As Promised ^-^
Have Fun xX.

Bill

Het leek alsof iedereen het voelde. Onze kwetsbaarheid, onze woede en ons verdriet. Ik had me voorgehouden dat ik de enige was die me zo voelde. Maar de rode ogen, de nietszeggende, starende blik en het op de achtergrond houden, ... Ze voelde zich hetzelfde als mij. En als dat niet zo was dan wilde ik het toch geloven. Op de een of andere manier gaf het me een vorm van troost. Toch voor even, ... Op automatische piloot liepen we door de deuren van het vliegveld en werd de groep gesplitst in crew en band. Enkel de band zou op een vliegtuig richting LA stappen. David, Georg, Tom, Gustav en ik. Zo stonden we aan te schuiven aan het loket. Ik zuchtte diep maar het leek alsof er geen lucht meer was. Slikkend sloot ik even mijn ogen en vervloekte mijn gevoeligheid. Ik kon niet tegen afscheid. Ik zag hen wel weer maar, ... Ik wou geen afscheid nemen van Liv. Het was een vaarwel en tot nooit meer afscheid. Net alsof je ... wel, afscheid neemt van iemand die voorgoed zijn ogen sluit. Ik had letterlijk hetzelfde gevoel. Wat dus wou zeggen dat de terugreis naar LA en de komende maanden zouden bestaan uit 'rouw'. Rouwen naar dat meisje aan de andere kant van de wereld.

Ik voelde de knoop in mijn maag steeds groter worden en probeerde mijn gedachten op iets anders te richten. Wat al snel onmogelijk bleek. Bijtend op mijn lip zag ik David en Georg weg stappen en schoof verder aan. Ongewild of misschien heel stiekem volgde ik hen met mijn ogen. Al snel vielen mijn ogen op de brunette die met haar rug naar me toe stond, op een meter van het raam, naar buiten te staren. Ze sloeg haar armen beter om zichzelf heen om dan een arm omhoog te tillen en over het gezicht te wrijven. Ze huilde. Ik keek van haar weg en probeerde terug bij mijn positieven te komen.

'Meneer?' Verward keek ik op naar de vrouw die me vroeg naar m'n ticket. Het afstempelen ging me veel te snel. In no time slenterde ik naar de plaats waar iedereen zich had verzameld. Samen liepen we de luchthaven door en kwamen we op het punt waar onze wegen voorgoed zouden splitsen. David en Kayn richtten zich tot elkaar en namen het vriendschappelijke afscheid. Zo richtte iedereen zich een beetje naar elkaar en draaide ik me om. Liv stond op een kleine afstand en glimlachte me klein toe. Ongemakkelijk liep ik op haar af. Na ons gesprek had ik haar niet meer gesproken, wat me behoorlijk wat spanning bezorgde. Het bleef een tijdje stil. Ik zag aan haar waterige ogen dat ze naar woorden zocht en besloot het voortouw te nemen. 'Ik heb tijd gehad om na te denken over wat ik je nog graag zou willen zeggen.' begon ik en keek neer toen ze haar ogen opsloeg. 'Nu, ... het moet erom doen dat ik je veel meer wil vertellen dan er tijd is.' Ik kuchte haastig om de plotse hese stem te verdoezelen. Ik glimlachte en keek op in haar ogen. Ze huilde geluidloos maar kreeg een glimlach op het gezicht. 'Je wil altijd teveel vertellen, Bill.' Ik grinnikte maar zag dat ze wel degelijk wist wat ik bedoelde.

'Wat ik wel kwijt kan is dat, ... ik je het allerbeste toewens in wat je ook van plan bent in de toekomst.' Ze knikte dankbaar en haalde de schouders op. 'Je bent goed in wat je doet dus kan ik je enkel veel succes wensen met de rest van de tour. En ...' Afwachtend keek ik toe hoe ze peinzend wegkeek naar de grond. '... en dat ik dankbaar ben voor de tijd die we samen hebben ... doorgebracht.' Ik knelde mijn tanden stevig op elkaar en keek van haar weg, de menigte in. Het was voorbij en nog steeds leek het als een bom in te slaan. Net alsof het niet waar was, het enkel een nachtmerrie was die ik steeds opnieuw beleefde. Toen ik haar hand op mijn onderarm voelde, richtte ik me terug tot haar. De aanraking brandde zo hevig op mijn huid, dat het bijna pijn deed. 'Mag ik je omhelzen?'

Vrijwel meteen schudde ik licht het hoofd. Ze liet me voorzichtig los en veegde vluchtig de opkomende tranen van haar gezicht af. Met een onbeschrijfelijke pijn zette ik een stap naar achter. 'Het zal alles ... nog moeilijker maken dan het al is. Het spijt me.' fluisterde ik haar toe. Ik voelde ongewilde tranen opkomen en draaide me zo snel ik kon van haar weg. Om later haastig naar de toiletten te lopen. Daar gekomen gooide ik mijn handbagage van me af en schopte tegen de vuilnisbak. Met een wazige blik zag ik mezelf met hangende schouders in de spiegel verschijnen.


Liv


Gebroken keek ik toe hoe Bill op een haastig tempo de grote hal doorkruiste. Ik begreep hem, ik voelde zijn pijn maar ... god, wat ik zou doen om nog een keer ... 'Liv, gaat het wel?' Ik zag Bill allang niet meer lopen en draaide me naar Georg. 'Eh... ja. Ja, prima.' loog ik en zag hem pruilen. 'Je verlaat ons.' Ik lachte en verontschuldigde me waarna hij me stevig omhelsde. Opgelucht verstopte ik me in zijn omhelzing. 'Weet je, je kan ons altijd komen verrassen in Rusland.' Ik begon te lachen en zei dat ik het met Dymm zou overleggen. Hierna volgden Gustav en David.

'Last but not least.' hoorde ik vrolijk en eisend uit Tom's mond. Lachend sloeg hij zijn armen om me heen en schrok ik van de oprechtheid ervan. Het deed me goed. Misschien omdat het dicht in Bill's buurt kwam. Hij liet me voorzichtig los en keek me onderzoekend aan. 'Wat heeft hij gezegd?' Ongemakkelijk stak ik mijn handen in de zakken van mijn trui en hield mijn hoofd schuin. 'Ehm, ... niet veel maar dat begrijp ik.' Hij knikte het hoofd en zuchtte. 'Het is hoe hij is. Als er een situatie is waar hij niet mee om kan dan komt er niets uit.' Ik knikte begrijpend en zag Bill ineens terugkomen op een slenterende pas. 'Hij is terug.' meldde ik Tom en keek hij om. Bill ging afzijdig tegen een pilaar leunen. 'Hij kan er niet mee omgaan maar als er iets is waar hij wel mee om kan...' begon Tom plots. Hij reek in zijn achterzak en gaf me een zelf-geplooide enveloppe. 'Ja,... er waren geen enveloppen dus heb ik het met papier gedaan.' verontschuldigde hij zich zacht. 'Wat is dit?' vroeg ik hem niet begrijpend. Hij keek vluchtig om naar Bill. 'Wel, .. ik denk dat het voor jou bedoeld is.' fluisterde hij me toe. 'Van ...?' Oh. Hij knikte bevestigend het hoofd. Hij nam mijn arm en nam me wat verder van Bill weg. 'Het lag verscheurd op de bus. Ik denk dat hij het niet meer de moeite vond om te geven maar dat vind ik dus wel.' legde hij uit.

Dus Bill had me iets geschreven, het verscheurd en niet meer willen geven. Dat klonk ... Ik schudde mijn hoofd. 'Tom, ik kan dit niet aannemen. Als hij het niet ...' Hij onderbrak me meteen. 'Als je het niet wil lezen gooi je het gewoon weg. Ik wil gewoon dat je tenminste die keuze krijgt.' Hij keek me bemoedigd aan waardoor ik uiteindelijk knikte. 'Dank je, Tom.'

- - - - -

We keken de jongens na tot ze nog een klein zwart puntje in de menigte werden. Dymm sloeg een arm om me heen en keek me onderzoekend aan. 'Heb je hem nog gesproken?' In trance knikte ik het hoofd en bedacht me dat Bill zich na ons gesprek niet meer tot mij had gericht. Het deed me beseffen dat het laatste dat ik van hem zag, ... zijn gekwetste blik en de woorden 'het spijt me', waren. Gevolgd door de rug die hij naar me toe had gekeerd om weg te vluchten. Dat was mijn laatste beeld van Bill Kaulitz.



Mooi einde voor de story, niet?:P

Reacties (4)

  • Luckey

    dit word echt niet het einde van de story!!
    no way!!!

    3 jaar geleden
  • TomKBitch

    Euh.. excuseer?!!!
    Laatste deel?!
    Als u wenst dat ik je kom stalken, je uit huis sleur en je daarna 100 keer mep..
    Ja dan mag dit het laatste deel zijn :'D
    Nee nee doen we dus niet!!
    Trouwens ik mis mijn alienbuddy fucking erg:(
    En ooh komaan geef wat spanning of dramaxD
    Ja weer kleine reactie.. sorry !!!
    Maar snel verder!!!

    4 jaar geleden
  • Eleonora

    Oh god doe ons dat niet aan!!
    Neen neen neen!!
    Er moet nog iets komen sowieso...

    Heel snel verder! Je schrijft heel mooi.
    (Y)

    4 jaar geleden
  • Iskuane

    NEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE

    niet het einde van deze story!

    ze moeten elkaar minstens nog een keer ontmoeten...

    en dan Tom en Dymm nog...

    nee nee dame... jij bent nog niet klaar met deze story...(N)

    snel verder gaan hoor(flower)

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen