Foto bij 100 ~ Marika Houghton

II 100 II


Het laatste hoofdstuk. Hierna alleen nog een dankwoord. (:

Eerlijk gezegd ben ik er erg blij mee dat ook Niall het goed opgenomen heeft. Tegelijk dat hij er geen moeite mee heeft dat ik met Louis ben. Terwijl ik eerst dacht dat hij me mogelijk een grote mond zou geven maar het tegenovergestelde is waar.

Gisteravond heb ik het zelf tegen Louis gezegd omdat ik het anders nooit lang vol kan houden. Om er achter te komen dat hijzelf voorzichtig Patric ingelicht heeft. Waarvan hij het gedaan heeft om nog meer geruchten te voorkomen. Anders wel zodat Patric meehelpt om het nog stil te houden.

De enige reden waarom we het stil houden is voor het volk. Omdat ze te veel op mij, en Louis, letten. Vinden ze dan dat hun eigen leven niks voorstelt dat ze naar het koningshuis kijken?

In gedachten verzonken, kijk ik naar buiten. Waar het zachtjes is gaan regenen. Het rustige tikken van de regendruppels tegen het raam heeft iets kalmerend.

Het volgende moment schrik ik van een paar armen om me heen en draai ik me om. Om in een bekend gezicht te kijken.

“Hallo lieverd,” zegt Esmera en knuffelt ze mij. “Ik heb je al een tijdje niet gehoord en ik begon me zorgen te maken. Vandaar dat ik ook maar hierheen kom. Zayn vertelde me dat jullie voortaan hier wonen.”

Ik knik naar haar en geef ik haar een kus op haar wang. “Ja, en iedereen heeft eindelijk zijn draai gevonden. Het leven gaat weer door en hebben we de nasleep van de oorlog wel gehad.”

Ze laat me los en kijkt in de box naar de tweeling. “Jij hebt wel heel veel meegemaakt in het afgelopen jaar. Eerst met Louis getrouwd, je zielsverwant gevonden in Liam, je bent met hem getrouwd, zwanger en dan de oorlog waardoor je ook nog eens Liam kwijt raakte. Dat is veel voor wie dan ook.” Esmera tilt Norah uit de box. “Ik had ze al even gezien maar dit is beter. Hallo lieve Norah.”

Ik ga bij haar staan en kijk ik naar mijn dochter in haar arm. “Er is ook veel gebeurd. Ik kan er zelf soms moeilijk bij maar wat ik nooit zal vergeten is dat ik met de oorlog de langste dag en nacht beleefd heb.” Zachtjes aai ik over Norah's wang en hoor ik een geluidje van haar. “Die nacht was voor mij zenuwslopend en hoeveel mensen er wel niet echt bang zijn geweest. De mensen die we verloren zijn.”

“En kijk nu eens,” reageert Esmera. “Leider van het volk, moeder van een tweeling en... Hmm, zelfs een relatie.”

Mijn gezicht betrekt gelijk. “Grace.” Met een blik naar Gracelin, kan ik zien dat ze na een lichte buiging de kamer uit gaat. “Kan je ook zien met wie of niet?”

“Marika, ik zwijg als het graf als het moet. Het is te zien dat niemand het nog mag weten.” Ze legt Norah terug in de box. “Het is Louis, en echt verbaasd ben ik niet. Hij is er constant voor je, een grote hulp met de tweeling en alles.” Ze kijkt nadenkend half omhoog. “Over anderhalf jaar,” zegt ze dan. “Over een paar maanden kan je het hier in het paleis zeggen en niemand die tegen je in gaat. Maar als het om de rest van het volk gaat. Anderhalf jaar en je kan het bekend maken. Niemand die het je dan kwalijk neemt want jij wilt iemand, de tweeling heeft een vaderfiguur nodig in hun leven.”

“Echt waar?” Ik omhels haar. Normaal zou ik niet eens aan haar intuïtie twijfelen maar in dit geval gaat het wel om mij want ik weet van de geruchten onder het volk.

Bevestigend knikt ze nog eens. “Ja, schat, over anderhalf jaar kun je aankondigen dat je iemand hebt. Maar wat dat betreft moet je het bij een relatie houden met Louis want anders moet je gaten opvullen want hij is de voorzitter van de raad.” Esmera glimlacht dan. “En... oh, nee, zo ver ga ik nu niet.”

Geen idee waar ze het nu weer over heeft. “Wat,” wil ik dan ook weten.

“Over een paar maanden is het veilig voor je en neem dan een spiraaltje. Dan is het pas over vijf jaar mogelijk,” knipoogt ze naar me. “Je relatie met Louis is dan al geaccepteerd door het volk en doen ze ook niet moeilijk als je met hem een kind krijgt.”

Ik schud mijn hoofd. “Esmera, alsjeblieft...”

“Ik zeg over vijf jaar. De tweeling zal hem dan al zien als hun vader, ook al is het niet officieel door een huwelijk. Maar wie zegt dat je moet trouwen om van elkaar te houden.” Met een glimlach tilt ze Brennan uit de box. “Jullie moeder is een sterke, vriendelijke vrouw.” Ze geeft hem een kus. “Je weet dat ik nu verloofd ben met Roan. Ik kan je zeggen dat ik je wel wil zien maar vooral over twee jaar. Dan zul je kennismaken met ons kind.”

“Dat verdien je anders wel, schat,” glimlach ik en geef ik Brennan een kus op zijn hoofdje.

Waarop ze knikt. “Iedereen verdient het om een gezin te krijgen. Jij ook, Marika, zelfs als je je zielsverwant begraven hebt. Je hebt ten slotte nog redenen om in leven te blijven.”

Iets waar ik het zeker wel mee eens ben.
***
Met een glimlach leg ik zowel Brennan en Norah op een speelkleed. Waarvan ik weet dat Norah langzaam op haar rug heen en weer wiegt. Bijna als een teken dat ze zich binnenkort om kan draaien op haar buik. Iets waar ze wel hun tijd voor nemen want ze zijn wel drie maanden oud. Hun inentingen hebben ze al gehad en gaat alles goed.

Mijn blik gaat naar Dezi en kijkt hij met glunderende oogjes naar de tweeling. Tegelijk hoor ik een zachte grinnik en leun ik achterover. Recht in een paar armen, die op me wachten. Samen met een lichte kus, die op mijn voorhoofd gedrukt wordt.

Vervolgens is er gelach te horen. “Ha, kunnen ze het niet meer van ons zeggen...”

“Alleen als ze het bekend maken, Niall,” zucht Harry met een knipoog naar mij. “En daar is het nog te vroeg voor.”

“Ga maar kijken, Dezi, maar wel voorzichtig,” geef ik aan naar de baby. Welke overigens alweer elf maanden oud is. Wat inhoudt dat we volgende maand Dezi's eerste verjaardag vieren. “Al plannen met zijn eerste verjaardag?”

Niall schudt zijn hoofd. “Ik geloof dat we het makkelijk houden maar wel gescheiden. Eerst onze familie en daarna voor vrienden.”

Dat begrijp ik wel. “Is goed, maar dan wel op een voorwaarde,” zeg ik en kijk ik naar Louis, die knikt. “Vier het hier in het paleis. Er is ruimte genoeg...”

“En de taart,” fluistert Louis.

Daardoor glimlach ik. “En de taart krijg je van ons, voor beide feestjes.” Ik kan zien dat Niall en Harry elkaar aankijken. “Ik accepteer geen nee als antwoord. Die taart krijg je van ons.”

We kijken alle vier naar Dezi, die nu zachtjes Norah een kus geeft op haar wang.

“Wat als die twee later wat krijgen,” Harry kijkt omhoog naar mij. Vragend en afwachtend.

Waarop ik mijn schouders ophaal. “De tijd zal het leren, Harry, maar eerst zal ik hen beide aanmoedigen om zichzelf te ontwikkelen en dat ze hun eigen weg kunnen vinden ook.”

Nu is Louis degene die knikt. “Ze zullen hoe dan ook samen opgroeien. Eerst maar eens afwachten waar hun ambities liggen. Daarbij horen Norah en Brennan genoeg te leren over onze wetten en regels. Ze zijn beide troonopvolgers en hoe vroeger je begint, hoe beter ze het kunnen onthouden.”

Wel kan ik Norah horen en dat ze vrolijk reageert op Dezi. Waarvan ik hoop dat ze later als vrienden met elkaar omgaan. Geen idee nog wat de toekomst zal brengen. Al staat een ding vast. Alle drie zullen ze samen opgroeien.

Reacties (3)

  • FollowYourDream

    Oh? Geen Liam...
    Dat valt tegen... Ik had er zo op gehoopt...

    En ik zie Norah en Dezi echt wel samen zijn later (:
    Heerlijk verhaal, ook al liep ik steeds ontzettend ver achter!

    Snel nog het dankwoord lezen (:

    Xxx

    3 jaar geleden
  • Tomlinsbear

    Wat een prachtig einde voor een prachtig verhaal!

    3 jaar geleden
  • Malikx

    Oh dezie en de tweelingzijn zo schattig. Ik lis nog steeds liam... sorry. Jammer dat het gedaan is.
    Het wzs een geweldig verhaal

    Hou van je

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen