Foto bij 096 ~ Marika Houghton

II 096 II

Nog een laatste keer kijk ik kritisch door de versierde troonzaal. Aan het plafond heb ik niks verandert omdat er al zes mooie kroonluchters hangen. Een wieg waar straks de tweeling in zal liggen dat vlakbij mij mijn troon staat. Bij binnenkomst een gastenboek voor ieder die er wat in wilt schrijven. Bloemen in zachte pastelkleuren met een lichtblauw lint. Om zo aan te geven dat ik een zoon en een dochter heb.

Zelfs de taart is ivoor van kleur met speelse zachtroze en babyblauwe accessoires. Met aan de zijkant de namen Norahlyn en Brennan. Bovenop weer twee slapende baby's, waarvan het jongetje een blauw pakje aan heeft en het meisje een lichtroze jurk. Precisie werk, echt waar maar absoluut prachtig.

“Prinses, Brennan huilt.” Gracelin haalt me uit mijn gedachten.

Wat net op het moment is dat Louis al naar me toe komt. “Kijk eens, hier is mama.” Waarop hij Brennan in mijn arm legt en wordt het gehuil minder.

“Hallo kerel, we krijgen straks visite en komen ze allemaal om jou te zien en je zus,” vertel ik en zie ik iets dat lijkt op een glimlach. “Ja, en alleen de echte genodigden zullen een stukje taart krijgen.” Weer schijnen zijn mondhoeken wat omhoog te krullen. “Is dat een glimlach? Speciaal voor mij?” Dan maakt Brennan een vrolijk geluidje. Waardoor het nu niet te missen is dat hij glimlacht.

“Zijn eerste glimlach voor zijn moeder,” reageert Louis met een grijns. “Dan zal Norah ook wel glimlachen. Je wilde ze toch pas eten geven voordat de mensen naar binnen komen?”

Het is te zien dat Brennan zijn vingertjes op mijn pink wikkelt. “Ja,” knik ik. “Lijkt me wel beter want anders gaan ze nog huilen als de mensen er nog zijn.”

Louis begrijpt het gelijk. “Het zou zonde zijn als je eerder weg moet om hen een schone luier of eten te geven.”

Een uur later hebben Brennan en Norah eten gehad en hebben ze een schone luier om. Intussen ben ik zelf eveneens omgekleed en kijk ik naar mijn spiegelbeeld. Zeker wel tevreden. Netjes, verzorgd en toch iets casual. Lenorah weet er altijd wel iets van te maken.

Als ik de deur open doe, zie ik Louis staan en glimlacht hij. “Dank je wel, meiden. Kleed je om en dan zie ik jullie straks beneden.” Tegelijk til ik Norah uit haar wieg.

Waarvan Louis nu Brennan optilt. “Naar beneden,” knipoogt hij. “Over een kwartiertje komen de mensen naar binnen.”

Ik ga naar beneden en leg ik Norah in de wieg in de troonzaal. Brennan wordt naast haar gelegd en lijken ze elkaar op te zoeken. Waarbij ze dichter tegen elkaar kruipen en legt Brennan zijn armpje over Norah.

“Ze zijn nu al beschermend over elkaar,” grinnikt Louis naast me. “Dan denk ik dat dat wel zal blijven. Kom aan de een en je komt aan de ander.”

Ergens had ik dat wel verwacht. Ik heb hetzelfde met Lenisha. “Verbaasd me niks.” Ik kijk rond en is het vreemd dat ik eigenlijk alleen ben met Louis en de tweeling. “Van alle drukte die er is, is er nu helemaal niemand hier. Alleen wij en de tweeling.”

Hij humt wat. “Misschien moeten we er dan gebruik van maken,” mompelt hij en drukt hij een kus op mijn wang.

Daar moet ik hem gelijk in geven en sla ik mijn armen om zijn nek. Juist van dat soort gestolen momenten moeten we het hebben want niemand mag het nog weten. Wel dat ik hem een kus op zijn lippen geef.

Gelijk dat hij mij tegen zich aan trekt en opent hij zijn mond. Om dan zijn tong om de mijne te voelen en is het niet meer dan een lieve en tedere zoen.
***
Voor zeker bijna een uur gaat het goed en kunnen de mensen zelf de tweeling zien. Hoewel ik eerst op mijn troon zat, wat eigenlijk zo hoort, zit ik nu dichterbij Brennan en Norahlyn.

“Mama, mag ik de baby zien?” Een kleine meid kijkt omhoog naar de vrouw naast haar.

Welke met een glimlach het meisje optilt. “Wat lief. Een prinses en een prins.” Het meisje kijkt op naar mij. “Gefeliciteerd prinses.”

“Dank je wel.” Zo gaat het al een tijdje. Vooral de kinderen, de kleine kinderen, schijnen het geweldig te vinden om de tweeling te kunnen zien.

Dan hoor ik iemand ergens op protesteren en kan ik Dezi zien kruipen, die tussen de mensen door weet te komen. Wat duidelijk op de lachspieren werkt van iedereen die binnen is.

“Nog een baby,” klinkt het verwondert.

Zelf ben ik net iets sneller en til ik de kleine baby op. “Jij kleine deugniet, dit is speciaal voor Norah en Brennan. Niet voor jou.” Maar Dezi lacht vrolijk en is het onmogelijk om boos te zijn op hem. “Waar is je vader?” Ongetwijfeld dat Niall nu op hem let, gezien dat Harry alles in de gaten houdt met het oog op ieders veiligheid. “Niall.”

“Ja, ik ben er al,” zucht hij. Iets wat duidelijk gespeeld is want zijn ogen stralen. “Straks mag je overal weer kruipen maar niet nu, Dezi, anders ga je naar bed.”

Om me heen kan ik horen dat iedereen verbaasd is dat Niall een kind heeft. Wel dat Dezi echter begint te jengelen en lijkt hij zijn armpjes uit te strekken naar iemand anders. De baby volgend, begrijp ik dat hij naar Harry kijkt. “Pp pp.”

“Wat gaan we nou krijgen? Ga je nu al praten.” Voor zover mogelijk gaan zijn ogen nog meer glinsteren.

“Papa,” snikt de kleine dan.

Alsof Harry zich gewonnen geeft, kan hij het blijkbaar niet aanzien terwijl hij heel goed weet dat iedereen het zal weten van hun samen. “Ik ben eigenlijk aan het werk, Dezi.”

“Niall en Harry?”

Ik kan niks anders doen dan glimlachen naar het tweetal. Ten slotte lijkt Dezi ook weer vrolijk te zijn.

“Papa.” Het klinkt tevreden en wat gedempt omdat de baby met zijn gezichtje in Harry's nek ligt.

Waarop Harry glimlacht. “Ik voel me vereerd, kleintje, maar je gaat toch echt met Niall mee.” Hij fluistert nog iets in Niall's oor en knikt deze.

“Prinses, wist u dat Niall en Harry samen zijn?” Een man kijkt verbaasd van Niall naar mij en dan nog eens naar de tweeling. “En gefeliciteerd met de tweeling.”

Ik kan alleen knikken. “Ja, ik wist het al. Het is aan Niall en Harry om het bekend te maken. Zolang hun maar gelukkig zijn.”

Na nog eens een uur vind ik dat het lang genoeg geduurd heeft. Het duurt vast niet lang meer of ze zullen wakker worden voor een schone luier. Dat of ze hebben honger.

Wetend dat Harry alles in goede banen leidt om er voor te zorgen dat het weer rustig wordt in het paleis, ga ik met Norah naar mijn studeerkamer. Uiteraard gevolgd door Louis en heeft hij Brennan vast.

“Eerst eten geven, een schone luier en dan in bed,” wilt Louis weten.

“Ja, daarna kleed ik me om,” knik ik. Zo alleen thuis heb ik meestal wat comfortabele kleding aan. Voor speciale gelegenheden, kleed ik me meer naar de situatie.

Reacties (2)

  • Tomlinsbear

    Liam moet terugkomen. Gewoon in een spaceshuttle ofzo. Mijn hart kan dit niet aan

    4 jaar geleden
  • Malikx

    ooh wow, ik wil nog steeds Liam.. maar ik ben bang dat die niet gaat komen en dan word ik boos
    -kijkt je droevig en boos aan-

    Hou van je

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen