Image and video hosting by TinyPic

MEANWHILE A THOUSAND MILES TO THE NORTH

Elke keer wanneer ik mijn ogen sluit zie ik mezelf vallen. Elke keer zie ik hoe mensen sterven op de meest gruwelijkste manier. Sterven, niet door andere maar door mij. Ik zie mezelf een auto laten crashen en een man met grijs haar vermoorden. Daarna zie ik mezelf een wegkruipende vrouw vermoorden.
Ik verhuis mijn linkerarm zodat hij nu recht voor me ligt. Ik kijk naar mijn bionische arm. Ik staarde naar mijn eigen gezicht, die weerkaatste in de arm. Mijn haar was lang en er zat een lichtelijk baardje op mijn gezicht. Wow, ik zou zo Conchita Wurst kunnen zijn. Misschien moet ik me opgeven als kandidaat, van Rusland, voor het Eurovisiesongfestival.
Ik hoorde gekraak in mijn oor en wat gemompel over dat ik mocht gaan, aangezien de subject niet meer zou komen volgens de informant. 'Ugh, kunnen ze het ooit een keer goed hebben? Dit is verspilling van mijn tijd.
Ik draai me voorzichtig om, mijn linker arm gebruik ik om mijn inslaap gevallen rechter arm te verplaatsen. Ik sta op en haal mijn sniper uit de sneeuw. 'Knisper' is het geluid wat ik hierbij hoor. Ik draai me om en loop weg van de plek waar ik uren heb gelegen, alsof ik er nooit ben geweest.

10:17 5 JANUARY, Stark Tower, 200 Park Avenue, New York City, NY, , U.S.A.

Ik zie het rare, scherpe wapen dichterbij komen. Ik wil aan de kant springen, maar het voelt alsof mijn voeten vast zitten. Alsof Stark of Clint ze hebben vast gelijmd. 'Great, dit is hoe ik doodga, versteend aan de vloer door een wapen waarvan ik niet weet wat het überhaupt is. OP MIJN BLOEDEIGEN VERJAARDAG!!!!''
Ineens komt er een andere woesh en bevind ik me ineens aan de andere kant van de kamer met opnieuw het gevoel dat ik moet overgeven. 'Pietro, alsjeblieft. Waarschuw me een keer voordat je dit doet.' Zeg ik terwijl ik voorover buk. 'Kan ik nog iets voor je doen?' Hoor ik Pietro vragen. 'Kan je me tas van boven halen? Ik heb hem daar laten liggen.' Ik trek zo'n gezicht dat er uit moet zien als een emoji waar je de tanden duidelijk van kan zien en ze op elkaar staan. 'Sure.' Hij schiet weg en verschijnt weer, voordat je ook maar Raxacoricofallapatorius kan zeggen. 'Dankje.' 'Geen probleem.' roept hij terwijl hij alweer wegschiet om iemand anders te helpen.
Ik open snel de tas en haal er een afstandsbediening uit en een liniaal. Ook de 5 wasknijpers haal ik eruit. De wasknijpers stop ik in mijn broekzak, de afstandsbediening houd ik in mijn linkerhand en de liniaal in mijn rechterhand.

'Wat moet je nou weer met een afstandsbediening en een liniaal. Een liniaal met een rekenmachine nog wel.' Hoor ik Steve zeggen. 'Dat plastic is bij de eerste klap al verbogen.' Beledigd kijk ik naar mijn liniaal. Hoe durft hij zo over mijn liniaal te praten? Dat hij zo graag met een schild en vuisten wilt werken mij best.
Ik druk op de aan-knop van de afstandsbediening en met een 'Shoef' verschijnt er een schild in mijn linkerarm. In de rekenmachine op de liniaal typ ik '3394021' in. En die veranderd in een speer. Ik ren op een, helaas nog levend, monster af. Ik kijk even naar rechts en zie mezelf in de weerkaatsing. Wow ik zie er net uit als een Griekse strijder in de strijd bij Troje. 'Hahahahahaha.' Grinnik ik. 'Fuck you bitches.'
Terwijl ik bezig ben over mezelf te fangirlen had ik niet door hoe een vuist op me afkwam en dat hij me raakte. Precies op mijn slaap.

MEANWHILE A THREE MILES TO THE SOUTH A.K.A.

'Zouden we haar niet moeten bellen?' vroeg hij. 'We hebben al zo lang niet meer met haar gepraat. Überhaupt contact met haar gehad.' Mompelt hij erachter aan. 'We komen vanzelf wel bij dat punt. En in de tussentijd let Castiel wel op d'r.' antwoord de ander, terwijl hij zijn taart aansnijd. 'En zo lang ze er niet is, is er meer taart voor mij.' Sam kijkt hem verwijtend aan. 'Uhm... ons. Meer taart voor ons.'
'En voor mij.' Klonk ineens een stem achter hem. 'CASTIEL!!! Stop daarmee. We hebben het hier over gehad. Mijn personal space.' Vertel ik hem, met mijn armen een cirkel om mezelf heen makend. 'Meer taart voor ons drieen. Nog nieuws Cas?' vraag ik hem. 'Nee, niet echt, nee. Wat doen we eigenlijk in dit huis?'
'Dit is haar oude huis en ons onderduik adres.' Het blijft even stil. 'Haar, als in...' Sam maakt een knikkende beweging met zijn hoofd. 'Ja.' Antwoord Castiel nog voordat Sam zijn zin af kan maken. 'Sam! Blijf van mijn taart af! Koop je eigen taart.' Sam schudt zijn hoofd. 'Als jij er nou gewoon meer koopt, dan hoef ik ook niet van jouw taart te pakken. Nu is het Dean die zijn hoofd schudt, zich omdraait en naar de voordeur loopt. Er klinkt en klap en daarna een motor die staart.
Sam loopt naar het raam en ziet de Impala de straat uitrijden.

Reacties (1)

  • Hyacintho

    Okay ik was even vergeten waar in het verhaal ik gebleven was, maar nu ben ik weer helemaal op de hoogte. Soort van.

    Ik draai me om en loop weg van de plek waar ik uren heb gelegen, alsof ik er nooit ben geweest.


    Zeg alsjeblieft dat dit onze heerlijke James Buchanan Barnes is. Dat booty tho.

    'Hahahahahaha.' Grinnik ik. 'Fuck you bitches.'


    Ik mag mijzelf wel.

    'Sam! Blijf van mijn taart af! Koop je eigen taart.'


    Same, Dean. Same. Nu heb ik honger.

    Betekenen die cijfers die Celeste intypte om haar speer te activeren nog iets? Zo ja, dan ben ik gedoemd om dat uit te vinden.

    En Troje... I see what you did there. Nu alleen nog het paard.

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen