Foto bij 109 • Alfagedrag



Lange dagen verstreken, met niets meer dan een naar vooruitzicht. De lucht was al dagen dichtgetrokken met een donkere wolkendeken en regen kwam met bakken naar beneden zetten, alsof moeder natuur iets had in te halen door het warme weer van afgelopen weken. Je kon geen stap buiten zetten zonder een douche te ontvangen. Leerlingen besteedden hun tijd binnen de kasteelmuren, vooruit kijkend naar de zware toetsweek die dichterbij kwam. Er waren echter twee leerlingen die hun werk compleet links lieten liggen. Belangrijkere dingen nam al hun tijd in beslag. Woensdagavond tikte opnieuw de regen met veel geweld tegen de ramen en was de lucht buiten zo donker, dat de gangen verlicht moesten worden door vele fakkels en kaarsen. De wind loeide langs de hoge torens en lieten de ramen beven en de bliksem flitste als een op hok geslagen camera over het terrein, waarna een donderslag alle aanwezigen deed opschrikken. En zelfs wanneer de donder en bliksem van huis waren, bleef de lucht donker als de nacht. De vooruitzichten voor de wedstrijd zaterdag zagen er niet goed uit. Het was de eennalaatste wedstrijd van het seizoen en de laatste wedstrijd voor Hufflepuff. Eleanor keek er erg naar uit. Ze had tot nu toe, ondanks haar uitspattingen met Jayden, nog geen training gemist en was door haar onverklaarbare woede extra fanatiek geworden. Zelfs Zacharias had haar uiteindelijk een klopje op haar schouder gegeven. Jayden en Davon spraken haar nog amper aan tijdens de wedstrijd, althans, niet om haar te feliciteren met haar goede werk. Echter weken ze geen moment van haar zijde wanneer Draco in zicht kwam. Eleanor had al gemerkt dat Jayden haar erg tot zich toe-eigende, maar zolang hij zijn mond hield over wat er gaande was, vond ze het niet erg. Ze kon eerlijk toegeven dat, hoewel ze opgelucht was dat het drietal en Jenna haar met rust lieten, ze er niet aan kon denken om Jayden kwijt te raken. Hij had zijn lesje geleerd, dacht ze. Hij stelde geen vragen meer, hij bemoeide zich niet met haar leven, maar ze kon nog altijd met hem communiceren. Die hebberigheid die hij toonde jegens haar, had zij niks op tegen, het leek namelijk elke keer iets op te wakkeren in Draco, die maar al te jaloers leek te zijn om de Beater. Ze kon er niet genoeg van krijgen. Het maakte niet uit of hij haar alleen gedag zei of haar een keer een arm om de schouders sloeg, met elke keer dat ze terug kwam in de room of hidden things, viel Draco haar aan alsof hij maanden lang had moeten wachten voordat hij haar onder zijn vingertoppen kon voelen. Het grappige was dat hoe meer ze bezig was met Draco, des te minder zorgen ze zich hoefde te maken over andere dingen. De ketting deed haar praktisch niks meer, en hoewel de littekens niet meer genazen, was ze al lang blij dat ze die pijn niet meer hoefden te ondergaan. Het enige dat haar nu nog dwars zat, was Harry. Draco had haar elke dag bestookt met zijn magie en ingebroken in de veiligste plek die haar lief was; haar gedachten. Beetje bij beetje leek ze hem buiten te kunnen houden, maar ver kwam ze nog niet. Het enige dat haar tot nu toe was gelukt, was de gedachten van de ketting achter slot en grendel te houden, maar de rest van haar geheugen was nog open voor de wereld.
'Concentreer je!' galmde Draco's stem door haar hoofd. Alsof ze in een tunnel stond, echode zijn klanken in haar brein. Beelden schoten voor haar ogen langs; het weeshuis, de pop die ze had laten ontploffen toen ze 4 was, toetsstof van jaren geleden en uitjes met haar vrienden. Uitgeput duwde ze hem van zich af en stortte in op de grond, waar ze zwaar hijgend bleef zitten. Een scherpe pijn stootte door haar hoofd en ze begroef een van haar handen in haar haardos. 'Pauze,' bracht ze tussen het hijgen door uit. Ze werd door twee sterke handen omhoog getrokken tot ze stond en wankelde op haar benen. Draco ondersteunde haar en bracht haar naar het bed toe in de hoek van de kamer. Daar liet hij haar voorzichtig zitten en nam naast haar plaats. 'Je leert te langzaam. Ik weet niet hoelang Potter al les heeft, maar binnen de kortste keren zal hij meer kunnen dan jij.'
Ze keek hem beduusd aan. 'Draco, we zijn elke dag uren hiermee bezig. Ik ben uitgeput.' Ze haalde de vlakke kant van haar hand over haar voorhoofd en veegde het zweet aan haar rok.
Draco zuchtte en legde een arm om haar heen, waarna hij haar zachtjes tegen zich aan trok, zodat ze met haar hoofd op zijn schouder leunde. 'Je moet doorzetten. Anders is het voorbij.'
'Zaterdag niet, dan is de wedstrijd. Ik moet mijn volle aandacht erbij kunnen houden willen we de zilveren beker nog winnen.'
Draco keek naar haar om en haalde een diepe adem teug, die hij vervolgens langzaam uitblies. Even viel er een stilte, waarin beide uitrustte van het geestelijke gevecht waarin ze net verstrikt zaten.
'Ben je al verder met de kast?' vroeg Eleanor toen.
Draco wierp een blik op de grote, houten kast en schudde zijn hoofd. 'Ik vraag me af of ik er ooit achter ga komen.'
'Jawel,' antwoordde Eleanor scherp. 'Ik denk dat we gewoon moeten doorzetten. Er moet hier ergens in dit verdoemde krot toch wel iets te vinden zijn over die stomme kast.'
Draco grinnikte en liet toen zijn arm zakken. Hij keek haar aan en bewoog dichter naar haar toe. Eleanor glimlachte en leunde achterover op het bed, terwijl Draco langzaam over haar heen tijgerde. 'Maar laten we daar nu even niet aan denken,' zei hij schor en dook haar nek in. Eleanor griste hebberig naar zijn rug, waar ze zachtjes haar nagels in zijn trui drukte. De gewenning van het constante gezoen in haar nek, leek de bijwerkingen van de ketting compleet te overmeesteren. Ze had geen pijn meer en op magische wijze, versterkte dat het gevoel alleen maar meer. Haar ademhaling werd onregelmatig toen ze fladderend haar ogen sloot en kleine kreuntjes over haar lippen liet rollen. Langzaam bewoog Draco zijn gezicht naar het hare en sloot haar lippen in de zijne. Hun lippen smolten samen in een innige omhelzing, hoofden draaiden, lichaamstemperaturen stegen en harten bonsden hevig in één ritme. Hijgend scheurde Eleanor zich van hem los en keek hem aan. Zijn ogen verschoten naar een nog donkerdere kleur grijs, donkerder dan de wolken buiten. Op dat moment bedacht ze zich hoeveel geluk ze had dat ze met iemand kon communiceren wiens gedachten niets van de hare scheelden. Er waren geen verplichtingen, geen zorgen over een relatie of gezeur. Ze hoefde niet te verwachten dat hij haar ging complimenteren noch afkraken en hij hoefde niet bang te zijn dat zij hem ging vragen waar ze stonden in de relatie, want dat wisten ze allebei even goed. Er waren alleen ruzies, passie en zorgeloos gedrag. Hier bij hem kon ze alles vergeten en haar frustraties op hem uiten in een manier die voor beide fijn was. Vragen en antwoorden bleven ver bij hun lippen vandaan, zolang als ze zich allebei maar inzetten voor elkaar en elkaar de hulp boden die ze nodig hadden. Ze grinnikte in zichzelf en viel opnieuw zijn lippen aan, waarmee ze tot laat in de middag nog bezig was.

Eleanor schoof het witte bloesje over haar schouders en knoopte deze langzaam vast. Toen ze haar rok had vastgebonden en haar schoenen weer aan had, wierp ze een blik in de spiegel om haar haren glad te strijken en keek ze weer om naar het bed, waar Draco nog naar haar lag te staren.
'Kun je het zien?' vroeg ze grinnikend en hij knikte. 'Ik heb al meer dan genoeg gezien.' Een eigenwijze grijns gleed over zijn gezicht en hij smeet haar de geel met zwarte stropdas toe, waarmee zij eerder nog zat vastgebonden aan het bed. De gedachten eraan stuurde een rilling over haar rug en ze beet op haar lip. 'Ik ga eten,' zei ze, 'en aangezien de wedstrijd eraan komt, eet ik wel in de eetzaal.'
De grijns gleed van Draco's gezicht en maakte plaats voor een bedenkelijke frons. 'Is dat verstandig?'
Eleanor haalde haar schouders op. 'Maakt het uit? Zolang ik bij mijn team ga zitten. Je weet dat we vaker voor wedstrijden bij elkaar zitten om de strategie te bespreken. Als ik daar niet bij ben, kom ik zaterdag in de problemen. '
'Bij Bates bedoel je,' beet hij haar fel toe.
'Doe niet zo kinderachtig zeg. Hij hoort bij mijn team, dus ja, daar ga ik zitten.' Hij antwoordde even niet en Eleanor draaide zich zuchtend om, terwijl ze een keer overdreven met haar ogen draaide. 'Ik ga het hier nu niet over hebben. Dat alfa-mannetjes gedrag van jou ook.' Ze knoopte haar haren vast in een staart en liep op de deur af, maar voordat ze daar aankwam, greep Draco haar vast, draaide haar soepel om en drukte nog een zoen op haar lippen. Eéntje met zoveel passie dat het haast leek alsof alle energie uit haar lichaam werd gezogen. Een overweldigend gevoel van extase overspoelde haar lichaam en zelfs de adrenaline leek te worden aangewakkerd in haar aderen. Ze greep Draco's trui vast in een poging niet door haar benen te zakken en toen hij haar eindelijk losliet, keek ze hem met geschokte ogen aan. En stormachtige grijs was teruggekeerd in zijn ogen en opnieuw zag ze niks anders dan verlangen in zijn ogen staan, waarbij een ondeugende schittering haar aandacht trok.
'Denk daar maar eens over na,' zei hij plagend en gaf haar toen een klap tegen haar kont in de richting van de deur. Met een heldere blos op haar wangen liet ze de kamer achter zich, nog overrompeld door de zoen. Jongens waren soms net gorilla's; het ging hen allemaal op de status en het mooiste vrouwtje. Ze grinnikte in zichzelf toen ze Draco zich inbeelden als een albino gorilla die grommend en bulderend voor een donker brunette gorilla stond; Jayden. Hoofdschuddend liep ze de gang uit en de lange trappen naar beneden. Een zangerige stem trok haar aandacht op de vierde verdieping en ze huppelde gauw een andere richting op toen ze Luna met Jenna door een gang zag lopen. De twee lachten uitbundig en ergens voelde Eleanor een leeg gevoel in haar borst toen ze zag dat haar beste vriendin haar al had ingeruild. Maar ze herpakte zichzelf gauw, zo was het leven nu eenmaal; uit het oog, uit het hart. Ze draaide zich om en liep de andere kant van de gang door. Misschien dat ze daar via een andere trap beneden kon komen. Ze dreef een beetje weg in gedachten. Eigenlijk kwam het mooi uit dat haar vrienden ergens anders de aandacht zochten die ze misten. En hoewel ze hen nog regelmatig zag in de common room, de slaapvertrekken en de lessen, en af en toe een woordje wisselde, leken ze haar te behandelen als een totaal andere afdeling. Ze kon niet aan Jenna ontkomen tijdens Charms -een les waar ze niet bij kon spijbelen, omdat Flitwick het zeker zou opvallen als zij er niet was- en bij Herbology, maar elke les leek als een waas voorbij te gaan. Ze sloeg niks meer op, ze had niet eens meer het idee dat ze iets anders deed dan met Draco zitten. Gelukkig had Dumbledore het aan de docenten doorgegeven van haar medische toestand en vroeg niemand er naar. De school was immers druk met belangrijkere dingen dan zich zorgen maken over één van de 1000 studenten en haar cijfers waren nog te overzien, dus was er geen reden tot paniek. Eleanor snelde de trappen af en liep parmantig de grote zaal binnen, waarna ze plaatsnam naast Jayden en Alex.
'Klaar voor zaterdag?' vroeg ze zonder de twee aan te kijken.
'Smith zei dat hij een plan had voor Zaterdag. Ben benieuwd waarmee hij komt aanzetten straks,' antwoordde Alex haar. Jayden had nog geen woord gezegd en leek haar hele bestaan te negeren. Eleanor negeerde het en knikte. 'Ik ben benieuwd.'
Al gauw stroomden de rest van de leerlingen de zaal binnen en werd het drukker aan de tafels. Davon en Smith kwamen bij hen aanschuiven en even later zat het hele team klaar voor overleg. Eleanor wierp even een blik op de Slytherins tafel en zag dat Draco ook plaats had genomen, hij hield zijn ogen strak op haar gericht en leek niet van plan ook maar een keer te knipperen. Eleanor rolde met haar ogen en richtte haar aandacht toen op haar teamgenoten. 'Dus, wat is het plan, Smith?' vroeg ze en vouwde haar armen voor zich op tafel.
Zacharias keek de groep een keer rond en grijnsde toen. 'Ik ben wezen kijken bij een van de ravenclaw trainingen, ze zijn weer eens creatief geweest. Het ziet er naar uit dat zij hun keeper het meest verwaarlozen en zich hebben gericht op de training van Cho Chang. Ze willen de Snitch vóór ons te pakken krijgen. Ik heb gemerkt dat de chasers ook in prima vorm zijn, dus ze gaan er vanuit dat zij het meeste werk moeten doen. Dat betekend dat jij het druk gaat krijgen, Whelan.'
Eleanor knikte begrijpend. 'Dus Alex moet Chang goed in de gaten houden en zolang als zij de quaffel niet in handen krijgen, moeten we makkelijk een paar punten kunnen scoren.'
Zacharias knipte in zijn vingers. 'Juist! Campbell, Bates, jullie taak wordt ook een zware.'
'Je wil dat wij er zoveel mogelijk van hun bezems meppen,' vulde Jayden hem aan en rekte zich een keer flink uit. 'Komt voor de bakker.' In het moment dat hij zijn armen weer liet zakken, legde hij één arm om Eleanors schouders. Eleanor lachte in zichzelf bij de verbeelding van Draco's gezicht als hij dit had opgemerkt. 'Vergeet niet dat de Ravenclawers ondanks het stereotype niet om de regels geven,' ging Jayden verder, 'Dit is hun laatste kans op de zilveren beker en die kans gaan ze niet verknallen. Ze zullen daarvoor alles doen om die hoogte te winnen, zelfs het overtreden van regels. Als zij geen aandacht schenken aan hun keeper, dan wel aan de onze.' Hij keek even zijdelings Eleanor aan en richtte zich toen weer op Zacharias. 'We hebben eerder gezien hoe zij lak hebben aan de regels en hun creatieve geesten gebruiken om zonder strafpunten toch hun zin te krijgen.' Jayden trok zijn arm weer terug en drukte zijn vinger hard op de tafel. In haar ooghoek zag Eleanor Draco gefrustreerd in de steel van zijn kelk knijpen en keek op naar Jayden, die tweemaal met zijn vinger op de tafel tikte en sprak: 'Ik durf te wedden dat ze dat ditmaal ook gaan doen.'
'Hij heeft een punt,' stemde Alex in. 'Ik heb het vaak genoeg gemerkt. Cho is nog een eerlijk meisje, maar er zitten een paar tussen die graag zouden vals spelen als ze maar krijgen wat ze willen. En regels zitten hen dan alleen maar in de weg.'
'Dus dat is het dan?' vroeg Harley Richards, één van de Chasers. 'De quaffle bijhouden en hun valse spelletjes in de gate houden.'
Eleanor keek op naar de ruiten boven zich, waar de regen met grof geweld tegenaan kletterde en ze zuchtte. 'Ik hoop echt dat het weer wat gaat liggen tegen die tijd. Anders wordt het nog een zware wedstrijd.'

Reacties (7)

  • Altaria

    Hufflepuff moet winnen! We gaan winnen! Al heb ik het vermoeden dat er nog wel iets kan geburen tijdens die wedstrijd.

    4 jaar geleden
  • chanyeoI

    'Vergeet niet dat de Ravenclawers ondanks het stereotype niet om de regels geven,' ging Jayden verder, 'Dit is hun laatste kans op de zilveren beker en die kans gaan ze niet verknallen. Ze zullen daarvoor alles doen om die hoogte te winnen, zelfs het overtreden van regels.

    Ik voel me hier lichtelijk beledigd door... Ja sorry proud ravenclaw here.

    4 jaar geleden
  • EvilDaughter

    Draco toch...
    Jij past toch veel beter bij Ella

    4 jaar geleden
  • Chantilly

    Waarom vind ik jaloerse mannen zo leuk? Ja Dray, ik heb het over jou ;-)

    4 jaar geleden
  • Histoire

    Oh, sorry, ik bedenk net dat ik nog niet op je gastenboekbericht heb gereageerd! Ik vind zijn jaloezie ook tof!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen