OOC ftw

De volgende dag besloot hij om Perkamentus' kantoor te gaan onderzoeken. Zodra hij het had gevonden, opende hij zonder aarzelen de deur, in de mening dat Perkamentus op het ministerie was, omdat hem dat logisch leek én hij het een en ander had opgevangen daarover van Vilder, die in zichzelf had lopen mopperen over dat Foppe nu nóg brutaler zou zijn. Zijn verbazing was dan ook groot toen Dumbledore hem vriendelijk glimlachend uitnodigde binnen te komen en hem verzocht te gaan zitten. Verrast antwoordde Sherlock dat hij niet wist dat Perkamentus hier werkte en gewoon het kasteel verkende.
'Niet op zoek naar geheime gangen dit keer?' vroeg Perkamentus met een ondeugende twinkeling in zijn ogen. He knows, dacht Sherlock in een vlaag van vage, onbenoembare angst, die gauw genoeg verdween, want waar was hij nou eigenlijk bang voor? Weliswaar was Perkamentus ongetwijfeld erg machtig en droeg hij een masker, maar dat deed Sherlock ook en hij was ook niet gevaarlijk. Toen herinnerde hij zich de val en voelde nogmaals die woede, vermengd met oudere woede. Hij verborg het zo goed mogelijk en antwoordde:
'Nee, professor.'
'Hoor eens, het spijt me echt van die val, maar ik móést het weten voor jij iemand vals zou beschuldigen. Deze keer kreeg je geen consequenties omdat je er bewust voor zorgde niemand kwaad te doen en omwille van je... probleempje.' And probably because even he realised he went way more out of line than I did.
Gelukkig was de last van het antwoorden van Sherlock afgewenteld doordat Perkamentus verderging.
'Je was nooit op zoek naar geheime gangen, hè?'
Sherlock aarzelde, maar Perkamentus scheen het eigenlijk al te weten.
'Nee, professor,' zei hij tenslotte.
'Je viool moet veel voor je betekenen, dat je er het hele kasteel voor omkeert.'
'Anderling vertelde het dus.'
'Ze was furieus. Je schijnt trouwens iets met vuur te hebben, te oordelen naar je acties.'
Sherlock zweeg en Perkamentus eveneens. Tenslotte drong Perkamentus aan.
'Waarom?'
Sherlock had geen idee wat hierop te zeggen viel. Tenslotte antwoordde hij: 'Gewoon.'
'Dat is niet gewoon.'
'Mijn eerste "actie" was gewoon een mislukt experiment en het tweede was gewoon het makkelijkste.'
'Waarom haat jij iemand die je op je zwakst heeft gezien, maar je daar niet op veroordeelt?' vroeg Perkamentus opeens, ondeugende twinkeling geheel verdwenen. 'I worry about you, you know.' He has got to be kidding me!
'Why? It's not like you know me.'
'That doesn't mean I don't care about you.'
'Or rather, it would be bad for your dear reputation to be honest,' sneerde Sherlock. 'Anyway, you haven't answered my question.'
'Why I worry about you? Because I see you are clearly unhappy and lonely here and I want you to be at least happy.'
'I am not lonely.'
'Do you have friends?'
'I don't need friends, unlike certain idiots.'
'I heard of your... interesting view on friendship,' zei Perkamentus langzaam. 'Explain how you came to think that way, please.'
'None of your business.'
Op dat moment ging de deur open.
'Ah, Remus. Goed dat je er bent. Ik stond net op het punt Sherlock te vertellen dat zijn viool op mijn kantoor is,' zei Perkamentus.
In een flits had Sherlock zijn staf getrokken en op Perkamentus gericht. Bliksemsnel had Lupos ook zijn staf getrokken en hem op Sherlock gericht.
'Geef hem aan mij,' zei Sherlock schor.
'Ik vrees dat je dat aan Anderling moet vragen en meer kans maakt je viool terug te krijgen als je zegt dat het je spijt in plaats van mij aan te vallen.'
'That would be a lie.'
'Would it? Don't you feel, deep down perhaps, a little sorry?' vroeg Perkamentus voor hij vervolgde: 'Or do you just bury it, like all your other feelings?'
'I don't bury all my feelings. Not that my feelings are any of your business.'
'No... you seem to particularly enjoy hate.'
'Je kunt me ook gewoon de viool geven en haar zeggen dat ik te sterk was.'
'That would be a lie,' zei Perkamentus, de conversatie hardnekkig in het Engels voortzettend. 'Honestly, you'd better just say you're sorry to her, instead of trying to fight me.'
'I'd rather take my chance at this!' antwoordde Sherlock, een vloek afvurend en er twee ontwijkend.
'I'm disappointed in you,' zei Perkamentus, die zijn vloek behendig gepareerd had. 'I thought you'd do better'
Hij vuurde een vloek af en ontweek die van Sherlock behendig, terwijl Sherlock zijn viool sommeerde. Het werkte niet.
'Nu ben ik toch blij dat ik tegenbezweringen heb geïnstalleerd,' merkte Perkamentus op.
'Stop talking,' grauwde Sherlock, zoekend naar zijn viool. Hij moest hier ergens zijn...
'You can still stop fighting, you know,' zei Perkamentus zacht, als roze suikerspin. Sherlock huiverde van walging; hij haatte suikerspin. 'I will only defend myself.'
'This isn't about that violin, eh?' vroeg Lupos. 'This is about power, about control. You want him to tremble before you, but now that he doesn't do it, you get mad.'
'No, that's bullshit. I just want my fucking violin back!'
'Your fucking violin? Gee, I've heard of many things but not of fucking violins. Explains why you want it so badly though. You're early with it,' zei Lupos lachend. Sherlock werd rood en probeerde Lupos te ontwapenen maar die pareerde het alsof het niets was en zond een rode lichstraal zijn kant op.
'You're on the losing side now, Sherlock!' riep de stem van Anderling. 'Are you feeling sentiment yet?' Ouch, that joke's so bad it hurt my ears, dacht Sherlock. Almost as bad as Lupos'.
'Your intelligent jokes continue to be astounding for such an old lady,' antwoordde hij.
'Thank you, I aim to please,' was ze duidelijk even sarcastisch terug.
Bliksemsnel draaide hij zich om, pareerde haar vloek en zag toen pas dat ze zijn viool uit een kast griste. Zich beschermend tegen de vloeken van zijn tegenstanders dook hij ernaar, maar ze ontweek hem en vuurde een vloek, op hetzelfde moment als de rest. Hij sprong weg en merkte dat hij tegen de muur stond. Ze kwamen in een halve cirkel op hem af. Hij merkte nauwelijks dat hij hyperventileerde, dat oude herinneringen ontwaakten en ervoor schoven, noch merkte hij goed dat er een soort mislukte zingende kip op zijn schouder kwam zitten en er water over zijn borst liep. Hij dwong zichzelf te focussen op zijn viool en iets te bedenken om te ontsnappen aan zijn vijanden. Het hielp nauwelijks. Hij vuurde nog enkele vloeken af, die slechts werden beantwoord met schildspreuken. Ze sloten hem in en hij kon niets doen om het te voorkomen. Flashbacks van anderen die hetzelfde deden schoven in korte flitsen in hun plaats en verdwenen. Hij focuste zich slechts op wat er nu gebeurde. Perkamentus stak zijn hand uit. Automatisch dook hij weg en probeerde door te breken. Hij werd teruggedreven en zat nu toch echt vast. Ze stonden nu zo dichtbij dat hun op hem gerichte toverstokken hem bijna aanraakten. Nogmaals stak Perkamentus zijn hand uit en dit keer kon Sherlock niet wegduiken of -slaan, zodat Perkamentus dit keer niet gehinderd werd toen hij probeerde zijn hand op Sherlock's schouder te leggen. Sherlock probeerde weg te rennen, maar dit bleek onmogelijk. Perkamentus wist dat hij niet tegen fysiek contact kon, realiseerde hij zich, en zat hem er op zijn manier mee te pesten. Toen bedacht hij dat het objectief gezien ook mogelijk was dat Perkamentus het niet wist en het deed omdat het... wat was dit gebaar ook weer genaamd? Perkamentus verwachtte vast niet dat het brandend aanvoelde. Een melodieus geluid (net geen muziek, volgens de definitie, maar prachtig) onderbrak zijn gedachten.
'Sherlock, kijk me aan,' zei Perkamentus op hetzelfde moment. Blijkbaar had hij tijdens het denken naar de grond lopen staren. Sherlock besloot koppig naar de grond te blijven staren. Een oude hand hief langzaam maar krachtig zijn kin op en twee toverstokken prikten venijnig in zijn borst. Zijn emotieloze masker zat stevig op zijn plek, maar het leek toch of Perkamentus er dwars doorheen keek. Hij zag medelijden en begrip in die blauwe ogen en wilde zich ruw afwenden (hij wilde helemaal geen medelijden!) maar Perkamentus' hand hield hem stevig op zijn plaats. Voor een paar seconden vroeg hij zich af of Krinkel zich zo gevoeld had toen Harry hem had vastgegrepen.
'Je hebt mijn vraag nog niet beantwoord, Sherlock,' zei Perkamentus. 'Denk je niet dat Lupos het recht heeft te weten waarom je hem haat?'
'Dat heb ik al gezegd.'
'Je hebt niet verteld waarom je hem haat hoewel hij jou niet veroordeelde toen hij je op je zwakst zag,' zei Perkamentus. 'Of waarin hij je aan oude pesters doet denken.'
'Dat gaat niemand iets aan!'
'Hij verdient het te weten,' zei Perkamentus kalm, hoewel er een hint van agitatie in doorklonk.
'En waaraan heeft hij dat dan wel verdiend?'
'Sherlock,' zei Perkamentus waarschuwend. 'Hij... je hebt hem niet gezien toen je dat zei, maar hij was... gepijnigd toen je dat zei,' zei Perkamentus zachter. 'Het minste wat je kunt doen is uitleggen.'
'Denkt u nou echt dat het mij kan schelen hoe hij zich voelt?'
'Sherlock, ik wéét dat het je kan schelen, al probeer je het nog zo goed te verbergen,' zei Perkamentus streng.
'I bet your brother fucked a goat to conceive you!'
'Language!' Lupos was duidelijk niet blij met wat Sherlock had gezegd.
'This is language, professor,' antwoordde Sherlock.
Lupos keek hem strak aan en onder de death glare van zowel Lupos als Perkamentus brak zijn masker voor een paar seconden. Hij voelde de hand op zijn schouder proberen te ontspannen en probeerde weg te stappen.
De rest zorgde ervoor dat dat niet lukte. Hij omklemde zijn stok en probeerde een spreuk te bedenken om door de grond te zakken, maar helaas bestond dat blijkbaar zelfs op Zweinstein niet. Of hij had ze gewoon niet ontdekt.
'I want to understand, Sherlock,' zei Lupos zacht. Like light green and melted silver. 'I want to understand why you hate me so much and in what I've made you think of your bullies.'
'Your behavior,' mompelde Sherlock, opmerkend dat dit zogenaamde willen weten, deze buitengewone bemoeienis abnormaal was, zelfs in deze wereld van magie. Highly unprofessional.
'De val?' Op miraculeuze wijze (wolvenoren?) had Lupos hem toch verstaan.
'Onder andere.'
'Look, can't you just give me a chance?' Hoe durft hij.
'I have given you far more chances than you deserve.'
'You've never given me a fair chance. Can't we just start all over and forget the past?'
'No.'
'Not even for your violin?'
'No.'
'Tell me why.' How on Earth did these fucking unprofessional guys ever get teaching positions, let alone headmaster?! How fucked up had the rest been?, vroeg hij zich af.
'I just don't forget that kinda things that easily.'
'But you can act like you do, can't you?'
Sherlock knikte aarzelend, wetend waar hij op hoopte en merkte toen pas dat zijn schouders gebogen waren en hij automatisch in een vechthouding stond. Haastig veranderde hij van houding en wierp Lupos een afwachtende blik toe.
'If you act as if you've forgotten it for the rest of the year, you'll get the violin and the pieces back.'

De kip maakte een extatisch geluidje tussen de de droefheid door en heel even vroeg Sherlock zich af waarom het kon huilen terwijl dat biologisch onmogelijk was. Toen overwoog hij het aanbod.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen