Foto bij 094 ~ Marika Houghton

II 094 II

“Dank je wel, Louis,” glimlach ik naar hem. Toen ik nog niet uit bed kon komen, heeft hij alles waar genomen voor me. Zo heeft alles gewoon door kunnen gaan.

Hij knikt. “Graag gedaan.” Hij kijkt naar de box, waar de tweeling ligt te slapen.

Zo heb ik ze wel dichtbij voor als ze wakker worden. “Nog even en we gaan naar buiten. Dan kan iedereen hen zien.” Ik schuif wat naar hem toe.

Waarop hij zijn arm om me heen legt. “Iets waar iedereen naar uit kijkt. Om dan Norahlyn en Brennan te zien,” grinnikt hij. “Ik ben al blij dat Grace tegenwoordig aan de andere kant van de deur staat.”

“En dat Harry, of iemand anders, niet meer hier binnen is,” maak ik zijn zin af. Wat nog maar net gaat of hij drukt zijn lippen op de mijne. Vanzelf leg ik mijn armen om zijn nek en ga ik op in de kus. Welke nu een zoen wordt.

Heel even gaan mijn gedachten naar Liam. Nee, hij ligt onder de grond en Louis is hier bij mij. Een goede vriend, een goede hulp met de tweeling en vooral dat hij mij aandacht geeft dat ik nog een vrouw ben in plaats van de anderen, die mij alleen zien als een moeder.

Door zijn tong om de mijne, kan ik mijn gedachten vergeten en trekt hij me dichter tegen hem aan. Tegelijk kreunt hij zacht en leidt hij mijn hand ergens anders naar toe.

Daardoor kan ik voelen wat dit met hem doet. Namelijk dat Louis wat opgewonden is. Rijst alleen de vraag of ik dat wel wil. Wel dat ik de zoen verbreek en kijk ik hem aan. “Zo ver wil ik nog niet gaan,” geef ik zacht aan.

Hij schudt zijn hoofd met een lach. “Geeft niet, neem je tijd.”

“Toch kan ik niet ontkennen dat het wat met me doet,” beken ik mogelijk nog zachter naar hem toe. Ergens kan ik zelf niet geloven dat ik het overweeg.

“Marika, neem alle tijd die je nodig hebt. De tweeling is nog niet eens een week oud,” mompelt hij en kust hij mijn hals.

Waardoor ik een kreun niet tegen kan houden. “Alsjeblieft, geen zuigzoen,” fluister ik en laat ik mijn handen net onder zijn shirt verdwijnen naar zijn rug. Eerlijk is eerlijk, dit is wel de aandacht die ik soms mis. Iets wat Louis me lijkt te geven.

Opeens stopt hij. “Het is erg verleidelijk zo maar Norah en Brennan kunnen elk moment huilen. Of er kan iemand naar binnen komen.” Louis laat zijn hand langs mijn wang gaan. “Je ogen zijn nog donkerder dan anders.”

Ik bijt op mijn lip en kijk weg naar de tweeling. Daarnet kwam Liam even omhoog in mijn gedachten maar verraad ik hem echt? Nee toch? Natuurlijk mis ik hem wel maar hij kan me niet meer geven wat ik wil. Zijn aandacht, zijn kussen, hoe hij me in zijn armen vasthoudt. Die dingen met Liam, waar ik eerst zo van genoot, zijn nu voorbij.

“Louis, geef ik je het idee dat je tweede keus bent,” vraag ik voorzichtig.

Hij schudt zijn hoofd echter. “Nee, maak dat jezelf niet wijs,” gaat hij tegen me in. “Dat is een misvatting van iedereen hier. Ze laten je geloven dat je alleen een prinses bent, de leidster van ons volk, en een moeder. Maar wat ze vergeten is dat jij ook gewoon een vrouw bent, jij hebt ook je behoeften aan gezelschap, liefde, geborgenheid. En ja, Liam was je zielsverwant maar realistisch gezien kan hij je niet helpen want hij ligt onder de grond. Na verloop van tijd zou niemand het je kwalijk nemen dat je iemand wilt want niet alleen jij wilt aandacht hebben... Je zit ook met de tweeling, ze hebben een vaderfiguur nodig in hun leven.”

Langzaam knik ik. “Daar zit ik ook mee. Norah kan ik zelf veel leren want zij zal naar mij komen voor heel wat dingen. Maar met Brennan zit dat wel anders,” zucht ik.

Louis grinnikt. “Ja, hij zal liever met een man willen praten over bepaalde dingen. Dat zal hij niet aan zijn moeder vragen.”

Met een zachte zucht, stomp ik hem tegen zijn schouder. “Je wordt bedankt.”

Al vangt hij mijn hand net op tijd op en laat hij zich op zijn rug op de bank vallen. Mij met zich mee trekkend dat ik bovenop hem lig. “Geef nou maar toe dat je het al leuk vindt dat ik je als een vrouw behandel,” reageert hij met een glimlach.

“Doe ik ook.” Mijn haren valt als een waterval naar voren dat ik het automatisch achter mijn oor strijk. “Daar ben je ook echt de enige in. Zelfs Harry en Niall, die me soms 's nachts helpen met de tweeling, lijken mij meer te zien als een moeder...”

“Je bent zoveel meer dan dat, Marika, want je bent een prinses, een moeder en een vrouw.” Louis laat me niet uitpraten. “Maar maak je niet druk, dit houden we onder ons want niemand mag dit nog weten. Misschien over een paar jaar pas, al zien we dat tegen die tijd wel.”

Knikkend geef ik hem een kus. “Wel ironisch, eerst met ons huwelijk dreef je me regelrecht naar Liam toe. Waarvan ik nog ontdekte dat hij mijn zielsverwant is. Nu hij dood en begraven is, lijken wij weer naar elkaar toe te groeien.”

“Dat is het leven, het kan soms raar lopen,” beaamt Louis en blijven we hooguit knuffelend liggen.
***
Zacht lachend maak ik weer een paar foto's. Intussen ben ik er veel handiger in geworden om Brennan en Norah tegelijk eten te geven. Plus dat ik veel sneller ben met het verschonen van de luier. Straks laat ik de eerste foto van de tweeling zien aan het volk.

Een echte kennismaking zal later zijn en dan hoop ik eerst mijn nachtrust terug te hebben. Gelukkig zijn Harry en Niall verhuist naar een andere vleugel. Waarvan ik begrepen heb dat ze zelfs een babykamer inrichten en kan ik een grijns niet onderdrukken. Ze verdienen het anders wel.

“Wat glimlach je,” klinkt Louis, die nooit ver weg meer is.

“Oh, dat Harry en Niall aan hun toekomst denken. Ze richten zelfs al een babykamer in dus ze hebben hun keus al gemaakt om een baby te adopteren.” Ik haal mijn schouders op en kijk ik naar de foto's die ik gemaakt heb.

Louis schiet in de lach. “Weet je dat het zeker bijna vier maanden geduurd heb voordat ik wist dat die twee samen zijn?”

Verbaasd draai ik me om naar hem. “Binnen de muren van het paleis maken ze er anders geen geheim van hoor.”

“Ja, dat weet ik nu. Maar ze zijn zeker wel voorzichtig als ze naar buiten gaan. Maar willen ze dan niet trouwen,” wilt Louis weten.

Nu schud ik mijn hoofd. “Nee, Harry heeft een keer gezegd dat hij geen papiertje nodig heeft om Niall zijn liefde te tonen.”

Bij Louis is er een glimlach te zien. “Ze zijn een leuk en lief stel. Vooral als ze denken dat er niemand kijkt,” knikt hij dan. “En volgens mij kunnen ze soms ook moeilijk van elkaar afblijven. Een keer heb ik gezien dat Harry Niall de slaapkamer indroeg en bleek Niall zijn shirt kwijt te zijn.”

De rilling gaat vanzelf over mijn rug. “Ja, ze hebben soms buien dat ze moeilijk van elkaar af kunnen blijven. Ik heb die twee half uitgekleed in Niall's praktijk aangetroffen. Dus wees voorzichtig,” waarschuw ik hem.

Het is komisch om te zien dat zijn gezicht betrekt. “Zal ik doen. Ik ben ook nog nooit vergeten dat je mij met Noyli gezien hebt.”

“Louis, als we straks zo ver zijn dat we wel het bed delen, dat moment zal vast wel komen, zou je het dan nog ergens anders zoeken?” Ik kijk hem aan en leg ik de camera weg.

Maar hij schudt meteen zijn hoofd. “Geen haar op mijn hoofd die er aan denkt om iemand ontrouw te zijn. In ons eerdere huwelijk zat dat wel anders en toen vroeg ik er nog om. Je was er van op de hoogte, Marika. Nu zal het anders zijn en dan wil ik er niet eens aan denken. In een relatie ben ik loyaal, betrouwbaar en monogaam.” Louis slaat zijn armen om me heen. “Wat we nu hebben, is niet te vergelijken met een jaar geleden. Toen was het een gearrangeerd huwelijk door politieke overwegingen. Dit nu tussen ons, dit zal meer gebaseerd zijn op wederzijdse vertrouwen en respect.” Hij geeft me een kus en knuffelt hij me geruststellend.

Reacties (2)

  • Tomlinsbear

    Ik wilde Larika typen, maar dat zou ook voor Liam en Marika kunnen zijn...
    Volgens mij is Louis wel een goed vaderfiguur

    4 jaar geleden
  • Malikx

    Oooh lou en marika? Neee ik wil liam en marika please

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen