Sherlock besloot, puur uit nieuwsgierigheid, eens een zwerkbalwedstrijd te bekijken. Om precies te zijn de wedstrijd Gryfindor-Hufflepuf. Het was spannender dat hij had verwacht, hoewel erg nat en winderig, tot hij op een gegeven moment een ijzige koude voelde. Toen zag hij Potter vallen en voor het eerst een razende Perkamentus. Moeizaam onderdrukte hij een huivering bij de gedachte deze woede ooit op hem gericht te zien. Ineens zag hij slechts golven mist en focuste hij al zijn wilskracht op staan blijven en in de richting van de trap lopen, maar daar ging het mis. Hij viel en voelde onmiddellijk een brandende pijn in zijn hoofd. Moeizaam krabbelde hij overeind en wankelde in de richting waarvan hij dacht dat het kasteel was, tot er ineens een arm om hem heengeslagen werd. Hij probeerde weg te duiken maar merkte dat hij te zwak was en liet het maar gebeuren.
'Sherlock?'
Het was Lupos.
'I can handle it.'
'De kans dat jij dit alleen aankan is even groot als de kans dat je in Zwadderich kwam.'
'Vrij groot dus.'
'Sherlock, die hoofdwond -'
'Probably...infected,' onderbrak Sherlock hem, constant proberend op zijn eigen benen te lopen in plaats van te leunen.
'Neem dit,' zei Lupos en Sherlock zag een flink stuk chocola.
'Ik -'
'Neem dit, dan hoef je niet meer op mij te leunen.'
'Ik leun niet op u.'
'Nee, je doet inderdaad je uiterste best niet op mij te leunen maar dat ga je niet veel langer volhouden.'
Met tegenzin gaf Sherlock zijn protesten op en nam een klein hapje. Onmiddellijk daarna gaf hij de rest aan Lupos terug.
'Sherlock..., of je nou denkt dat je het verdient of niet,eet het toch maar op,' zei Lupos in een wanhoopspoging tot hem door te dringen, maar er niet op rekenend, aangezien dat waarschijnlijk niet het probleem was. Ze waren nu vlak bij de ziekenzaal en Sherlock was ineens dolblij dat de gang leeg was. Lupos opende de deur naar de ziekenzaal en drukte hem de chocola in zijn hand.
'Wat weet u -' maar de deur ging al dicht voor hij zijn vraag kon afmaken.
'Moest hierheen...van Lupos,' mompelde hij ietwat versuft tegen de zuster.
'Je bent gewond!' riep ze uit.
'Tell me something...I dont know,' mompelde Sherlock (niet in staat tot een harder geluid) met zijn ogen rollend, maar het klonk slechts als een zwakke afspiegeling van zijn normale reactie; er zat geen vuur in.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen