welke pas twee uur jonger is dan Norah. “Weltrusten,” fluister ik.

Alsof Niall het zeker wilt weten, wacht hij tot ik weer in bed lig. “Weltrusten prinses.” Met die woorden gaat hij de kamer uit en naar de kamer ernaast. Waar Harry op hem wacht.

Zeker wel leuk om te weten dat ze serieus over kinderen nadenken. Ik gun het ze van harte. Iets wat ze wel verdienen. Na alle ellende die we gehad hebben de laatste tijd. Ook nog de nasleep van de oorlog.
***
Blij met het nieuws dat ik nu echt uit bed kan komen, heb ik me aangekleed en ga ik naar beneden. Waarvan ik weet dat Louis om de tafel zit met de mannen die op Parthalan geweest zijn.

“Het is onbegonnen werk want als wij er over een paar maanden zijn, kunnen we ons eigen werk weer oppakken. De andere ploeg doet daar niks,” kan ik door de deur horen.

Met een zucht ga ik de ruimte in. Waarvan ik bij Louis een glimlach kan zien. Vast omdat hij me als eerste ziet. Hoewel, eerder een vermoeide glimlach. Hoe lang zit hij hier dan al met de mannen.

“Heren,” begin ik zelf. Ook om Louis even een moment adempauze te geven. “Hoe gaat het op Parthalan?”

Uiteraard dat het hele verslag weer opnieuw verteld wordt maar dat doet me niks.

“En nu doen de anderen dus niks. Tegen de tijd dat we terug gaan, kunnen we verder met ons eigen werk,” legt iemand uit.

Ik knik begripvol. “Als het mogelijk is, zal ik er zelf heen gaan om te kijken hoe het er voor staat. Maar ik wil van u eerlijk antwoord. Wilt u hier blijven, of bent u in staat om met uw gezin daarheen te verhuizen en daar te blijven?”

Nu zucht Louis en zit het ergens tussen irritatie en opgelucht in. “Dat probeerde ik dus ook al voor te stellen maar ze bleven door elkaar praten,” zegt hij zacht tegen mij. “De basis is er al op Parthalan dus er is eten, drinken, een dak boven je hoofd. Waarom zou de ploeg daar niet blijven om overzicht te houden.”

Met een voorzichtige knipoog, laat ik hem weten dat ik het met hem eens ben. Om de tafel rond te kijken. “Van wat ik van u begrijp, is dat de basis er is. Dus wat houdt u tegen om met uw gezin naar Parthalan te verhuizen?”

“En mijn kinderen dan? Die zitten hier op school,” is het commentaar.

Ik sla mijn armen over elkaar. “Scholen hebben in bepaalde perioden vakantie. In die tijd kunnen jullie hierheen komen, of de kinderen naar jullie toe. Dus je vrouw kan met de kinderen, zolang school open is, hier blijven. In de vakantie kunnen we het wel regelen dat ze naar Parthalan komen. Bouw daar ook gelijk een school want er zijn een aantal gezinnen, met kinderen, op Parthalan,” vertel ik. “Dit jaar kunnen we het nog zo doen dat de vrouwen, met de kinderen, in de vakantie naar u komt. Wie weet dat met ingang van het nieuwe jaar dat er daar een school geopend kan worden en dan is iedereen weer bij elkaar.”

Ik word er zelf moe van. Dit hadden ze zelf ook kunnen verzinnen. Nee, dat moet ik doen terwijl ik zelf nu ook een moeder ben.

“Mijn vrouw...”

“Proni, doe me een lol,” onderbreekt Louis de man. “Al is je vrouw je zielsverwant, kun je het best een maand zonder haar doen. Maar zelfs in die maand is het mogelijk dat ze voor een weekend naar Parthalan gaan. De vraag is, of jullie alvast vooruit kunnen zodat het werk niet blijft liggen.”

Nu buigen ze een voor een hun hoofd.

“Vergeet niet waar we dit voor doen,” zeg ik met een blik op Louis. “We doen dit voor ons volk. Voor onze toekomst en dat we een ander alternatief hebben. Dat we nu alvast het alternatief bewoonbaar maken met de basis en ontsnappingsroutes, zorgt ervoor dat we aan onze toekomst kunnen werken. Om een toekomst op te kunnen bouwen.” Hoofdschuddend kijk ik de tafel rond. “En ik ben zelf nu een moeder van een tweeling en ik heb mijn man een half jaar geleden begraven. Toch ben ik er nog steeds. Dus jullie kunnen best vooruit gaan naar Parthalan. Jullie vrouwen en kinderen zullen een andere keer overkomen. Het belangrijkste is dat het werk door blijft gaan. Want als het gebeurd dat we hier op Atashi onder vuur komen te liggen en we moeten uitwijken naar Parthalan, zal daar niet genoeg zijn om ons volk in één keer op te vangen. Het leger is ook nog volop in training en zijn nog niet volledig functionerend want anders zou ik nog een groepje met jullie meesturen voor jullie veiligheid.”

Een beweging is te zien vanuit mijn ooghoek en kan ik Harry zien staan. Met een trotse ietwat norse houding. Waarvan ik meteen begrijp dat de norsheid komt door de mannen. De trotse houding om hoe ik het aanpak.

“Neem afscheid, pak je spullen en verhuis naar Parthalan. Een maand is te overbruggen, maar mocht ik voor die tijd klachten horen, maak ik er twee maanden van.” Ik kijk de mannen stuk voor stuk aan. “Persoonlijk ben ik mijn zielsverwant vier maanden kwijt. Dus het kan. Deze bijeenkomst is afgelopen. De volgende keer zie ik u op Parthalan zelf.” Ik sta op. “En hou in uw hoofd dat we dit voor onze kinderen doen. Om die planeet bewoonbaar te maken, en niet om het u naar de zin te maken want u heeft genoeg werk te doen zodat elk gezin daar terecht kan in de toekomst.”

Samen met Louis loop ik dan de kamer uit en gaan we naar mijn studeerkamer. Waar Louis alle tijd neemt om me bij te praten. Op die manier ben ik overal van op de hoogte.

Reacties (2)

  • Tomlinsbear

    Ja een Narry baby, cute

    3 jaar geleden
  • Malikx

    Oooh de tweeling lijkt schattig en nini en hazz willen kindjes ook cuteee

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen