Foto bij 099 ~ Marika Houghton

II 099 II

Onder mijn hoofd kan ik horen dat zijn hartslag nog best tekeer gaat en druk ik een kus op zijn borst. Mijn arm leg ik dan over zijn borstkas. Eigenlijk vind ik het jammer dat ik van niemand zelf verder mag met mijn leven. Anders zouden we het niet stiekem hoeven doen.

Voor een maand lang heb ik een relatie met Louis en tot nu toe houden we het geheim voor iedereen. Zelfs voor ieder hier in het paleis.

Hij drukt een kus op mijn kruin. “Waar denk je aan?”

“Aan ons,” zeg ik en leg ik mijn kin op zijn borst. “En half aan mezelf. Ik zou niet weten wat er gaat gebeuren als ze het weten van ons. Het is haast alsof ik niet verder mag met mijn leven.”

Louis trekt me bovenop hem en strijkt hij mijn haren achter mijn oor. “We wachten anders ook omdat niet iedereen het zou begrijpen. Je mag wel verder met je leven maar ze zouden denken dat je Liam gelijk bedriegt terwijl dat voor jou heel anders aanvoelt.”

Knikkend kus ik hem licht. “Dat kun je wel zeggen. Ik zie veel van Liam in Brennan maar ik moet mezelf soms dwingen om er niet te vaak bij stil te staan. Natuurlijk heb ik een deel van mezelf bij Liam begraven maar ik leef nog wel...”

“Marika, dat snap ik echt wel want hij was je zielsverwant maar je hebt nog redenen om in leven te blijven. Te beginnen met de tweeling,” onderbreekt hij mij.

Ik schud mijn hoofd. “Ik zou willen dat het van ons geaccepteerd wordt. Maar iedereen ziet mij als hun leidster, een moeder. Alsof ik verder niks in hun ogen voorstel en dat ik het volk bij alles voor moet laten gaan.”

Zijn hand streelt mijn wang. “Dat is wel erg zwart wit gezien. Je bent in de eerste plaats een moeder, daarna pas als een prinses van ons volk. Al heb je wel gelijk dat ze hun mening eens moeten herzien want je bent ook een vrouw. Ook de tweeling zal naar iemand op gaan kijken voor een vaderfiguur in hun leven.”

Licht knik ik en kruip ik weg in zijn armen. “Ze laten het overkomen alsof ik, zo lang ik nog leef, geen relatie meer aan mag gaan. Dat is wel erg cru,” fluister ik met mijn lippen tegen zijn borstkas.

“Is het ook.” Louis draait ons dan. “Maar niemand kan alles in zijn eentje aan. Jij ook niet, schat. Na verloop van tijd zullen ze op hun woorden terug komen en dan zal het van ons geaccepteerd worden.” Hij drukt een kus vlak onder mijn oor. “Tot die tijd zullen we het nog onder ons moeten houden. Ook dat nog niemand het hier mag weten. Het kan uitlekken.”

De gedachte dat het mogelijk kan uitlekken. Mag ik dan echt niemand meer hebben nu ik Liam begraven heb? Ik doe mijn ogen dicht en probeer de tranen weg te dringen. “Zo veel verschillen we niet van de andere rassen. Mijn eigen volk staat het niet van me toe dat ik ooit weer een relatie mag krijgen. Puur omdat ik mijn zielsverwant begraven heb. Hoe egoïstisch zijn ze dan om dat van me te verlangen? En dat ik mijn behoeftes opzij leg om voor ons volk te zorgen. Ik kan meerdere dingen tegelijk,” snik ik onbedoeld.

“Sst, kalm maar,” troost hij mij en lig ik weer in zijn armen tegen hem aan. Aangezien hij zich op zijn zij draait. “Je staat er niet alleen voor. Je hebt ook een raad van adviseurs, die je bij staat. En je hebt mij.” Louis tilt mijn hoofd op dat ik hem aan moet kijken. “Wat er ook gebeurd, ik laat je niet in de steek. Dat is een belofte.”

Ik kan er niet over uit dat er zoveel gebeurd is tussen mij en hem. Toch is het wel zo en zou ik echt niet zonder hem willen. Met mijn arm om zijn nek, kus ik hem. Uit zowel dankbaarheid en troost. Hoewel er meer emoties door mijn lichaam gaan. Hij laat me echt voelen dat ik nog een vrouw ben. Aantrekkelijk, begeert en mooi.
***
Het is te merken dat Brennan en Norah bijna drie maanden oud zijn want ik heb mijn nachtrust bijna volledig terug. Ik heb zelfs mijn normale ochtendritme weer om te gaan zwemmen. Vandaar dat ik nu weer in mijn eigen kleding pas. Iets dat acht weken geleden nog wel anders was.

Zayn is intussen terug gekomen met dat de mannen in een soort staking zijn gegaan omdat ze hun vrouwen en kinderen miste.

Daardoor heb ik met Louis weer de beslissing gemaakt om hen nog een maandje te laten wachten. Wat we gisteren zelf gezegd hebben door een verrassingsbezoek af te leggen. Wat geen lang bezoek is geweest want de tweeling heb ik thuis gelaten bij Niall. Wetend dat ze bij hem in goede handen zijn.

“Prinses.”

Als ik op kijk, zie ik Harry staan. Om met een simpel gebaar duidelijk te maken dat hij kan gaan zitten.

Wat hij ook doet. “Er zijn weer roddels,” begint hij.

Geruchten over mij en Louis. Ik heb het zelf ook gehoord. “Ik weet het,” knik ik. “Maar misschien dat jij me daar antwoord op kan geven, Harry.” Ik ga staan en leg ik Norah bij haar broer. “Louis is de voorzitter van de raad, toch?”

“Ja,” is het antwoord.

“Houdt dat niet in dat we elkaar vaak zien en dat we regelmatig samen moeten werken,” ga ik door.

Opnieuw dat Harry knikt. “Ja, waar gaat dit heen?”

“Als Patric de voorzitter was geweest, zou hij hier even vaak zijn. Dus mijn vraag, als iemand anders de voorzitter is, zouden er dan geruchten komen over mij en degene die de voorzitter is?”

Even kijkt Harry me aan. Om dan langzaam te knikken. “Waarschijnlijk wel...”

“Waarom houdt iedereen zich zo bezig met mijn leven? Is dat werkelijk van belang voor hen? Mijn privé leven, is en blijft privé. Maar als het om het volk gaat, onze belangen die vertegenwoordigd moeten worden dan doe ik dat. Ik kan die grens wel bewaken... En hoe komt het dan dat er geen geruchten zijn van mij met Kellan? Of met Myrdin, Elias, Nyren, Cassander,” som ik nu op. “De meeste van het beveiligingsteam zijn single en wonen ook onder het dak van het paleis. Dus waarom word ik dan niet met hen geassocieerd?”

Zuchtend komt Harry overeind. “Ik zou willen dat ik daar een antwoord op heb. U heeft gelijk dat mensen teveel op u letten dan op hun eigen leven.”

“Van iedereen waar ik mee geassocieerd kan worden, letten ze te veel op Louis. Hoe komt dat? Omdat ik anderhalf jaar geleden eerst met hem getrouwd was?” Ik kijk Harry zoekend aan. “Hoe denk jij er over? Mag ik over een tijdje toch iemand hebben. Een relatie, een mogelijke vaderfiguur voor de tweeling? Of moet ik dan ook ons volk voor laten gaan?”

Nu schudt hij zijn hoofd. “Prinses, ik gun het u van harte als u over een paar jaar een relatie hebt. Ik snap wel dat het een misvatting is van iedereen dat ze u zien als een moeder, een prinses want u bent en blijft bovenal een vrouw. U zult die aandacht ook nog wel gaan missen.” Meelevend slaat hij zijn armen om mij heen. “Voor mij maakt het niet uit. Zelfs niet als blijkt dat u straks een relatie heeft.”

“Harry,” onderbreek ik hem zacht. Ik kan dit zo ook niet volhouden want ik wil het zeggen tegen iemand. Waarom dan niet tegen hem? Hij kan helpen met de geruchten en alles. “Wat als ik je zeg dat er al iemand is?”

Abrupt laat hij me los. “Grace,” reageert hij zonder zijn blik van mij af te halen. Om te wachten tot de vrouw weg is. “Het is Louis zeker. Luister, mij maakt het echt niet uit maar wees voorzichtig. Niet iedereen zal het accepteren. U heeft Liam nog altijd negen maanden geleden begraven. Ze zullen het te snel vinden...”

“Vind jij het te snel,” wil ik weten.

Gelukkig slaat hij zijn armen weer om me heen. “Nee, en echt vreemd is het niet want hij is er altijd voor u. Hij helpt met de tweeling en hij geeft u nog het gevoel dat u aantrekkelijk bent. Ik denk dat dat het meeste indruk maakt. Net als dat hij elke dag hier is en het is dus niet altijd voor werk.”

Ik mag wel blij zijn dat Harry het nog vrij positief opneemt. “Dank je wel, dit betekend veel voor me.” Ik knuffel hem kort. “Maar voorlopig wil ik dat je het stil houdt. Als het er de tijd voor is, zal ik het zelf bekend maken. Daarbij zal ik het ook tegen Niall zeggen want jullie hebben anders nooit geheimen en het is beter dat hij het van mij hoort.”

Reacties (2)

  • Tomlinsbear

    De mensen moeten juist blij zijn voor haar. Een leven lang alleen zijn is ook niks

    3 jaar geleden
  • Malikx

    Ooohhh nog steeds geen liam... maar wel lief van lou. Voorlaatste stukje spannend x

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen