Foto bij 029

All I want,
All I've ever wanted,
since the bones in me
began to grow,
is to know love,
and for love, too,
to know me.
-Christopher Poindexter

Hallo allemaal! Geen idee of jullie me überhaupt nog kennen, maar jullie herinneren me misschien als de persoon die in lang vervlogen tijden nog hoofdstukken schreef en haar lezers niet verwaarloosde. :') Mijn oprechte excuses dat ik bijna een jaar (!) inactief ben geweest, maar ik kan met zekerheid zeggen dat ik terug ben! Voorgoed, deze keer!;)In de beschrijving onderaan vinden jullie wat extra uitleg! Ik zou een samenvatting van het vorige hoofdstuk geven om jullie geheugen op te frissen, maar het is zodanig lang geleden, dat het waarschijnlijk amper zou helpen... Anyway, er is een feestje van Louis aan de gang, zaken tussen Harry en Lily zijn wat rommelig, maar ze besluit om in licht beschonken toestand (no judgement) Harry toch op te zoeken! Things were just getting heated voor ik besloot maandenlang niets van me te laten horen (waarvoor mijn excuses)! Dus hier zijn we nu aangekomen. Veel leesplezier!

Lily-Rose Harper


Hij stapte vooruit, tot hij me ruw tegen zijn muur kon duwen. Ik kreunde tegen zijn lippen en liet de vingers van mijn ene hand in zijn nog steeds lichtjes bezwete krullen glijden.
"Heb je Marcus gezien vandaag?" vroeg Harry. Ik schudde lichtjes verward en ademloos mijn hoofd en snakte lichtjes naar adem toen hij er vlak na een trage sensuele kus in mijn nek drukte, zijn ene hand op mijn wang, strelend over mijn jukbeen.
"Hmmm, goed." humde hij, voor hij zacht in mijn huid beet. Met een opgewonden kreun liet ik mijn hand over de lengte van zijn zij glijden, gepijnigd piepend toen hij zijn tanden iets te hard in mijn nek liet zinken. Hij kuste de gepijnigde huid echter onmiddellijk erna teder en opende zijn lippen, zodat hij er met zijn zachte warme tong over kon strelen.
Mijn ogen draaiden weg. Genietend kraste ik met mijn nagels over het verlengde van zijn rug.
"Fuck, Lily." kreunde hij. Hij verstrengelde zijn hand gejaagd in mijn haar en draaide de krullen rond zijn vingers. Ruw draaide hij mijn hoofd opzij en drukte zijn warme lippen op de mijne in een verhitte kus, onbeheerst en vol verlangen naar mijn lichaam. Ik hoorde hem diep ademhalen door zijn neus, terwijl hij met zijn duim over mijn wang streelde en met zijn andere hand mijn hele heup omvatte.
Plots was het echter niet meer genoeg voor me.
Ik weerloos tegen de muur, en hij, de kus leidend... Ik wilde hem tonen dat alles anders was nu. Dat ik niet meer dezelfde Lily was.
Onverwachts greep ik zijn middel en duwde hem achteruit.
"Wat doe je?" mompelde hij verward, terwijl ik hem dwong achteruit te stappen en volgde. Te verrast door mijn actie liet hij me doen, tot zijn benen de rand van zijn bed raakten en hij met een vloek achterover viel. Hij ving zich op met zijn handen, en ademde zwaar in en uit terwijl ik mijn onzekerheden en verlegenheid weg slikte en schrijlings op hem ging zitten, mijn handen als steun op zijn borstkas.
Hij duwde zichzelf op en keek me ongelovig aan; zijn ogen waren haast zwart en hij had een opgewonden blos op zijn wangen.
Ik richtte me wat op, zodat mijn huid die van hem net niet raakte. Met een protesterende kreun greep hij mijn polsen, lustvoller dan ooit naar me opkijkend.
"Fuck, prinses, kom hier." gromde hij, maar ik negeerde hem. In de plaats daarvan legde ik mijn hand op zijn wang en boog voorover, zodat ik mijn gezwollen lippen op die van hem kon drukken en hij zijn hoofd lichtjes omhoog moest kantelen om me te kunnen kussen. Hij verstrakte zijn greep op mijn armen, voor hij me losliet en onmiddellijk erna mijn bovenbenen in zijn ruwe grote handen nam.
Ik kuste hem langzaam, mijn lippen zo sensueel mogelijk tegen die van hem bewegend. Eindelijk leek ik het gevoel te hebben dat ik wist wat ik deed wanneer ik hem kuste, en dat ik zijn leiding niet langer nodig had.
Zijn vingers drukten in mijn huid, terwijl hij zijn heupen omhoog duwde en ik verrast naar adem snakte tegen zijn mond toen ik zijn kruis tegen het mijne voelde.
Ik boog mijn hoofd ademloos achteruit en sloot mijn ogen genietend toen hij de stof van mijn jurk langzaam omhoog duwde en zijn intense blik op mijn kleine witte broekje richtte.
"Zo fucking prachtig." zei hij hees. Hij duwde zijn mond tegen de huid van mijn hals en liet zijn vochtige hete lippen kort langs mijn nek glijden.
"Harry." fluisterde ik, voor ik mijn gezicht voorover boog en een kus op zijn haar drukte. Ik ademde dieper in en uit, lichtjes schrikkend toen hij zijn ene hand liet zakken en op mijn achterste liet rusten.
"Zit neer, liefje." spoorde hij me aan, maar ik hield hem tegen toen hij me aan mijn heupen naar beneden wilde trekken.
"Nee." protesteerde ik zwak. Hij kreunde diep en keek me met donkere ogen aan.
Abrupt bracht hij zijn hand omhoog en krulde hem rond mijn hals, zijn vingers in mijn nek en zijn duim ter hoogte van mijn keel.
"Nee?" herhaalde hij met zijn heerlijk diepe stem. Zijn verleidelijke Britse accent maakte zijn antwoord enkel nog aantrekkelijker. Ik antwoordde niet, maar ademde onregelmatig in en uit terwijl ik in zijn betoverende ogen keek, te opgewonden om een antwoord te kunnen formuleren.
Ik snakte echter luid naar adem toen hij zijn andere hand liet zakken en met de rand van mijn broekje speelde.
Ondanks mijn pogingen mijn emoties onder controle te houden, kon ik een zachte kreun niet inhouden op het moment dat hij kort met zijn vingertoppen over me heen streelde, de dunne stof als enige barrière.
"Hmm? Nog steeds niet, Lily?" fluisterde hij. Hij drukte zijn warme mond tegen mijn kaaklijn en haalde zijn hand van mijn hals. In de plaats daarvan sloeg hij zijn arm rond mijn middel en trok me dichter tegen zijn lichaam. Ik opende mijn lippen en greep zijn schouders wat beter vast.
"Je bent zo fucking nat. Enkel voor mij." gromde hij tegen mijn wang, voor hij zijn hoofd draaide en het plekje onder mijn oor kuste. Ik voelde mijn zelfbeheersing afbrokkelen, en verslagen ontspande ik, terwijl hij wat harder over me heen wreef.
Hij knuffelde me steviger en ademde wat dieper in en uit tegen mijn hals toen ik eindelijk aan hem toegaf.
"Komaan, zit neer, schatje." spoorde hij me aan, en met een geluid tussen een zucht en kreun in deed ik wat hij van me vroeg. Ik kon onmogelijk de controle over de situatie behouden. Niet bij hem...
"Dat is het, baby. Fuck." gromde hij, toen mijn heupen die van hem raakten.
Ik kon niet helder denken toen ik hem tegen me voelde; hard, en duidelijk even opgewonden als ik. De reden waarom ik naar hem toe gekomen was, de aanleiding van onze kus en mijn beslissing hem me te laten aanraken: alles vervaagde en veranderde in een onbegrensd verlangen naar de man onder me.
Ik kuste hem opnieuw, terwijl ik traag tegen hem bewoog. Hij fluisterde mijn naam tegen mijn lippen.
Na enkele seconden trok ik me los en keek tussen ons in, wat dieper in en uit ademend toen ik de opwindende beweging van mijn heupen volgde met mijn felle ogen.
Langzaam bracht hij één hand omhoog en trok aan de strik die het lint tussen mijn decolleté op zijn plaats hield. Ik schrok lichtjes toen hij de stof openduwde en zijn warme mond tegen de aanzet van mijn ene borst drukte.
"Haz." liet ik onbedacht over mijn lippen rollen, in een opgewonden zachte kreun, nog voor ik had kunnen nadenken over het koosnaampje. Hij gromde echter genietend, alsof hij ervan had genoten. Hij hief zijn hoofd op en vouwde zijn zachte roze lippen nu rond mijn sleutelbeen, waarop ik mijn hoofd lichtjes achteruit kantelde en mijn hand in zijn krullen liet glijden.
Gek van verlangen naar hem, drukte ik mijn heupen nog meer tegen de zijne, in een ongelijk ritme, alsof ik mijn opgewonden lichaam niet langer kon beheersen. Hij keek op en drukte zijn voorhoofd tegen het mijne.
"Shit, Lily." vloekte hij, mijn middel nemend en de controle over mijn lichaam overnemend.
Deze keer liet ik hem doen.
Hij was te dominant om mij te laten leiden, en ik verlangde te hard naar hem om hem te stoppen. En eerlijk? Ik hield er zo hard van wanneer hij de situatie in handen had en ik hem enkel moest volgen. Zijn zelfzekerheid en ervaring wonden me meer op dan wat dan ook.
Hij was altijd zo zeker van zijn stuk, altijd in controle en vastbesloten om op elk vlak te bewijzen dat altijd de leiding had. Hij verloor nooit.
Nooit.
Hij wist zo goed welk effect hij op anderen had, en het was onbeschrijfelijk verleidelijk om te zien dat hij er gebruik van maakte.
God, alles aan hem was zo verleidelijk. Zo sexy.
En hoe meer hij me kuste en aanraakte, hoe meer de beslissing dit na deze avond te beëindigen leek te verdampen in de verhitte lucht rond onze smachtende lichamen, langzaamaan, tot enkel puur verlangen en mijn onbegrensde gevoelens voor hem overbleven.
Hoe naïef was ik geweest? Alsof ik ooit afstand van hem zou kunnen nemen.
Ik zat aan hem vast; onherroepelijk.
Ik opende mijn lippen wat en keek nog steeds naar de magische plek waar onze lichamen -onze verboden hitte- elkaar raakten, tot ik hem met één hand losliet en mijn jurk zonder na te denken optilde, al was het maar om de verslavende onzedige connectie tussen ons beter te kunnen zien.
"Wat doe je?" mompelde hij hees tussen zijn tanden door, terwijl hij zijn mooie groene ogen evenzeer richtte op de plek waar ik naar keek. Abrupt werden zijn handelingen ruwer en gejaagd, alsof hij op springen stond en zijn lichaam niet langer kon beheersen.
Ik stootte een genietend geluidje uit en kantelde mijn hoofd lichtjes achteruit, me realiserend dat wat hij nu ook van plan was met me, ik hem toch niet zou tegenhouden. Ik had het echter nog maar gedacht, toen hij het in mijn plaats deed.
"Lily, stop. Stop..." kreunde hij plots, terwijl hij mijn heupen nam en me tegenhield. Hij liet zijn hoofd hijgend in de holte van mijn nek vallen.
"Harry." smeekte ik ontzet, onmiddellijk opnieuw verlangend naar het verslavende, heerlijke gevoel van zijn lichaam tegen het mijne.
Wat was hij van plan? Waarom stopte hij?
Hij kuste mijn schouder en schudde enkel zijn hoofd.
"Ik kan niet... Ik kan me niet beheersen. Ik ga je pijn doen of je dingen laten doen waar je spijt van krijgt." fluisterde hij. Hij streelde haast teder met zijn handen over mijn middel, langzaam en op en neer langs mijn zijden, smal in zijn reusachtige palmen.
"Nee." mompelde ik in zijn haar. Traag dwaalden mijn vingers over zijn rug en schouders, tot ik ze tussen ons in liet vallen en rond zijn heupen liet rusten.
"Niet nu, Lil. Je hebt gedronken, baby. Je krijgt hier morgen spijt van." Ik schudde echter koppig mijn hoofd en bewoog mijn heupen weer tegen de zijne.
"Lily, ik meen het. Weet je hoe fucking moeilijk het is me te beheersen?" snauwde hij, terwijl hij me stevig vasthield en zo verplichtte stil te zitten.
"Beheers je dan niet." kaatste ik de bal terug. Hij klapte enkel zijn kaken dicht.
"Je weet niet wat je zegt." gromde hij.
"Het kan me niet schelen, Harry." zuchtte ik, mijn benen wat steviger rond zijn smalle heupen klemmend en mijn lippen op die van hem drukkend.
"Lieg niet." prevelde hij tegen mijn mond. Haast teder legde hij zijn hand in mijn nek, zijn duim op mijn wang, voor hij me traag kuste.
Ik trok me echter los en keek diep in zijn ogen.
"Ik meen het. Het kan me allemaal niet meer schelen. Ik geef er niet meer om. Ik heb geen zin om te wachten op de juiste jongen of tot ik denk dat ik er klaar voor ben." Sprakeloos keek hij me aan, terwijl ik zelf nog probeerde te vatten wat ik net had gezegd. Een hele poos zei niemand iets, en fronsend vroeg ik me af hoe ik de woorden zelfs had kunnen vormen.
Was dit werkelijk de persoon in wie ik wilde veranderen? Zou ik het zover laten komen?
"What the fuck, Lily." mompelde hij uiteindelijk, waarna hij zijn hoofd schudde en wat achteruit boog.
"Dit ben jij niet, oké? Je bent niet zoals al die anderen, fucking wanhopig en gemakkelijk. Je bent beter dan dat." zei hij. Haast gekweld keek hij me aan. In slechts een seconde klaarde de nevel in mijn hoofd op en realiseerde ik me dat ik mijn eigen woorden niet meer in de hand had. Ik slikte en keek van hem weg, terwijl zijn woorden tot me doordrongen.
Wie was ik aan het worden? En waarom?
Verwarrende gedachten tolden rond in mijn hoofd, en het effect van de alcohol hielp allerminst. Ik probeerde tevergeefs uit te maken of deze verandering iets was wat ik oprecht wilde. Ik was te verward... Niet-begrijpend trachtte ik te zoeken naar de reden die kon verklaren waarom ik zo laag gevallen was dat ik mijn eigen identiteit wilde vergeten omdat ik bang was niet aanvaard te worden.
Het leek zo fout, dat het me leeg en gebroken liet voelen. Waarom kon ik niet van mezelf houden, zoals het hoorde?
Kon niemand me helpen mezelf te aanvaarden?
Radeloze tranen prikten achter mijn ogen, en met hese stem zei ik het eerste wat in me opkwam, amper realiserend wat ik fluisterde: "Ik ben niet beter dan..."
Hij onderbrak me echter direct, terwijl hij zijn hoofd schudde en met zijn knokkels over mijn wang streelde.
"Fuck, je bent zoveel beter dan al die andere meisjes, baby. Op elk vlak. Probeer niet zoals hen te zijn, oké?" onderbrak hij me. Langzaam keek ik hem weer aan en fronste lichtjes.
"Maar het maakt geen verschil, toch? Het maakt niet uit of ik iemand anders probeer te zijn, want morgen is dit voorbij." prevelde ik. Langzaam likte hij over zijn lippen.
"Het hoeft morgen niet voorbij te zijn, Lily." antwoordde hij, terwijl hij een krul achter mijn oor stak. Toen hij zijn hand liet zakken, greep ik hem echter vast.
"Ik kan dit niet meer doen, Harry. Ik weet niet eens wat dit is tussen ons. En ik kan niet blijven wie ik was, want ik was niet sterk genoeg om te vechten voor mezelf. Ik moet wel veranderen." zei ik, al geloofde ik mezelf amper.
Niets of niemand zou een reden moeten zijn te veranderen, en ook al besefte ik dit op dit moment meer dan wat dan ook, ik kon mezelf er niet toe aanzetten het te aanvaarden.
Dit kon niet de Rose zijn die ik was en zou blijven. Ik wilde haar niet.
Mijn stem brak lichtjes, en met een gefrustreerde blik in zijn ogen trok hij zijn hand uit de mijne. Het liet een hol gevoel achter in mijn binnenste.
"Ik haat dat je denkt dat je moet veranderen, en dat het deels door mij komt. En ik haat nog meer dat je denkt dat je niet sterk genoeg bent, terwijl je sterker bent dan nodig is of dan je ooit zal beseffen. Deze andere versie van jou is niet de Lily die ik wil." vertelde hij me, terwijl hij me aankeek. Hij schudde zijn hoofd.
"Ik wil geen wanhopig meisje dat moet smeken om mijn aandacht en niet inziet hoe fucking perfect ze was voor ze het gevoel kreeg dat ze haar hele persoonlijkheid moet veranderen. Het is fucking belachelijk dat je wil worden als al die anderen, terwijl je zoveel aantrekkelijker bent dan hen allemaal samen." snauwde hij haast. Ik slikte en beet hard op mijn lip.
"Hoe kan je verwachten dat ik weet wat je wil, Harry? Je bent zo verwarrend! Het is te laat, oké? Je kan me nu niet meer zeggen wie ik moet zijn!" Mijn stem brak, en beschaamd drukte ik mijn handpalmen tegen mijn ogen.
"Je hebt geen recht me nu te vertellen dat ik wanhopig ben! Niet na alles wat je al hebt gedaan!" huilde ik, meer dan gegeneerd dat ik mijn emoties weer niet onder controle had.
"Niet huilen." zuchtte hij, terwijl hij mijn polsen greep en teder wegtrok van mijn gezicht.
"Fuck, voor mij is het ook verwarrend, oké? Ik ken dit gevoel niet, Lily. Dit is de eerste keer dat een meisje zo speciaal voor me is, en ik... Ik weet niet hoe ik ermee moet omgaan." Hij veegde teder mijn tranen van mijn kaken en streelde met zijn duimen over mijn wangen.
"Ik heb dit ook nog nooit gevoeld voor een jongen, Harry! Ik weet ook niet hoe dit precies werkt!" protesteerde ik, voor ik zijn armen wegduwde en van hem af klom.
Onthutst keek hij me aan. Pas na enkele seconden leek hij te beseffen wat ik net gedaan had en duwde hij zich ook op toen ik voor hem recht stond en een stap achteruit zette.
"Nog nooit?" herhaalde hij, alsof het hem verbaasde. Ik trok mijn neus op en veegde mijn nieuwe tranen weg.
"Ik dacht dat je al... Dat je ooit al gevoelens had gehad voor iemand." Ik reageerde niet, kwaad dat ik alweer nieuwe info over mezelf had prijsgegeven, terwijl hij even mysterieus als altijd bleef.
"Fuck, ik ben zo in de war, Lil." mompelde hij uiteindelijk, voor hij zijn handen vermoeid door zijn haar haalde. Met een ruk keek ik hem aan.
"Praat dan, Harry! Praat met me! Ik ken je al zes weken en er is zoveel gebeurd tussen ons, maar je zwijgt er altijd over! Denk je dat dat de situatie makkelijker maakt? Ik weet niet eens wat je denkt of voelt!"
Gefrustreerd schudde hij zijn hoofd en legde zijn handen in zijn nek.
"Je weet hoe moeilijk dat voor me is! Shit, alsof jij ooit praat!" gooide hij terug. Verontwaardigd schudde ik mijn hoofd.
"Enkel omdat je me altijd tegenhoudt! Je haat het wanneer ik je vragen stel en je klapt toe als ik wil praten over zaken die gebeurd zijn!" riep ik. Hij vloekte en liet zijn handen naast zijn lichaam vallen.
"Er is een reden waarom ik er niet over praat! En waarom ik dichtklap en je blijf kwetsen, ook al doe ik er mezelf even fucking veel pijn mee!" blafte hij. Ik opende mijn mond, maar sloot hem weer.
"Ik snap niets van je, Harry." zei ik uiteindelijk radeloos. Hij gromde gefrustreerd en wreef over zijn gezicht.
"Fucking hell, Lily! Kijk naar mijn leven! Ik ben zo slecht voor je, en je blijft naar me terugkomen! Het is zo fucking lastig niet te begrijpen wat ik voor je voel, en je tegelijk veilig te moeten houden! Ik wil je elke minuut van de dag bij me hebben, maar het mag niet! Alles aan me is zo gevaarlijk voor je! Het is zo fucked up om rondgeslingerd te worden tussen al die fucking gevoelens, oké? Praten zal me enkel verwarder maken!" antwoordde hij gefrustreerd en op luide toon.
Ik schudde mijn hoofd en reageerde fel: "Wel, terwijl je bezig bent uit te maken wat dit precies is, kan je het jezelf misschien al makkelijker maken door te beseffen dat ik niet uit je buurt kan blijven! Dus blijven herhalen dat je slecht voor me bent, heeft even weinig zin als deze stomme discussie!" Koppig stampte ik op de grond met mijn voet, mijn armen koppig gekruist voor mijn borstkas.
Ik haatte dat ik een dag hiervoor had beslist dat ik definitief klaar was met Harry, maar intussen opnieuw voor hem stond, op precies dezelfde plaats als gisteren, roepend en huilend.
Waarom was ik zo dom geweest te komen?
En toch kon ik mezelf er niet van weerhouden me lichtjes opgelucht te voelen dat ik het had gedaan, nu we eindelijk, eindelijk, na al die weken, vorderden in deze eeuwigdurende ruzie.
"Oké, dus wat? We kunnen geen afstand nemen? Is dat het? Fucking perfect, want dat betekent enkel dat je nog meer gevaar loopt en dat Finn er nog meer genoegen in zal scheppen je op te jagen." Hij schudde zijn hoofd en overbrugde de afstand tussen onze gespannen lichamen.
"Wil je fucking praten? Goed, dan. Het is toch allemaal voor fucking niets geweest, of wel? Je bent hier opnieuw, en we zijn weer aan het ruziemaken, en fucking Finn bedreigt je nog steeds, ook al heb ik er alles aan gedaan om je uit mijn buurt te houden!" vervolgde hij kwaad.
"Hmmm, baby? En toch blijf je naar me terugkomen. Waarom?" blafte hij, terwijl hij mijn middel greep en me tegen de muur duwde.
"Je weet waarom." snauwde ik, terwijl ik zijn onderarmen greep en fel in zijn ogen staarde.
"Waarom heb je in de eerste plaats gevoelens voor me gekregen?" Ik fronste en schudde mijn hoofd, plots sprakeloos. Ik opende mijn mond al om antwoord te geven, maar kauwde gefrustreerd op mijn onderlip toen ik niet wist wat te zeggen.
Waarom had ik in feite gevoelens voor hem gekregen?
Kort keek ik van hem weg, maar zuchtte toen en boorde mijn ogen weer in de zijne.
"Ik weet het niet, Harry. God, hoe moet ik...?" begon ik gefrustreerd, voor ik mijn handen door mijn haar haalde en humorloos lachend vervolgde: "Hoe kan je verwachten mijn gevoelens uit te leggen? Ik heb er niet voor gekozen!" Hij likte over zijn lippen en keek me lang en intens in de ogen, tot die van hem verzachtten en hij hen kort sloot.
Uiteindelijk haalde hij diep adem en keek me opnieuw aan, zijn sterke handen nog steeds rond mijn middel.
"Maar je weet dat ik niet goed voor je ben, toch?" Mijn lippen weken wat uiteen. Toen sloeg ik mijn blik neer.
"Ik weet dat... Dat je omgeving niet goed voor me is, maar dat zegt niets over jou als persoon." mompelde ik.
"Nee." zei hij bars. Met grote ogen keek ik naar hem op. Hij klemde zijn tanden op elkaar en staarde me haast koel aan.
"Vertel jezelf dat ik niet goed ben. Dat ik een klootzak ben en je enkel kapot maak. Kijk naar wat ik al met je heb gedaan, Lil. Hoe voel je je? Fucked up, toch? Allemaal door mij." Mijn ademhaling verliet mijn mond haperend, terwijl ik in zijn ogen blikte en opnieuw bevangen werd door mijn onmenselijke hoeveelheid gevoelens voor hem.
"Nee, Harry." zei ik zacht, terwijl ik mijn hoofd schudde.
"Jawel. Ik doe je enkel pijn. Ik ben niet goed voor je, Lily."
"Zeg dat niet." fluisterde ik. Plots liet hij me los en boog ruw voorover, zijn handen aan weerszijden van mijn hoofd plaatsend.
"Kijk in mijn fucking ogen en luister naar wat ik zeg, oké? Ik. Ben. Niet. Goed. Voor. Je." snauwde hij nu.
Ik kon er niet aan doen, maar ik begon opnieuw te huilen toen hij voor me stond, en wanhopig liet ik mijn ogen tussen die van hem dansen.
Het was allemaal te overweldigend: mijn gevoelens voor hem, al mijn onzekerheden en vragen, zijn aanwezigheid, het gevaar voor hem te vallen en de gevolgen die het met zich mee zou brengen...
Maar ik kon het niet stoppen. Het leek alsof ik verscheurd werd tussen kiezen voor mijn hartstocht en deze situatie die ik al weken niet meer in de hand had, of voor de waarden en verwachtingen van mijn familie en onze veiligheid, al maakte het idee alleen al me doodongelukkig.
Was er een uitweg? Harry wilde mij niet op de manier dat ik hem wilde, en ik wilde het leven dat ik zou moeten hebben evenmin.
Ik won nooit, wat ik ook probeerde...
"Je moet me vergeten." zei hij, al ging zijn borstkas onrustig op en neer en keek hij haast verloren naar mijn betraande wangen.
"Ik kan je niet vergeten!" snikte ik.
"Probeer het dan!"
"Ik kan het niet, Harry! Ik zou niets liever willen dan mijn gevoelens voor je aan de kant schuiven en doen wat van me verwacht wordt, maar ik kan het niet!" riep ik wanhopig. Hij ademde onrustig in en uit, en haalde zijn handen vervolgens door zijn haar, terwijl hij een stap achteruit zette.
"Dus wat? Ik kan geen afstand nemen van jou, en jij niet van mij? Besef je hoe fucking gevaarlijk dat is? Het maakt niet eens uit dat je vanavond naar me toe gekomen bent, Lily! Het zou sowieso opnieuw gebeurd zijn, begrijp je dat? Dit is geen oplossing, oké? Er is geen fucking oplossing!"
"Maar..." begon ik met een snik, al schudde hij zijn hoofd ruw en woelde nog eens gefrustreerd door zijn krullen.
"Ik kan je dit niet laten doen, baby! Ze maken je kapot als dit niet snel ophoudt!" riep hij, wuivend tussen onze lichamen. Tranen rolden over mijn wangen, en mijn schouders schokten terwijl ik het gewicht van mijn zorgen, verdriet, vragen, gevoelens voor hem en snijdende zelfhaat niet langer kon dragen.
Met knikkende knieën zakte ik langs de muur omlaag, terwijl ik beschaamd in mijn handen huilde en eindelijk zo laag gevallen was dat ik mezelf niet meer herkende.
En toch kon ik Harry de schuld van mijn acties niet geven.
Als hij al iets had gedaan, was het me laten inzien dat er geen mogelijkheid was dat ik ooit zou ontsnappen aan de niet te vermijden keuze tussen wat ik wilde en wat ik moest doen. Dit ging niet om hem, of Marcus, of mijn ouders en hun verwachtingen. Dit ging om het falen in het vinden van mezelf, en het besef dat schijnbare veranderingen in mijn leven de uiteindelijke uitkomst helemaal niet zouden veranderen.
Ik was dom geweest, denkend dat ik geluk zou vinden als ik me zou laten leiden door mijn passies. Maar het had zowel mij als Harry in de problemen gebracht, en ik had samen met mijn dromen evenzeer mijn waardigheid verloren.
Want dromen kwamen niet uit. Niet in mijn wereld. En ik had in mijn naïeve geloof in een positieve uitkomst losgelaten wie ik werkelijk was.
Harry mocht denken dat ik sterk was, maar ik besefte bitter dat enkel de invloed van een nieuwe omgeving al genoeg was geweest om mezelf te willen veranderen, en zwakker dan na dat besef had ik me nog nooit gevoeld.
Terwijl ik me verslagen langs de muur liet glijden, viel Harry echter stil, en als versteend keek hij toe hoe ik brak voor zijn ogen, tot een zwakke snik hem uit zijn trance leek te halen.
Hoofdschuddend knielde hij naast me en probeerde mijn handen tevergeefs van mijn gezicht te trekken.
"Fuck, ik wilde niet zo hard klinken. Lily... Kijk naar me, prinses."
"Het spijt me." huilde ik zacht. Met een diepe zucht kwam hij naast me zitten, evenzeer met zijn rug tegen de muur.
"Zeg dat niet." mompelde hij, terwijl hij zijn grote hand op mijn knie legde en een zacht kneepje gaf.
"Ik had deze avond nooit mogen komen, het spijt me zo. Ik wilde je niet verwarren, ik... Ik wilde je enkel zien en..."
"Stop." onderbrak hij me, waarna hij mijn handen deze keer wel succesvol van mijn gezicht haalde. Ik zag hoe hij me quasi gekweld aankeek.
"Ik heb geen recht je excuses te aanvaarden, Lil. Niet na alles wat ik je al heb aangedaan. Ik heb je zoveel pijn gedaan, baby, ik..." Hij slikte en veegde mijn tranen weg.
"Ik ben degene die je te veel heeft verward." Hoofdschuddend greep hij mijn hand. Met een aarzelende frons verstrengelde hij onze vingers. Ik zuchtte diep toen ik de onwelkome vlinders in mijn binnenste voelde.
Het was even stil, maar toen opende ik mijn mond, terwijl ik bedachtzaam naar de tatoeage op zijn hand keek.
"Misschien moet ik hier weg. Marcus' vader kan me helpen een kamer te krijgen op de campus." zei ik stilletjes.
Hij verstrakte. Onrustig flitsten zijn ogen tussen die van mij.
"Weg?" fluisterde hij. Ik humde instemmend.
"Vergeet het, Lily. Dat verandert niets. En ik wil niet dat Marcus je moet helpen een fucking kamer te krijgen. Niet als ik ervoor kan zorgen dat je hier veilig bent. Trouwens, de loft is beter dan zo'n idiote kamer op je campus." zei hij erna, behoorlijk aanvallend doch op tedere toon. Kort streelde hij met zijn duim over mijn hand.
"Misschien verandert het wel iets als we elkaar niet meer zien." reageerde ik, al fluisterde ik de woorden dik tegen mijn zin.
Als om mezelf ervan te overtuigen dat ik op dit moment wel nog steeds bij hem was, omklemde ik zijn vingers steviger met die van mij.
"What the fuck, Lily? Is dat wat je wilt?" snauwde hij haast, terwijl hij verontwaardigd een kwartslag draaide.
Verward schoten mijn ogen tussen die van hem.
"Nee, ik... Ik niet. Is dat niet wat jij wilt?" vroeg ik niet-begrijpend. Hij snoof.
"Fuck, nee. Ik wil je blijven zien, baby. Ik ben het beu ertegen te moeten vechten. Als we niet uit elkaars buurt kunnen blijven, dan zorgen we er wel voor dat we dit op een andere manier oplossen."
Ik kreeg het warm van de manier waarop hij me tegenwoordig haast onbedacht koosnaampjes gaf, en quasi moeiteloos naar ons refereerde als 'we'. Zag hij toch een mogelijke toekomst voor ons?
Een hele tijd zei niemand iets, en met een flauwe glimlach bleef ik zijn knappe gelaatstrekken bestuderen. Hij leek er echter niet op te letten. In de plaats daarvan was hij in gedachten verzonken. Met een diepe frons kauwde hij op zijn onderlip, alsof hij in tweestrijd was, en niet wist hoe hij mogelijk een oplossing voor zijn problemen kon vinden. Uiteindelijk zuchtte hij diep en liet me tot mijn grote teleurstelling los, al stond hij onmiddellijk erna recht en stak zijn grote hand naar me uit, terwijl hij zijn intimiderende groene ogen opnieuw in die van mij boorde.
Niet-begrijpend staarde ik hem aan, tot hij veelbetekenend naar zijn arm keek en kort knikte. Aarzelend greep ik zijn vingers vast en liet hem me moeiteloos rechtop trekken.
Zou hij me uit zijn kamer gooien nu onze discussie over was? Met grote angstige ogen bestudeerde ik zijn prachtige gezicht, maar hij schudde enkel zijn hoofd en liet me opnieuw los.
"Harry..." begon ik voorzichtig. Hij draaide zich slechts om en wuifde afwezig naar het bed.
"Maak het je comfortabel." mompelde hij, terwijl hij naar zijn kast wandelde en de deur opentrok. Ik bleef verdwaasd naar zijn achterhoofd staren.
Pas toen hij zich even later met een T-shirt in zijn handen omdraaide en mijn niet-begrijpende blik zag, legde hij verder uit: "Ik laat je niet terug naar buiten gaan, Lil. Iedereen heeft gezien hoe je bij mij naar binnen ging. Plus, zoveel plezier leek je er toch niet te hebben."
Ik slikte. Hij haalde enkel zijn schouders op.
"Je blijft beter hier en wacht tot het overwaait. Morgen is iedereen het vergeten." Langzaam knikte ik, al geloofde ik er niets van.
Ik zette al een twijfelende stap naar zijn bed, maar bedacht me toen iets.
"Stella's jurk." zei ik plots, onmiddellijk naar mijn outfit kijkend en de witte stof in mijn handen nemend. Hij trok zijn T-shirt aan en richtte zijn mooie, intrigerende ogen vervolgens op mij.
"Ik kan hierin niet slapen." zuchtte ik, terwijl ik mijn pumps al uit schopte en mijn haar achter mijn oren stak. De krullen die Sophia had gemaakt waren al bijna gereduceerd tot mijn natuurlijke wilde golven.
Harry beet even bedenkelijk op zijn onderlip, maar schudde zijn hoofd uiteindelijk zuchtend en haalde een nieuw, wit T-shirt uit zijn kast.
"Hier." mompelde hij, toen hij het naar me toe had gegooid. Ik bedankte hem zachtjes, heel goed beseffend dat hij zijn kleren waarschijnlijk niet vaak uitleende aan meisjes.
Hij draaide zich om, zodat hij naar het bed kon stappen, en ik maakte snel van de gelegenheid gebruik om mijn jurk open te ritsen en over mijn lichaam naar beneden te laten glijden. Vliegensvlug trok ik het T-shirt aan. Toen hij me weer aankeek, duwde ik het blozend over mijn bovenbenen naar beneden, en gooide mijn haar over mijn schouders.
Hij glimlachte zwak en kroop onder het laken, terwijl ik enkele seconden lang aarzelend bleef staan waar ik stond, zenuwachtig spelend met mijn haar. Ik schaamde me na mijn kinderachtige gedrag. Hem eerst proberen te verleiden maar daarna emotioneel instorten? Waar had ik met mijn hoofd gezeten, in godsnaam? Ik raakte nooit meer een druppel alcohol aan...
Zittend tegen het hoofdeinde van zijn bed bestudeerde Harry me.
"Lily." mompelde hij, toen ik naar de andere kant van het bed wilde wandelen. Ik keek hem vragend aan, en zag verrast hoe hij me wenkte.
Verlegen ging ik op de rand van zijn matras zitten, en draaide mijn bovenlichaam naar hem toe.
"Ik wil gewoon..." begon hij, maar zweeg toen weer aarzelend, terwijl zijn ogen over mijn gezicht gleden.
Uiteindelijk zuchtte hij en opende zijn mond dan toch: "Het spijt me. Ik had nooit naar je vriendin mogen gaan nadat we..."
"Het is oke. Dat heb je al gezegd. Het maakt niet meer uit." onderbrak ik hem snel, een glimlach forcerend. Hij schudde echter zijn hoofd.
"Nee, wacht. Ik... Ik wil dat je weet waarom ik het deed. Alles wat ik de voorbije weken heb gedaan, niet enkel slapen met Emily." Verward blikte ik in zijn mooie ogen.
"Ik heb het nooit gedaan omdat ik je wilde kwetsen, of omdat je gevoelens me niet konden schelen. Ik wilde enkel..." Hij viel weer stil en aarzelde.
"Ik hoopte dat als ik je probeerde weg te duwen, ik dan uit je buurt zou kunnen blijven. Al onze discussies, de keren dat ik niet naar huis kwam, en de meisjes die ik had: het was allemaal omdat ik je uit mijn hoofd wilde krijgen." legde hij aarzelend uit, terwijl zijn mooie groene ogen onderzoekend tussen de mijne flitsten.
"Harry..." begon ik zachtjes, want ik verwachtte niet dat hij zou smeken om mijn vergiffenis. Hij was me geen verklaring verschuldigd.
Hij onderbrak me echter, op een toon die aangaf dat hij dit moest zeggen: "Ik wist dat Finn je in de gaten hield en... En ik wilde je niet in gevaar brengen door meer met je om te gaan." Twijfelend viel hij stil, alsof hij bang was verder te gaan.
Mijn lippen verwijdden wat, en nadenkend keek ik in zijn ogen, tot hij diep zuchtte en mompelde: "Zeg iets, Lily."
Ik fronste.
"Het spijt mij ook. Ik heb het je de laatste tijd veel te moeilijk gemaakt met Finn en Zac, en mijn gevoelens voor je. Al onze ruzies... Ik ben vaak niet begripvol en geduldig genoeg geweest met je. En... En het spijt me." antwoordde ik aarzelend en schuchter.
"Wat?" vroeg hij haast ontzet, terwijl hij verbluft in mijn ogen keek.
"Lily... Fucking hell, waarom zou jij je moeten verontschuldigen? Niets van dit alles is jouw fout, oké? En je... gevoelens... Ik... Ik ben niet goed voor je, maar..." Compleet in de war schudde hij zijn hoofd.
"Fuck, toen je zei dat je iets voor me voelde, was ik zo..."
Hij slikte en vervolgde: "Je bent zo fucking speciaal, je maakt me..." Wanhopig zoekend naar de juiste woorden, vloekte hij enkel opnieuw binnensmonds.
"Het maakt niet uit." zuchtte hij toen, en mompelde nog: "Maar ik kan je excuses niet aanvaarden. Ze zijn nergens voor nodig, oké? Je hebt helemaal niets fout gedaan, integendeel."
Ik glimlachte verlegen.
"Ik weet het niet, Harry. Aangeschoten naar je toe komen deze avond was misschien geen schitterend idee." reageerde ik zacht. Tot mijn grote vreugde krulden zijn mondhoeken evenzeer omhoog in die zeldzame doch betoverende lach. Ik zuchtte bewonderend.
Hij bleef nog even naar me kijken, maar zuchtte toen en schoof op, plaats makend voor mij. Dankbaar gleed ik onder zijn laken.
Toen hij echter naar de lichtschakelaar naast zijn bed reikte, aarzelde hij, de pompende muziek en het rumoer in de woonkamer het enige hoorbare geluid voor enkele seconden.
"Lily?" vroeg hij. Ik humde en keek hem vragend aan op het moment dat hij zich weer tot mij had gewend.
Hij fronste, en vroeg toen schaamteloos: "Wat voel je voor hem?"
Niet-begrijpend keek ik in zijn ogen.
"Marcus. Ben je verliefd op hem?" verduidelijkte hij tegen zijn zin toen hij zag dat ik hem niet volgde.
Ik stootte een geamuseerd lachje uit, en beet vervolgens op mijn lip.
"Wat is er zo grappig?" snauwde hij.
"Niets! Niets, ik..." Ik lachte weer en vervolgde: "Ik voel helemaal niets voor hem, alles behalve. Waarom denk je dat?" Hij snoof.
"Wat een fucking teleurstelling dat je mannen kust voor wie je niets voelt." gromde hij geërgerd.
Mijn mondhoeken dreigden omhoog te krullen bij het besef dat hij jaloers had geklonken. Ik onderdrukte het echter, en genoot slechts innerlijk van het gevoel.
"Hij kuste mij, dat is anders."
"Maar je liet het toe." wierp hij tegen. Ik fronste.
"Het maakt niet veel uit of ik het toelaat of niet. Het verandert toch niets." Hij staarde me ontzet aan.
"Verandert niets waaraan? Aan ons?" Ik schudde mijn hoofd.
"Nee, aan mijn toekomst met hem." antwoordde ik luchtig, al walgde ik van het idee alleen al.
"What the fuck, Lily? Je fucking toekomst met hem? Met fucking Marcus?" zei hij op de meest verafschuwde toon. Ik kauwde op mijn onderlip.
"Je zei net dat je niets voor hem voelt. En best, hij is een fucking asshole." sneerde hij.
"Dat maakt niet eens iets uit. Mijn ouders laten me nooit met iemand anders samenzijn." reageerde ik vermoeid.
"Dat is bullshit." zei Harry haast kwaad. Ik schudde mijn hoofd en draaide mijn bovenlichaam wat meer naar hem toe.
"Weet je nog dat Keith een tijd geleden zei dat we praktisch verloofd zijn? Sinds ik weer contact met Marcus heb, zouden mijn ouders niets liever willen dan dat ik op een dag de zijne word. Ik ben altijd hun minst favoriete dochter geweest, maar samenzijn met hem biedt me toch nog iets van potentieel in hun ogen."
Ongelovig staarde Harry me aan.
"Lily... Fuck, je kan je eigen jongen kiezen, oké? Je hoeft niet te doen wat ze willen om hun liefde te winnen, of zo." zei hij op haperende toon, terwijl zijn ogen tussen de mijne flitsten.
"Dat is het niet. Ik heb niet echt een keuze." Ik slikte en vervolgde op stille toon: "Mijn ouders verwachten enkel van me dat ik op een dag trouw met iemand uit ons milieu, dat is hoe het werkt. Marcus' familie en de mijne gaan al jaren met elkaar om. Hij is de perfecte keuze."
Ik beet op mijn lip en mompelde toen: "Wie weet, misschien was dat wel een extra reden voor mijn vader om me naar Columbia te laten gaan. Hij zou me verplicht laten trouwen met Marcus als het moet. Ik wil niet weten wat hij zou doen als hij wist dat ik gevoelens voor je had." Slikkend keek ik naar beneden. Met een moedeloze frons speelde ik met de rand van zijn laken.
"Lily, kijk naar me." mompelde hij zacht. Ik deed wat hij vroeg en glimlachte kort naar hem, al was het overduidelijk geforceerd.
"Ik beloof dat ik niet toelaat dat Marcus je toekomst wordt. Ik zweer het." fluisterde hij. Mijn ogen werden wat groter.
"Waarom?" stootte ik verdwaasd uit. Hij slikte.
Het was even stil, maar toen sloot hij kort zijn ogen en zuchtte.
"Geen idee." prevelde hij. Verrast bleef ik in zijn richting kijken, in de war door zijn toon. Wat bedoelde hij?
Het was een hele tijd stil, tot hij zich naar me toe draaide en wat dieper ademhaalde.
"Ik moet iets doen." mompelde hij zacht.
Niet-begrijpend opende ik mijn mond, maar hij onderbrak me snel, nog voor ik ook maar iets had kunnen uitbrengen: "Niets zeggen. Ik... Ik wil iets proberen. Oké, baby?" Hij klonk haast zenuwachtig, hoewel hij evenzeer had gesproken op de meest geduldige toon die hij ooit in mijn bijzijn had gebruikt.
Ik knikte langzaam, en wachtte haast roerloos af, tot mijn onbegrip ziend hoe hij dichterbij schoof en langzaam voorover boog.
Mijn hart klopte in mijn keel terwijl ik zenuwachtig met mijn vingers in mijn schoot speelde en kort naar zijn volle roze lippen keek.
Zijn warme adem op mijn huid liet de haartjes in mijn nek rijzen. Onregelmatig ademhalend liet ik hem met zijn ene hand over mijn wang strelen.
Traag boog hij verder voorover, tot zijn neus de mijne raakte en de adem stokte in mijn keel.
Mijn ogen fladderden dicht, vlak voor hij zijn lippen zacht op de mijne drukte en hij met dat ene simpele, tedere, prachtige gebaar alles tussen ons veranderde. Meer dan dit had hij niet nodig om mijn volledige wereld op zijn kop te zetten: een kus. Zijn kus. En ik was verloren...
Een zalige kriebel verwarmde me van binnenuit, terwijl elk zenuwuiteinde in mijn lichaam ontvlamde, mijn huid zalig begon te tintelen, en mijn hart gedesoriënteerd enkele slagen miste. Hoe kon het anders? Had ik immers ooit in mijn hele leven al iets gevoeld dat even onwerkelijk en buitengewoon als dit was?
Mijn volledige zijn leek het effect van zijn kus te voelen -fysiek, emotioneel, zelfs spiritueel, tot hij alle brokstukken binnenin me zodanig aan elkaar gelijmd had, dat ik in een fractie van een seconde leek te begrijpen wie ik was en hoorde te zijn.
Gewoon Rose. Harry's Rose.
Met een geluid tussen intens genot en verwonderde goedkeuring in verstrengelde ik mijn vingers in zijn haar, mijn duim op zijn jukbeen.
Hij verstijfde zo kort dat het amper merkbaar was, maar kuste me toen heel traag.
Hij kuste me zoals hij me nog nooit had gekust.
Voorzichtig bewoog hij zijn mond tegen de mijne, en de gevoelens die zijn lieve handelingen bij me losmaakten, kon met niets dat ik in mijn hele leven al had gevoeld vergeleken worden.
Het was magisch.
Langzaam liet hij zijn vrije hand tot op mijn onderrug glijden, en legde me behoedzaam neer in zijn kussens achter me, zodat ik volledig kon ontspannen en wegzinken in zijn veilige omarming. Genietend greep ik zijn krullen wat steviger in mijn kleine hand. Hij kwam boven me hangen en legde zijn onderarm als steun naast mijn hoofd op mijn kussen, zijn lange vingers verstrengelend in mijn donkerblonde haar.
Eerst nam hij mijn bovenlip tussen die van hem, vervolgens mijn onderlip, voor hij zijn mond weer zacht op die van mij drukte en met zijn knokkels langs mijn wang streelde. Mijn hart maakte een sprongetje.
Al mijn gevoelens voor hem raakten me in één keer snoeihard, en heel even leek het alsof ik uiteen zou spatten in zijn liefdevolle omhelzing.
God, hij was zo speciaal.
Heel traag boog hij zich wat achteruit, tot zijn lippen vlak boven de mijne zweefden en hij zijn ogen kon openen. Ik volgde zijn voorbeeld en zag verward dat die van hem onrustig tussen die van mij flitsten.
"Lily..." fluisterde hij.
Even snel als hij de kus was begonnen, boog hij zich ook weer achteruit, met een blik vol ontzetting en shock.
"Harry?" vroeg ik verbluft, terwijl ik me ook opduwde en hem vragend aankeek.
Hij schraapte zijn keel enkel en wendde zich hoofdschuddend af.
"Sorry dat ik je zo overrompelde, ik..."
"Wat? Nee, dat maakt niet uit." onderbrak ik hem haast verontwaardigd.
Wat was dit?
Was hij zich opnieuw aan het afsluiten voor me?
"Harry? Heb ik iets mis gedaan?" vroeg ik, bang voor het antwoord. Snel mompelde hij een korte 'nee'.
"Wat is er dan...?"
"Niets. Je zou beter gaan slapen." snauwde hij haast. Mijn ogen werden groter.
"Sorry." prevelde hij snel, waarna hij in zijn neusbrug kneep en wat lucht naar buiten blies. Tot mijn grote verwarring zag ik hoe hij zich van me afwendde en naar de lichtschakelaar naast zijn bed reikte, de lamp aan het plafond deze keer wel succesvol dovend.
Teleurgesteld en onthutst volgde ik zijn voorbeeld en ging ook langzaam liggen.
Ik staarde gespannen naar de weerspiegeling van de straatlampen op de vensterbank, terwijl ik hard op mijn gezwollen, net teder gekuste onderlip beet. Ik miste zijn mond op de mijne.
Net toen ik besloot mijn ogen te sluiten en te slapen, aangezien piekeren over zijn vreemde gedrag me enkel nog meer stress zou bezorgen, hoorde ik hem zuchten en vervolgens mompelen: "Kom hier."
Ik draaide mijn hoofd geschrokken in zijn richting, en zag hoe hij me fronsend bestudeerde.
"Wat?" vroeg ik haast geluidloos.
"Kom hier. Ik wil je vasthouden." zei hij op een bijna ongeduldige toon.
Vasthouden?
Onderzoekend keek ik hem aan, in een tevergeefse poging te weten te komen of hij een grap aan het maken was of niet. Dit deed hij nooit. Niet met mij en niet met anderen. De enige keren dat hij me 's nachts had vastgehouden, waren onbewust gebeurd.
"Waarom?" fluisterde ik, nauwelijks hoorbaar door de drukte en het lawaai in de rest van het appartement.
"Fucking hell, Lily, ik wil je gewoon vasthouden, is dat zo moeilijk te vatten?"
"Natuurlijk is dat moeilijk te vatten, Harry!" antwoordde ik minstens even gefrustreerd terug.
"Maak het jezelf niet zo moeilijk en kom dichter." zuchtte hij vermoeid.
"Ik..." begon ik, maar toen bedacht ik dat ik helemaal niet wist wat te zeggen, dus ik klakte slechts geërgerd met mijn tong en schoof vervolgens geïrriteerd in zijn richting.
"Je maakt me gek." gromde hij kortaf. Ik wierp hem enkel een kwade blik toe en ging koppig vlak naast hem gaan liggen, mijn armen gekruist om mijn ontevredenheid te laten blijken.
Ik voelde zijn priemende blik op mijn huid branden, maar hij zei niets, tot hij vloekte, totaal onverwachts zijn arm rond mijn lichaam schoof en me moeiteloos tegen zijn sterke grote lijf trok..
"Je bent zo'n fucking kleuter." snauwde hij. Ik gaf hem nog een eigenwijze duw, al nestelde ik me daarna wel tegen hem aan.
Een hele tijd was het stil. Uiteindelijk slaakte hij een diepe zucht en omarmde me steviger.
"Dankjewel." mompelde hij. Langzaam keek ik op in zijn mooie ogen.
Hij glimlachte enkel zwakjes en drukte een snelle kus op mijn voorhoofd.
"Harry..." begon ik verrast. Hij schudde zijn hoofd, me duidelijk makend dat hij niet wilde praten, en haalde zijn grote hand kort door mijn haar.
"Slaap, baby." fluisterde hij.

--
Wel... Hallo! (Ik schaam me dood.)
Eerst en vooral zou ik me heel graag willen excuseren voor de eeuwenlange stilte van mijn kant, zelfs na mijn uitleg in het vorige hoofdstuk. Ik heb een enorm hectisch jaar gehad, zowel op school als op vlak van mijn gezondheid, en schrijven kwam een hele lange tijd op de tweede plaats triljoenste plaats. Ik vrees dat mijn 'Woordje Uitleg'-hoofdstuk wat te ambitieus was, want in alle eerlijkheid was ik nog niet klaar om terug te komen en weer te schrijven. Ik was nog veel te futloos en moe. Het lukte me echt niet een letter op papier te krijgen. Ik had geen inspiratie voor dit verhaal, ik kon mijn personages niet tot leven brengen, blablabla... Daarbij kwam dat de boys even uit the picture waren door hun hiatus, en ook al weet ik niet of het verband houdt met mijn writersblock, ik had toch even een periode waarin ik minder bezig was met het fan-zijn. Hoe dan ook, ik voel me nu eindelijk weer helemaal de oude! En met mijn goede gezondheid kwam ook mijn zin om te schrijven terug (eindelijk!!!). Dus ik heb eerst dit hoofdstuk afgewerkt, en op korte tijd heb ik een enorme voorraad getypt (hopen aan opgekropte inspiratie misschien?)! Ook helemaal niet voordelig voor schoolwerk, maar enfin...
Ik was wel nog steeds niet zeker van de hoofdstukken die ik de voorbije weken geschreven had, en ik had het gevoel dat ik eerst weer wat feeling moest krijgen met mijn eigen verhaal, dus daarom heb ik nog even gewacht voor ik weer verder ging met uploaden voor jullie (verklaart waarom enkelen van jullie gemerkt hadden dat ik deze story aangepast had, maar niets postte). Maar ook al zijn het dus examens, door mijn enorme berg aan nieuwe hoofdstukken kan ik vanaf nu toch weer twee keer per week beginnen te posten! Dat zou ik toch een hele tijd moeten volhouden :') !
Ten tweede zou ik jullie oneindig hard willen bedanken voor jullie bewonderenswaardige geduld (geen idee waar jullie het vandaan haalden), en al jullie lieve berichtjes! Sommige moet ik zelfs nog lezen, omdat ik de rest van Quizlet ook zwaar verwaarloosd heb (incluis pb's en gb's dus...). Ook jullie mooie reacties op mijn vorige hoofdstukje waren hartverwarmend! Jullie zijn fantastisch! Heel erg bedankt voor jullie steun, allemaal!
Dat brengt me bij mijn derde punt: ik ga zo snel mogelijk reageren op alle berichten die ik gekregen heb, en vanaf de examens gedaan zijn alle verhalen die ik volg herlezen en verder meevolgen, want ik heb jullie stories echt enorm gemist! Ik heb jullie in het algemeen gewoon heel erg gemist, dus ik ben enorm blij dat zovelen van jullie hier nog steeds zijn en gewacht hebben op het vervolg van Harry's en Lily's verhaal! Jullie zijn de beste lezers die iemand zich kan wensen!
Ten vierde: de jongens' solocarrières. Geen woorden. Letterlijk geen worden, dus punt vier is vrij kort. Ik kan enkel zeggen dat ik zo trots op hen ben en het zo cool vind dat ze allemaal hun eigen ding doen! Harry's album is my new religion and way of life. Amen. Ik heb nog nooit zoiets perfects in mijn leven gehoord.
En dan nog ten vijfde: Ik zou het enorm leuk vinden om jullie allemaal wat beter te leren kennen vanaf nu, dus ik heb besloten elk hoofdstukje een vraag aan jullie te stellen.:)Compleet vrijblijvend natuurlijk! Jullie zien maar of jullie zin hebben om te antwoorden!
Vraag bij dit hoofdstuk: Welk solonummer van de jongens is jullie absolute favoriet, en welk nummer op Harry's album vinden jullie het mooist (voor de Harries onder ons die naar zijn album hebben geluisterd)? Bij mij hands down Kiwi en From the Dining Table. Mijn liefde voor die twee zijn on a whole different level scary...
En tenslotte nog: geen idee of iemand werkelijk al mijn zever heeft gelezen, maar hartelijk dank als het toch het geval is! Ik dacht dat het wel weer eens tijd was jullie te stalken met een gigantische author's note! Zoals altijd: als er opmerkingen over het hoofdstuk zijn, laat het me gerust weten! Alle feedback is welkom (en die van jullie heeft me al enorm vooruit geholpen met dit verhaal, dus dat is super!). Of als er vragen zijn: stel ze maar!
Nog eens heel erg bedankt voor jullie geduld, love you all verrrrrrrrrrry much, en ik hoop dat je genoten hebt van het nieuwe hoofdstukje! Het volgende zal ik waarschijnlijk dinsdagavond posten! (Ik zal proberen consequent zaterdagen en dinsdagen up te loaden vanaf nu, maar dat kan eens een dagje variëren als ik bijvoorbeeld net examen heb op één van die dagen.)
Dikke kus!!
xxx

Reacties (22)

  • GossipGirl21

    Mooi geschreven

    2 maanden geleden
  • Pour

    Dit verhaal is zó goed <3 Ik ben echt blij dat ik het gevonden heb

    1 jaar geleden
  • Maim

    Ohhhh ik ga bij hoofdstuk 1 beginnen. Ik ben namelijk alles weer kwijt, oeps. Heeeeel blij dat je verder bent gegaan!

    1 jaar geleden
  • Renate1983

    Ken Harry ook nog andere vloekwoorden behalve alleen 'fucking'.

    Ik verbaas mijzelf dat ik gewoon verder kan lezen zonder terug te lezen, of zelfs maar overnieuw te beginnen.
    Ben wel blij dat je weer verder gaat en dat je met regelmaat kan activeren.

    Verder succes met je examens.

    Xxx

    1 jaar geleden
  • Magicsongzz

    Dit maakt me zo blij <3

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen