Long chapter for the lovers among us ^-^
Thanx for everythng! < 3

Bill
Same moment, 9 hours earlier - LA


Geeuwend kwam ik overeind uit de sofa toen het beeldscherm zwart werd. Pumba lag nog flink te snurken en vluchtig keek ik op naar de klok. Bijna 9 uur. Nogmaals geeuwend slofte ik naar de keuken en drukte het licht aan. Ik trok de frigo open en liet mijn ogen over de vele etenswaren glijden waar ik helemaal geen trek in had. Verveeld duwde ik hem weer dicht, draaide me om en liet mijn blik op de fles wijn vallen die nog op het aanrecht stond. In een trance nam ik een wijnglas uit de kast en schonk hem halfvol. Slenterde naar de veranda en nam een kleine slok terwijl ik opkeek naar de steeds donkerder wordende hemel.

Het was stil. Muisstil.

Tom was na het eten zijn gedachten gaan verzetten met de nog te vertrouwen vrienden maar zelf had ik er geen behoefte aan. En nu het zo stil was... Ik keek neer in mijn glas en vroeg me af wat Liv nu d ...


"DEURBEL, DEURBEL",...


Geschrokken keek ik op en verraadde Pumba onze aanwezigheid. Wie kon er nu nog aan de deur staan? Het was woensdag en ondertussen al 9 uur gepasseerd en ... Kermend sloeg ik mijn hoofd naar achteren in mijn nek en mopperde. 'Nu? Uitgerekend nu moet ze langskomen!' Met het wijnglas in mijn handen liep ik alvast naar de voordeur. Snel overlopend in gedachten, dat ik aan alles had gedacht. Ik nam eerst nog een slok wijn voordat ik het slot omdraaide en de deur opende.

Een koele wind drong meteen naar binnen gepaard met het bekende parfum dat ze altijd had gedragen. Ik keek haar aan en las geen emotie in haar heldere ogen. 'Nina.' knikte ik. Ze knikte en hield haar grijs gebloemde jurk in bedwang toen de wind ditmaal heviger opstak. Ik ging opzij en liet haar naar binnen komen. Toen de deur terug in het slot viel draaide ik me behoedzaam om en zag haar even rondkijken. 'Je spullen staan achteraan in de hal.' meldde ik, de stilte verbrekend. Ze aaide Pumba die zoals gewoonlijk de aandacht opeiste en keek naar me op. 'Kunnen we ehm ...' Ze kwam terug overeind en sloeg haar blonde lokken terug op z'n plek. '... even praten over alles?' Ze zette haar handen sierlijk in haar zijden maar had een dominante blik in haar ogen.

Ik bleef echter kalm en fronste. 'Volgens mij valt er niets meer te bespreken.' Ze trok haar geëpileerde wenkbrauw op. 'Nee? Dus jij wilt dat ik gewoon wegga en eens ik de deur uit ben, jij je terug kan storten op die ... wel ik weet duidelijk niet aan welk soort scharrel jij je verstand hebt verloren.' Ze lachte bijdehands waarop ik instinctief ook lachte, maar dan eerder sarcastisch. 'Dat weet je duidelijk niet want dan had je niet de verkeerde neer geknuppeld.' Met een lichte grijns zag ik hoe haar lach afstierf en een grimas over haar gelaat trok. 'Heb ik Ria tenminste een dienst bewezen.' mompelde ze tussen haar tanden door. Ik grinnikte en schudde het hoofd. 'Dienst? Je bent niet goed wijs en nog niet redelijk laag gevallen. Daarbij komend dat ze nog eens gaan scheiden ook ...' Ik nam een slok wijn en zag aan haar reactie dat ze het nog niet wist.

'Je weet het wel te vinden, geloof ik.' En met die woorden liep ik door naar de woonkamer. 'Alsof jij nu gelukkiger bent dan ooit tevoren ...' Ik hield mijn pas in en hoorde haar achtervolgen. Ze liep langs me heen naar de zetel en liet haar oog vallen op het glas wijn in mijn handen. 'Je drinkt wijn in je eentje, je hebt je al een tijd niet geschoren en het is ...'

Ze liep wat dichter op me af. ' ... muisstil ...' Ze fluisterde en stal langzaam het glas uit mijn handen. Voor geen goud van de wereld wou ik nu door de mand zakken en haar het antwoord geven dat ze verwachtte. '... dus waar is je nieuwe vlam, Billie?' Ze bracht het glas naar haar lippen en nam een slok van mijn wijn terwijl haar ogen me prettig aankeken. Ik wou mijn tanden op elkaar klemmen maar dan zag ze dwars door me heen - wat ze eigenlijk al deed -. 'Niet hier.' antwoordde ik kort en nam mijn glas terug uit haar handen. Ze grijnsde haar tanden bloot maar ik negeerde haar en liep door naar de keuken. 'Niet hier? Omdat de romance sneller op de klippen liep dan je had verwacht of was je haar gewoon ... beu?' Ik sloot kermend mijn ogen nu ze me niet kon zien en trachtte beheerst een antwoord te formuleren. Ze was gewoon onmogelijk, listig, vals en onuitstaanbaar. Kon ze nu niet gewoon oprotten en me met rust laten? Wat in vredesnaam had me ooit bezield?

'Of misschien ... was zij jou beu?' Ze liep de keuken binnen en vrijwel meteen voelde ik het laatste beetje zelfbeheersing wegglijden. Ik plaatste mijn glas op het aanrecht, draaide me om, liep op haar af en greep haar bij de arm. Ze schrok maar het deerde me niet, ... niet meer. 'Het enige wat jij moet weten is dat je je kop moet houden, je spullen moet pakken en verdwijnen.' Blafte ik haar toe terwijl ik haar naar de hal sleurde. Daar trok ze zich met stevige kracht uit mijn grip. 'Doe niet zo belachelijk! Je denkt toch niet echt dat je gelukkig kan worden met ...' riep ze kwaad.

Ik negeerde haar woorden, liep naar de kast en sleurde er eigenhandig de 4 vuilniszakken en koffer uit. 'Heb jij m'n spullen werkelijk in vuilniszakken gedraaid?' Riep ze me furieus toe en trok mijn armen gewelddadig van haar gerief af. 'Je hebt het minste greintje respect!' Vloekte ze terwijl ze de zakken opende om haar spullen te bekijken. 'Al dat respect is afgestorven toen jij m'n crew begon neer te knuppelen. Je bent gestoord!' riep ik haar verontwaardigd toe.

Ze negeerde me waardoor ik met gemak haar spullen aan de voordeur kon plaatsen. 'Bill, hou daarmee op!' Ik trok de deur open en zette ze één voor één bij haar splinternieuwe Range. Een geluk dat ze die had aangeschaft want anders zou het er zeker niet allemaal in geraken. Weer trok ze me terug maar hield ik vol tot de koffer uit m'n huis was. Maar onderweg naar de auto versperde ze de weg. 'Ik ga je niet nog eens vragen om te vertrekken!' waarschuwde ik haar. Haar ogen vulden zich met tranen en in één enkele seconde vloog haar hand stevig en krachtig tegen mijn wang aan. Ik liet de koffer los waardoor de inhoud al snel op de oprit belandde. Tranen liepen over haar wangen terwijl de woede nog steeds vlamde in haar ogen.

Ik balde mijn handen tot vuisten maar besefte dat ik dit misschien wel verdient had. 'Hoe kun je me dit aandoen?' snikte ze vol ongeloof en kruiste ik mijn armen. Ik keek neer op de kledij die tot haar voeten reek en keek dan terug op in haar ogen. Er brandden zoveel vraagtekens dat ik haar wel een deftige uitleg verschuldigd was. Ik zuchtte en dacht ongewild aan de afgelopen maand. 'Ik voelde dit al aankomen voor ik vertrok naar Europa.' gaf ik toe en schudde ze het hoofd ongelovig. 'En op de tour ... Het spijt me dat ik dit via de telefoon heb opgebiecht maar ik kon geen andere manier bedenken die minder pijn zou doen.' Ik zuchtte en stak mijn handen in mijn zakken. 'Bill, er zijn veel relaties waarin niet altijd alles perfect verloopt. Maar dat hoeft toch niet te zeggen dat we er een eind aan moeten maken? We kunnen eraan werken, elkaar tijd geven, ik...' Geërgerd dat ze niet begreep wat ik bedoelde schudde ik het hoofd maar hield ze niet op. 'Onze relatie heeft altijd gewerkt, Bill! Ik begreep dat je veel tijd in de band stak, jij begreep mijn ambities, we zijn perfect samen! Wat wil je in godsnaam nog meer? Ik heb je alles gegeven dat ik had en toch ben je ni ...'

'Ik hou van haar, Nina!'

Meteen staakte het praten, meteen was ik ervan bewust dat ik dit ... luidop had gezegd. Ik kon niet in 1 woord beschrijven wat er door me heen ging. Ik was nog steeds kwaad, geïrriteerd, ietwat geschrokken van mezelf en ... opgelucht. Maar meteen ook gefrustreerd want ...

Nina zakte neer om haar kledij bijeen te krijgen en zei geen woord meer. De geschrokken uitdrukking in haar ogen bleef echter staan waardoor ik net zo geschrokken en verward van haar weg draaide. Ik voelde tranen prikken maar was te verdoofd ze te laten vallen. Ik liep naar de deuropening en hoorde even later haar motor draaien. Zonder omkijken duwde ik de voordeur dicht en viel er tegenaan. Sloot mijn ogen en hoorde weer die doodse stilte opwellen.

Ik was gefrustreerd omdat ik Nina kon vertellen wat ik echt voelde en ik het aan Liv ... niet had gedaan toen ik de kans had. Ik opende mijn ogen weer en kreeg spijt van alles dat ik had kunnen doen en niet had gedaan. Onomkeerbare zaken en ...

... omkeerbare zaken.

Met die ingeving leek het alsof opluchting, het enige was dat ik nog voelde. Ik wist het zeker! Dit zal en ga ik doen.
Snel nam ik een stuk papier uit de printer, nam een balpen en begon te schrijven. Tevreden dronk ik nog mijn glas wijn leeg en vertrok toen naar boven, gevolgd door Pumba. Het was al laat maar volgens mij en hopelijk ... niet té laat.

Reacties (2)

  • Luckey

    Bill ga gewoon nu naar der toe!!
    Je wang word blauw van die klap!!
    De twins moeten die meiden gaan halen!!!
    Bill heeft het toe gegeven en ook recht in het gezicht van Nina!!
    Snel verder!!
    Wil weten wat er in die brief staat

    3 jaar geleden
  • Iskuane

    goed zo... Nina ook opgehoepeld...

    opgeruimd staat netjes!

    Snel weer doorgaan hoor(flower)

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen