Foto bij 095 ~ Marika Houghton

II 095 II


Kleine mededeling, dit verhaal loopt op zijn eind.
Nog maar 5 hoofdstukken en een dankwoord. (:

Met slechts een korte klop op de deur komt Harry al binnen. Waarvan zijn gezicht op onweer staat.

Geen idee wat er nu weer gebeurd is.

“Soms lijkt het net alsof ik jongens van zes jaar train,” zucht hij en laat hij zich op de bank vallen.

Dat is het dus. Maar waarom komt hij hiermee naar mij toe? Met Brennan in mijn arm loop ik naar hem toe. “Hoezo,” wil ik weten en leg ik mijn zoon in zijn arm.

Op slag dat zijn gezicht verandert en kijkt hij met een glimlach omlaag. Wat een grijns wordt als Brennan's kleine handje zijn pink te pakken krijgt. “Ik kan niet wachten tot ik met Niall een kleintje heb.”

“Je zou het anders prima doen als een vader, Harry.” Ik til Norah op en ga ik bij hem zitten. “Maar waarom lijken de mannen op jongens van zes jaar?”

Heel even laat hij zijn hoofd op de rugleuning vallen. “Omdat ze geintjes bij elkaar uithalen en vervolgens met de vinger naar een ander wijzen. Ik kon zelf zien dat Myrdin bij een half slapende Elias een snor getekend heeft. Vervolgens nog zeggen dat Jerrard hem uitgedaagd heeft.” Zijn hoofd komt weer omhoog en drukt hij een kus op het hoofdje van Brennan. “Net kleine kinderen.”

Ik lach zacht. “Harry, jij deed ook zulke dingen met Kellan, Lenar, Varon en Aaren. Elke keer was iemand anders aan de beurt. Ik kan je zeggen dat Liam dan degene was, die hier zat om het mij te vertellen.”

Zijn hoofd schiet mijn kant op. “Dat meen je niet?”

Maar ik knik van wel. “Ja, en helemaal toen je Niall net leerde kennen. Hij was een makkelijk doelwit van jullie omdat hij overal leuk op reageerde. Die keer dat je hem wijs maakte dat je mij echt met hoogheid moest aanspreken. Of de eerste keer dat hij met ons mee vloog en toen had je hem gezegd dat Zayn altijd de nieuwe jongens test door een looping te maken en een kurkentrekker.”

Een blos verschijnt op Harry's wangen. “Ik had Zayn toen verteld dat hij wel iets kon doen... maar toen kwamen we er wel achter dat Niall op mannen viel...”

“Ja, gek is dat. Zayn liet het schip zodanig rond spinnen en omlaag vallen dat Niall vanzelf bang op je schoot sprong.” Iets wat ik nooit meer zal vergeten. “Je kan de mannen alleen waarschuwen dat het werk er niet onder mag leiden. Plus, als je ze weer ergens op betrapt, dat ze dan voor straf twee weken lang de nachtdienst moeten draaien,” opper ik naar hem. “Ik denk dat het ook komt omdat je nu aan het hoofd staat en je voelt je meer verantwoordelijk.”

Harry humt wat. “Ja, die keer met dat schip... Niall zat inderdaad zo op mijn schoot en wat hij fluisterde.” Even schudt hij met zijn hoofd. “Over dat ik hem juist moest helpen en dat hij niet gepest wilde worden.”

Ik lach zacht. “Is het niet dat jullie vanaf die tijd elkaar als vrienden leerden kennen? Pas na honderd jaar begonnen jullie echt uit te gaan met afspraakjes.” Door een paar vrolijke geluiden, kijk ik omlaag naar Norah.

Waarop hij knikt. “En nog eens vijftig jaar later hadden we een relatie maar haast hadden we niet. Pas onze echte eerste nacht kwamen we er achter dat we zielsverwanten zijn van elkaar...”

“Ja, en de ochtend daarop zat je eerst bij mij omdat je spijt had van alles wat je hem aangedaan hebt. Om met een ontbijtje terug te gaan. Ik geloof ook om je excuus aan te bieden bij hem,” ga ik verder.

Harry bijt op zijn lip en kijkt hij naar de kleine vingers van Brennan, die nog steeds zijn pink vasthouden. “Dat was iets extra's want ik had allang mijn excuus aangeboden...”

“Wat ik ermee wil zeggen, Harry, is dat het volkomen normaal is dat jullie soms grappen met elkaar uithalen. Zolang het maar leuk en onschuldig blijft. Maar wat ik net zeg, zorg dat ze het zo doen dat jij het niet hoeft te zien want dan volgt er gelijk straf en dat komt omdat jij nu aan het hoofd staat. Liam had toentertijd dezelfde regels,” weet ik. Waarvan ik nu ook begrijp dat Harry hetzelfde gaat doen.

Juist dan dat Brennan zacht begint te huilen. En alsof Norah niet achter wilt blijven, doet ze met haar broer mee.

“Gracelin, wil je buiten wachten,” vraag ik haar.

“Prinses.” Ze loopt gelijk naar buiten.

Waarop ik beter ga zitten en doe ik mijn shirt omhoog. Ten slotte herken ik de huilbui wel en hebben ze allebei honger. Met een beetje hulp van Harry, heb ik ze dan beide in mijn arm en zijn ze stil nu ze kunnen eten.

“Als ik of Niall er is, heeft u er echt geen probleem mee.” Hij aait Brennan over zijn hoofdje.

“Dat komt omdat het jou en Niall niks doet. Hetzelfde heb ik ook met Louis, hij is eveneens een grote hulp omdat hij zelf twee tweelingen heeft in zijn familie.” Voorzichtig kijk ik naar hem.

Gelukkig knikt Harry. “Ik weet het. Ik heb zelf met hem zitten praten en toen vertelde hij het. Maar wees voorzichtig, doordat hij de voorzitter is van de raad, doet niemand moeilijk. Toch weet iedereen dat Louis veel hier is.”

Iets dat ik ook begrijp. “Ik weet het.”
***
Nu de eerste twee foto's bekend zijn bij het volk komen er zelfs nog meer lieve berichten binnen. Het is zeker leuk om te zien dat de tweeling nu al geliefd lijkt te zijn bij iedereen.

De tweeling ligt nu te slapen met een vol buikje en hebben ze elk een schone luier om. Zo heb ik weer wat tijd voor mezelf. Vanochtend heb ik weer een gezwommen en het is te zien dat ik het vaker kan doen. Sinds ik weer een paar kilo kwijt ben in een week tijd. In dit tempo kan ik mogelijk over twee weken weer in mijn eigen kleding.

“Je bent wel rustig, hé,” hoor ik en kijk ik om de hoek. Waar ik Niall kan zien en heeft hij een baby vast.

Om in de deuropening te blijven staan. Ik wist wel dat zowel Harry en Niall een goede vader zou zijn voor hun kind. “Dat heeft niet lang geduurd.” Ik kijk rond in de frisse babykamer.

Niall tilt zijn hoofd op naar mij. “Nee, en het weeshuis zit nog redelijk vol met kinderen van de andere steden, die hun ouders kwijt zijn geraakt. Vooral kinderen van Lenisha's stad,” antwoordt hij. “En deze kleine deugniet is Dezi.”

Ik krijg de baby in mijn arm. “En wat is zijn volledige naam?”

“Dezi Elian Zarhan Isaiah,” vertelt hij trots. “Harry en ik weten ook zijn zielnaam. Dus die kunnen we hem vertellen als hij daar oud genoeg voor is.”

Even glimlach ik en kijk ik van Niall naar de baby. “Hoe oud is Dezi? Wanneer hebben jullie hem geadopteerd?”

Zijn lichtblauwe ogen stralen en neemt hij Dezi weer over. “Hij is net zes maanden oud en gister was het officieel. Juist omdat ik zelf iemand opleidt in het weeshuis heb ik Dezi eerder gezien. Heel makkelijk in de omgang en toen hij mij zag, wilde hij me niet meer los laten.”

Ik schiet in de lach. “Dus Dezi heeft jullie uitgekozen in plaats van andersom.” Kort aai ik zijn wang en word ik beloond met een tandloze grijns van de baby, die ook nog eens vrolijke geluiden laat horen. “Hoe heb je Harry overgehaald om deze kleine te adopteren?”

“Dat was niet eens nodig.” Harry komt nu naar binnen. “Het is een lieverd,” zegt hij en tilt hij de baby over. “Hij is rustig, nieuwsgierig en hij lijkt overal van te genieten.” Het shirtje van de baby kruipt wat omhoog en drukt Harry een kus op de buik. Waarvan Dezi vrolijk lacht.

Het is leuk om ze zo te zien. Eindelijk dat ze samen een gezin hebben, en daar hebben ze hun tijd voor genomen. “En hoe lang zou het duren voordat Dezi een broertje of zusje krijgt. Als ik jullie zo zie met hem... dan denk ik over vijf jaar misschien eerder.”

Niall lijkt nog meer te stralen. “Dat sluiten we ook niet uit. Maar voorlopig komt Dezi op de eerste plaats.”

Waar Harry het mee eens is. “Inderdaad, minstens over vijf jaar.”

Reacties (2)

  • Tomlinsbear

    Yes een Narry baby. Love it!

    4 jaar geleden
  • Malikx

    Oooh schattig dezi hihu de lieverd

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen