“Cassi, moet je niet naar je training?” Vraag ik mijn zusje. Ze verslikt zich in haar stuk pizza en kijkt onmiddelijk naar de klok. Ik grinnik. “Ga maar snel, anders kom je te laat.”

Ze knikt, propt de rest van de pizza in een recordtempo in haar mond -zelfs Mark zou het niet zo snel voor elkaar krijgen- en zoekt haar spullen bij elkaar. “En jij dan? Moet jij niet ook nog trainen?”

Ze knikt. “Maar ik wordt opgehaald. En ik hoef niet te lopen, dus ik heb nog wel even. Jij, daarintegen, hebt nog twee minuten.” Zeg ik rustig.

“Eh, tot straks, Fay!” Roept ze, en dan rent ze weg. Ik lach en doe hoofdschuddend de deur achter haar dicht. Ik baal ervan dat we niet bij elkaar zitten, maar ik heb het nog altijd minder erg dan Cassi. Zij zit opgescheept met Sue en Xavier. Gelukkig heeft ze Hurley om haar te beschermen tegen Sue… Maar wie moet haar beschermen tegen Xavier? Ik heb gelukkig Axel nog…

Ik pak mijn spullen bij elkaar en zucht. We zien wel. Eerst in de selectie komen. We moeten wel. We moeten Paolo weer zien. Dit is onze kans om ons te bewijzen. Tegenover hem, en tegenover de hele wereld!

De bel schrikt me op uit mijn gedachten. Ik loop naar de deur en doe open. “Hey Jude.” Zeg ik.

“Ben je klaar?” Vraagt hij.

Ik knik, zwaai mijn tas over mijn schouder, stap in de bus en voor ik het weet zijn we op weg naar Royal Academie. Ik ben er nog nooit eerder geweest, maar de meeste anderen duidelijk wel. Er hangt een gespannen sfeer. En die spanning wordt alleen nog maar erger als we eenmaal op het veld staan. Alleen Caleb lijkt het wel leuk te vinden. Ik weet niet wat ik van hem moet vinden. Zo'n beetje iedereen lijkt hem te haten, en voor zover ik gemerkt heb is hij onuitstaanbaar en ontzettend arrogant, maar dat heeft vast een reden. Alles heeft een reden. Die is soms alleen lastig te vinden. Ik loop naar Jude toe. “Dus, wat gaan we doen, aanvoerder?” Vraag ik lachend. Maar Jude wendt zijn blik af en kijkt eerst naar Caleb, en dan naar de grond. Ik zucht en rol met mijn ogen. “Vertel op, wat is er aan de hand?”

Hij zucht diep. “Het is Caleb. En niet alleen Caleb, maar ook deze plek, dit veld. Alles hier herinnert me aan Ray Dark, en aan de manier van voetballen die hij me heeft aangeleerd. De verkeerde manier: voetballen om te winnen, ongeacht de consequenties. Ervoor zorgen dat je een wedstrijd al gewonnen had, voor die überhaupt begonnen was. Vals spel en manipulatie.”

Ik zet een stap naar voren en geef hem een klap in zijn gezicht. De zachte gesprekken om ons heen vallen stil en ik weet dat iedereen onze kant op kijkt.

“Waar was dat goed voor?” Vraagt Jude, terwijl hij over zijn wang wrijft.

“Blijf niet zo hangen in het verleden! Dat tijdperk is voorbij! Afgelopen! Je kunt niet terug en dat moet je ook niet willen. Vergeet Ray Dark, en denk in plaats daarvan aan het Voetbal Frontier Internationaal! Zorg dat je in die selectie komt, Jude. Beloof me dat je in de selectie komt, dan zal ik daar op je wachten.” Ik smeek in stilte dat mijn woorden effect hebben, maar Jude keert me de rug toe.

“We gaan trainen.” Zegt hij. “Iedereen kan aan zijn eigen technieken gaan werken. Probeer een beetje op elkaar ingespeeld te raken.” Hij pakt een bal en passt naar Axel, die de bal doorspeelt naar mij. Ik pass naar een kleine jongen met donkere ogen en donker haar. Hij schrikt, maar weet wel de bal aan te nemen. Hij rent richting de goal, maar passt op het allerlaatste moment de bal naar Nathan. Ik kijk hem verward aan. Ik was er vrij zeker van dat er een of andere fantastische supertechniek zou komen. Hij is niet voor niets voor de nationale selectie gevraagd, toch? Misschien staat hij normaal gesproken niet voorin… Maar de manier waarop hij op het doel af stormde… het moet haast wel…

Ik schud mijn hoofd. Focus, Fay, focus. Ik kan later wel met die jongen gaan praten. Ik storm op Nathan af en kijk hem woedend aan. “Fay, toe nou…” Probeert hij. Maar in die paar seconden dat hij afgeleid is, pak ik de bal van hem af en sprint ik op het doel af. Ik spring en mijn IJsvlinder smijt Darren achterover in het net. Jammer dat Mark niet bij ons zit. Dan zou deze training een stuk enthousiaster zijn en dan had ik iemand waarmee ik me echt kon meten. Niet dat ik Darren niet mag ofzo, integendeel. Hij is heel aardig. Alleen… hij is zo jong. Hij moet nog zoveel leren. Mark is overduidelijk de betere keeper, hoe je het ook wendt of keert. Hoe hard hij zijn best ook gaat doen, hij wordt nooit beter dan Mark. Hij is onze enige echte aanvoerder en keeper.

Ik loop naar Axel toe. “Mooi schot.” Lacht hij, en hij drukt een kus op mijn wang.

“Dank je.” Zeg ik. “Nu is het jouw beurt.”

“Let maar op.” Darren gooit de bal naar hem toe, en een paar seconden later knalt zijn Vuurbal Storm Darren omver. Ik juich. Op deze manier komt hij zeker weten in de selectie.

Zo gaat het nog een uurtje door. Iedereen traint op zijn eigen manier en Jude negeert me gewoon compleet. Ik zucht. Hopelijk heeft hij morgen een beter humeur.

“Hey Cassi.” Mompel ik vermoeid als ik na de training helemaal gesloopt thuisgekom.

“Hou Fay. Hoe was je training?” Vraagt ze.

Ik kreun. Natuurlijk moest ze dat weer vragen. “Verschrikkelijk.” Verzucht ik.

Cassi grinnikt. “Dat zal heus wel meevallen. Ben je klaar voor de wedstrijd morgen.”

“Nee. Ik wil uitstel.” Zeg ik.

“Sorry, Fay, maar dat zal niet gaan. We moeten morgen die wedstrijd spelen, of we nou willen of niet. We moeten in die selectie komen Fay. Wij kunnen dit. Wij zijn ten slotte de familie Bianchi.”

Ik knik. Misschien heeft ze gelijk. Misschien ook niet. Met Cassi weet je het maar nooit. Hoe dan ook, ik ga me er nu nog geen zorgen om maken… Dat doe ik morgen wel.

Reacties (2)

  • Opperbibbsie

    Haha, Fay vindt het duidelijk ook leuk om dingen uit te stellen!
    xD

    2 jaar geleden
  • MrsNeymessi

    Ze komen hopelijk beiden gewoon in het team. :/

    Jude moet inderdaad niet zo erg in het verleden blijven hangen D;

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen