Foto bij 098 ~ Marika Houghton

II 098 II


Het is bijna afgelopen...

Met een glimlach kan ik zien dat Dezi naar de wieg kruipt waar de tweeling in ligt. Louis even alleen latend met de papieren, til ik Dezi op. “Als je nog een paar maandjes geduld heb, kun je met Brennan en Norah spelen,” zeg ik en geef ik de kleine een kus op zijn wang. Tegelijk laat ik hem in de wieg kijken.

“Momenteel slapen ze nog veel, Dezi,” mompelt Louis en kijkt hij niet eens op van de papieren. “Als je het mij vraagt, gebeurd er nog niet veel op Parthalan.” Hij schuift alles van zich af. “Wat denk je van een verrassingsbezoek om te kijken hoe het daar gaat?”

Ik til Dezi over naar mijn andere arm. “Op zich ben ik het met je eens om onaangekondigd daar heen te gaan maar dan wel als de tweeling wat aan de fles gewend is. Anders moet ik ze met me meenemen en er is nog niet genoeg op Parthalan voor baby's.”

Louis' blik gaat omlaag naar de baby, die ik vast hou. “Dat is zo, maar dan moeten we zeker nog minstens drie maanden wachten. Ik kan anders ook alvast vooruit gaan,” stelt hij voor. “Dit kan eigenlijk niet wachten. Hier weten we al dat alles goed gaat. Er wordt aan een derde school gebouwd, de volkstuinen zien er steeds beter uit en in elk dorp is er één keer in de twee weken een vergadering.”

Iets waar ik blij mee ben. Het leven gaat eindelijk door en begint iedereen zijn draai te vinden hier op Atashi. “Oké, iemand moet daar heen om te kijken hoe het er voor staat. Hun maand is bijna voorbij en als er geen vooruitgang is, kunnen ze een maand langer wachten tot hun vrouwen en kinderen overkomen.”

Hij trekt zijn wenkbrauwen op. “Dat ligt dicht bij chantage, Marika, om ze op die manier anders te straffen...”

Ik haal mijn schouders op en ga ik zitten, met Dezi op mijn schoot. “Hoezo, ze zijn daar om te werken. Om er voor te zorgen dat we daar een uitvalmogelijkheid hebben.” Dan bedenk ik me om Zayn vooruit te sturen. “Er zal iemand vooruit gaan en iemand die zich bijna onzichtbaar kan maken,” glimlach ik. Ten slotte weet ik dat Zayn graag weer de lucht in wil.

Niet begrijpend schudt Louis kort zijn hoofd.

“Zayn heeft vaker inlichtingen ingewonnen voor me. Op meerdere plekken en ze merken hem nooit op, tenzij hij dat wilt. Als we hem naar Parthalan sturen voor informatie zonder dat hij met de mannen daar praat. Weten we even genoeg om die paar maanden te overbruggen,” leg ik uit. “Daarna wilde ik Zayn al weg sturen om weer te zorgen dat we overal van op de hoogte zijn van alles in het universum.”

Om nu te knikken. “Dat klinkt als een plan,” is hij het er mee eens. “Dus we gaan er heen over een paar maanden, onaangekondigd. Wel dat Zayn eerst gaat en daarna...” Zijn blik gaat omlaag. “Hij slaapt haast,” gebaard hij naar de baby in mijn arm. “Zal ik vragen of Zayn wilt komen?”

“Dat zal ik zelf wel doen.” Ik sta op en leg ik de baby beter in mijn arm. “Kan ik gelijk Dezi op bed leggen.”

Zuchtend komt Louis overeind. “Dan zal ik het hier opruimen.” Wel dat hij eerst met een glimlach over Dezi's wang streelt. “Weltrusten, kerel.”

Pas als ik in Dezi's slaapkamer sta, verschoon ik eerst zijn luier en leg ik hem daarna in het bedje. Als de babyfoon aan staat, neem ik de ander mee terug naar beneden. Waar ik net Niall tegen kom. “Hij slaapt net, hier is de babyfoon. Of wil je dat ik die bij me hou?”

“Ik ga nu nergens meer heen, dank je wel.” Niall schenkt me een glimlach. Waarna hij met de babyfoon naar zijn praktijk gaat.
***
Uiteindelijk bleek dus dat Zayn bij zijn familie zat en komt hij vandaag. Wat niet zo erg is. Ik hoef hem maar te zeggen dat ik ogen nodig heb op Parthalan en hij weet genoeg. Vooral omdat hij graag in de lucht is.

“Zayn, de prinses zit in de studeerkamer,” is hoorbaar.

“Dank je, weet je ook waar het over gaat, Kellan?”

“Volgens mij heeft ze ogen nodig op Parthalan,” hoor ik de andere stem zeggen.

Om dan een vrolijke yes te horen. Gevolgd met een klop op de deur.

Even glimlach ik naar Louis. “Binnen,” reageer ik en knipoogt hij zelf. Wel dat ik eerst nog in de box kijk naar de tweeling, die rustig doorslapen. “Zayn, ga zitten,” gebaar ik naar de man.

Zijn bruine ogen glinsteren bij voorbaat. “Ik mag weer de lucht in.”

Ik knik om zijn reactie. “Ja, er is een ploeg mannen aan de slag om van Parthalan een alternatief te maken voor het geval dat we ooit hier onder vuur komen te liggen. Maar zo te zien hebben we een probleem want het werk vordert daar niet. Wil je mijn ogen zijn op Parthalan? Het is voor mij nog te vroeg om weg te gaan. De tweeling is nog niet oud genoeg dat ik lang weg kan en Parthalan heeft geen faciliteiten om baby's op te vangen van twee maanden oud.”

Zayn grijnst. “Natuurlijk,” zegt hij en staat hij op. Om naar de wieg te lopen en kijkt hij omlaag. “Ik had ze nog niet gezien.”

Waardoor ik zelf op sta en til ik Norah op. “Dit is Norahlyn, en dat Brennan.” Voorzichtig leg ik de baby in zijn arm. “Pas als ze zes maanden oud zijn, zullen Louis en ik onaangekondigd zelf naar Parthalan gaan. Dan kunnen we het zelf zien,” ga ik verder.

“Neem ook Kellan en Patric met je mee,” komt Louis tussendoor. “Kellan is tegenwoordig Harry's opvolger. Patric is mijn plaatsvervanger.”

Even betrekt zijn gezicht en geeft Zayn mijn zoon aan mij. “Het liefst zo min mogelijk mensen. Ik heb Xander al bij me en dat komt omdat hij mijn co piloot is. Alleen Kellan en Patric dan maar meer niet,” schudt hij zijn hoofd.

Iets wat ik wel begrijp en leg ik Norah terug in de box als ik zie dat ze haar mondje beweegt. Hoe lang slapen ze? Mijn ogen gaan naar de klok. Ze slapen dus bijna twee uur. Dat is best lang. “Louis, wil je Patric inlichten maar ook Kellan voor me. Norah en Brennan zullen zo wel wakker worden.”

“Is goed, maar eerst help ik jou,” reageert Louis. “Grace, voor de deur alsjeblieft, en zorg dat er voor minstens twintig minuten niemand naar binnen kan.”

Gracelin knikt en gaat ze naar buiten.

Ik ga zitten met Norah in mijn armen.

“Zayn, wil jij alvast naar Harry gaan. Ik kom er zo aan,” vertelt Louis hem en tegelijk tilt hij Brennan uit de box. “Vraag gelijk of Patric kan komen.”

Gelijk verdwijnt Zayn met een knikje.

Dan heb ik zowel mijn dochter en mijn zoon vast, met een paar kussens onder de tweeling. “Ehm, Lou...”

Lachend helpt hij om mijn shirt omhoog te doen. “Denk je dat je het straks alleen kan? Anders ben ik over twintig minuten terug, zeg het maar?” Wel haakt hij nog mijn bh los en lijkt Brennan het als eerste te weten want zijn handjes liggen op mijn borst. Zijn mondje heeft even snel zijn weg gevonden en sabbelt hij al.

“Ik zie je over twintig minuten.” Ik kijk hem vragend aan en voel ik Norah nu ook.

Hij geeft me een kus op mijn voorhoofd. “Is goed,” glimlacht hij. “Over twintig minuten ben ik terug. Zo lang duurt het niet om Kellan, Patric en Harry op de hoogte te stellen.” Hij aait Brennan over zijn hoofdje en krijgt Norah een kus. Dan kust hij mij nog en loopt hij de kamer uit. “Twintig minuten, Grace, ik hoop dat ik dan al terug ben,” herinnert hij haar nog en is hij echt weg.

Reacties (1)

  • Malikx

    Oooh dezi is zooooo cuteee!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen