Lucas zucht. “Goed dan. Het is al een behoorlijke tijd geleden, maar de geruchten zijn een onderdeel van onze school geworden. Het was zo'n tien jaar geleden. Percival Travis was toentertijd de coach van het voetbalteam van onze school. Het team had dat jaar een heel goed seizoen achter de rug, en ze waren in de finale van het voetbal frontier toernooi beland. Maar vlak voor de wedstrijd begon, ontstond er ruzie tussen de spelers uit de laatste twee teams. Percival Travis was bij deze ruzie betrokken. Het team mocht niet meer meespelen in de finale en Percival werd als trainer geschorst voor tien jaar. Sindsdien heeft hij een bijnaam gekregen: de vervloekte trainer.” Hij kijkt ons aan. “Tien jaar… en jullie zijn hier… wacht eens even, is Percival Travis jullie coach?!”

Ik zucht en knik. “We vertrouwden hem niet, dus gingen we op onderzoek uit. En dat bracht ons hier…”

“De vervloekte coach, hè?” Vraagt Cassi. “Hm… Dat klinkt wel erg… vergezocht.”

“Als jij dat zegt, klinkt het niet echt overtuigend, Cassi.” Zeg ik geïrriteerd. “Maar je hebt wel gelijk. Het ís vergezocht. Maar ergens… kan ik me er ook wel iets bij voorstellen…” Ik sta op. “Heel erg bedankt, Lucas.” Zeg ik tegen de jongen, die ons geschokt aanstaat. “Je hebt ons echt enorm geholpen. Maar we moeten nu echt gaan, onze ouders wachten op ons. Misschien zien we je ooit nog wel!”

“Wacht even!” Roept Lucas als we net naar buiten stappen. We draaien ons om. “Wees… wees op je hoede.”

“Doen we!” Zeg ik. “Kom, Cassi!” En ik sleep mijn zus mee naar huis.

De volgende ochtend is iedereen al vroeg op school, behalve Camellia en de coach. Willy en Celia staan voor de groep en spreken de rest toe. “-Had dat jaar een heel goed seizoen achter de rug, en ze waren in de finale van het voetbal frontier toernooi beland. Maar vlak voor de wedstrijd begon, was er een incident waaarbij Percival Travis was betrokken. Het team mocht niet meer meespelen in de finale en Percival werd als trainer geschorst voor tien jaar. Sindsdien heeft hij een bijnaam gekregen: de vervloekte trainer.”

Cassi zucht overdreven. “Ja, oud nieuws. Dat wisten we al. Vertel eens wat nieuws!” Het hele team staart haar aan. “Wat nou?” Vraagt ze.

“Maar… Waarom hebben jullie dan niets gezegd?” Vraagt Xavier.

“Waarom zouden we? Jullie hebben er toch niet naar gevraagd?” Antwoord ik.

“Maar je had het wel even mogen zeggen!” Roept Jordan uit. “In het algemeen belang van het team!”

“De naam van zijn oude school en het adres staan gewoon op internet, hoor.” Zegt Cassi. “Iedereen kon daar zo bij.”

“Precies!” Val ik haar bij. “Als het zo belangrijk is voor het team, waarom hebben jullie het dan zelf niet uitgezocht?” Er valt een stilte. De meeste spelers kijken ongemakkelijk naar de grond. Ik kijk Cassi triomfantelijk aan. “En toen werd het stil.” Zeg ik. “1-0 voor ons.”

“Wat, 1-0 pas?!” Zegt Cassi. “Daar moeten we echt iets aan gaan doen…”

Ik lach. “Klopt, maar nu even niet. Nu gaan we trainen. Ik bedoel, een nationaal elftal wordt niet vanzelf wereldkampioen! Die goals scoren zichzelf niet! Waar wachten we nog op?!” Ik steek mijn handen in de lucht.

“Eh… Op de coach?” Antwoord Mark.

“Oh ja.” Mompel ik. Ik die snel mijn armen weer omlaag. Lekker bezig, Fay, lekker bezig.

Juist op dat moment komen Camellia en de coach binnenstappen. Hoera, nog een dag deze kwelling. En dat is precies hoe het gaat. Net als de dagen ervoor. Wij doen ons uiterste best, pushen onszelf tot onze limieten daaroverheen, om vervolgens te horen te krijgen dat het niet goed genoeg is. Wat ontzettend leuk… En nog een dag. En dan, die avond, is de loting. Vol spanning staren we met z'n allen naar de televisie, waar de loting voor de kwalificaties live worden uitgezonden. Vol spanning kijken we toe hoe de coach een lootje pakt. 1-A. Dat betekent dat we tegen de Australische selectie, The Big Wales moeten spelen. Meteen tegen de grote favoriet. Maar ach, of we nog tegen ze spelen, of later, dat maakt eigenlijk ook niet zoveel uit. We hebben twee dagen om ons voor te bereiden… En ik kan niet wachten!

Mark duidelijk ook niet. “Oké jongens, vanaf morgen gaan we intensief trainen!” Roept hij.

“Ja!!!” Roept het hele team. Maar dat pakt toch net even anders uit, want als we de volgende ochtend klaar staan voor onze training, mentaal voorbereid op apetrots ergste, houdt coach Travis ons tegen.

“Vanaf nu geldt er een trainingsverbod.” Zegt hij.

“Wat?!” Roept het hele team. Wat een slechte grap! Kom op zeg, we moeten trainen!

“Dat is een bevel. En ook is het totaan de eerste wedstrijd verboden om het trainingskamp te verlaten.” Gaat de coach verder. “Over twee dagen begint de wedstrijd. En tot die tijd blijven jullie in dit gebouw.”

“Ik begrijp het niet.” Zegt Jude. Als hij het al niet begrijpt, snapte niemand het. “Dit slaat nergens op!”

“Dit onderwerp is afgerond.”

“Wij zijn geselecteerd om Japan te vertegenwoordigen, en ons team is nog niet op elkaar ingespeeld. De komende twee dagen zijn belangrijk, die moeten we gebruiken om ons teamwork te verbeteren!”

“Luister goed. Ik ben de trainer, Dus jullie doen gewoon wat ik zeg. Jullie hebben allemaal een eigen kamer, op de tweeling na. Jullie slapen samen op verzoek van jullie moeder.” Ik kreun. Typisch onze moeder om het zo te regelen dat ik constant in de buurt van Cassi ben. Ze wil écht graag dat ik haar goed in de gaten hou… “Jullie mogen bij elkaar op de kamer komen, maar ik verbied het jullie om dit gebouw te verlaten. En dan nu allemaal naar binnen.”

Ik kijk aarzelend naar mijn zusje. Die haalt haar schouders op en rent de school binnen. Een logeerpartijtje met het hele team, waarom niet? Het enige minpunt is DAT WE NIET MOGEN TRAINEN!!! AAAAAAARGHHHHHH!!! Dat is zo niet eerlijk!!! Als ik onze kamer in ren, laat ik me met een gefrustreerde zucht op het bed vallen. Ik zou graag willen zeggen dat we er het beste van gaan maken, maar tot nu toe is dit alles een regelrechte ramp...

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen